Today's Review: Logan

Weinig filmsterren zullen hun doorbraakrollen zo trouw zijn gebleven als Hugh Jackman. De acteur kruipt in Logan voor de negende keer in de huid van de mutante mannetjesputter Wolverine. Hij heeft deze rol zo'n zeventien jaar lang gedragen, te beginnen met X-Men, de film die de aftrap vormde voor het niet meer uit de bioscoop weg te denken superheldengenre. Sindsdien hebben we zo veel superheldenfilms voorbij zien komen dat de beperkingen van het genre zich opdrongen. Logan bevestigt die beperkingen maar haalt ze eveneens hard onderuit, in een film die het 'super' uit haar superheld haalt, maar daarmee paradoxaal genoeg een nieuw hoogtepunt vormt voor de superheldenfilm. Hugh Jackman speelt de onsterfelijke mutant voor de allerlaatste keer, als nooit tevoren. Hij bewijst daarmee dat we Wolverine zullen missen.

Anno 2029 is de maatschappij er niet al te best aan toe. Postapocalyptisch is het nog net niet, maar fijn is anders. In deze naargeestige wereld slentert een gebroken Logan door het Texaanse landschap. Hij zuipt, hij vloekt en heeft weinig op met de wereld om hem heen. Hij slijt zijn dagen met een lullig baantje en het zorgen voor een stokoude, dementerende Charles Xavier (die andere grote X-veteraan, Patrick Stewart). Zelf is hij fysiek niet veel beter af: zijn genezingsgave geeft langzaam de geest, de ouderdom haalt hem rap in. Vechten voor de goede zaak is niet meer aan de orde, de andere X-Men zijn dood en het mutantenras is vrijwel verdwenen. Als het mysterieuze meisje Laura zijn hulp nodig heeft, wijst hij haar nors de deur. Wanneer Logan geconfronteerd wordt met de Reavers, een groep cyborghuurlingen onder regie van een schimmig geneticaconcern, blijkt dat het kind behept is met bovenmenselijke krachten die beangstigend veel op de zijne lijken. Vervolgens slaat het trio op de vlucht met de onvermurwbare schurken in hun kielzog, die vastberaden zijn ook deze laatste mutanten uit de weg te ruimen.

Wolverine was altijd al een ruige kerel, maar in Logan is hij lomper en asocialer dan ooit. Hugh Jackman speelt diens laatste aria met meer bezieling dan ooit. Al die jaren heeft hij zich feitelijk moeten inhouden, maar nu mag hij helemaal los gaan dankzij een voor de X-franchise ongekende leeftijdskeuring. Die 'R rating' (tot en met zestien jaar uitsluitend toegang onder begeleiding van een volwassene) is volkomen terecht. Liefhebbers van het explicietere hak-en-snijwerk komen ruim aan hun trekken; de ledematen vliegen ons om de oren en het taalgebruik is grover dan ooit. Zelfs de altijd zo correcte Xavier maalt niet om een krachtterm meer of minder (tot zichtbaar plezier van Stewart). Logan lijkt wat dat betreft geïnspireerd door het vorig jaar verschenen anarchistische Deadpool, met het verschil dat hier een serieuzere toon wordt gehanteerd. Ouderdom is immers niet om te lachen en in deze grauwe toekomst is sowieso weinig ruimte voor relativerende humor. Laat staan voor superhelden.

Regisseur James Mangold heeft weinig op met de stereotiepe superheld. Ook in voorganger The Wolverine toonde hij meer affiniteit met de menselijke kant van Logan dan met diens krachten. Als Laura hoop put uit X-Men comics - een originele sneer naar het bronmateriaal - spot Logan hiermee door te beweren dat het allemaal een verzinsel is, geen realiteit. Superhelden bestaan niet. Toch werpt hij zich op als haar beschermer, in een parallel met de meermaals geciteerde klassieker Shane. Logan voelt inderdaad meer als een western dan als een superheldenspektakel, wat nog onderstreept wordt door de zuidelijk-Amerikaanse setting vol stof en kogels. De twee genres laten zich onder Mangold treffend kruisen. Uiteraard kent Logan de nodige shootouts met de bad guys, hoewel de eenzame strijder gewapend is met klauwen in plaats van een revolver. Die booswichten laten zich overigens erg makkelijk in stukjes hakken. De Reavers zijn dan ook bijzaak voor Mangold, die niets opheeft met clichématige malle schurken zoals cyborgs.

Logan is bovenal zijn eigen ergste vijand. Zijn haperende genezingsfactor zorgt voor een langzame adamantiumvergiftiging en zijn eigen bloed wordt tegen hem gebruikt door hem te klonen. Het is dit diep persoonlijke conflict met zichzelf dat Logan zijn meerwaarde geeft, want de film weet met haar plotlijn over een bedrijf dat gekloonde mutanten als supersoldaten wil inzetten een gevoel van déjà vu niet te vermijden. Dat gegeven zagen we alleen al in de X-films tig keer voorbijkomen. Logan teert niet op het wat voorspelbare plot, maar vooral op de menselijke personages. Beide generaties gooien hier hoge ogen, want de jonge Dafne Keen geeft formidabel tegengas aan Jackmans heerlijk onsympathieke ouwe knar. De verwantschap tussen Laura en Logan is onmiskenbaar, het stokje mag gelijk aan het jonkie doorgegeven worden. Toch is het Jackman die de meeste indruk achterlaat, voor het laatst in de rol die hem groot maakte, maar hier zo anders gespeeld dan gebruikelijk. Schrijnend, dat we juist dankzij diens zwanenzang toch meer van Wolverine willen zien.

Today's Review: Brimstone

Het duurde zeven jaar en bleek een project vol tegenslagen, maar Martin Koolhovens passieproject Brimstone is er eindelijk van gekomen. De moeizame totstandkoming was haast net zo'n hel als het Bijbelse equivalent waarnaar de film veelvuldig verwijst. Het moet gezegd worden, Brimstone is een indrukwekkende film, maar doet slechts sporadisch denken aan het westerngenre waaraan Koolhoven dikwijls zijn liefde verklaarde. De western zoals de meesten die kennen is hier amper aan de orde, maar blijkt verdraaid en zelfs geperverteerd tot een shockerende belevenis die meer wegheeft van een volbloed horrorfilm - met een intrigerend Nederlandse invalshoek - slechts gesitueerd in de 'Old West'. Het is juist die groteske draai aan een overbekend genre dat Brimstone tot een verrassend eindproduct maakt, hoewel niet iedereen Koolhoven die originaliteit in dank zal afnemen.

"Ik zal je vertellen over de hel. Je hebt je vast afgevraagd hoe het er moet zijn. Het is veel erger." Aldus spreekt de sinistere prediker, vers aangekomen in een strenggelovig pioniersgehucht, zijn parochie toe. De jonge moeder Liz zit in de zaal en kent de hel die deze man met zich meebrengt. Want hij is een niet aflatende Geest der Wrake die haar al haar hele leven achtervolgt, vastberaden haar te straffen voor haar zonden. Algauw stort haar vreedzame leven in en dreigt ze al haar familie aan de maniakale man Gods te verliezen. Koolhoven vertelt de strijd tussen de onderdrukte Liz en de onderdrukkende dominee in een viertal hoofdstukken, waarbij hij opent in het heden ('Openbaringen'), vervolgens twee maal in het verleden graaft ('Exodus' en 'Genesis') alvorens het conflict in het laatste hoofdstuk ('Vergelding') tot een grimmig einde komt. Tussendoor trekt hij een beerput van gruweldaden en vrouwenhaat open, die de kijker tweeënhalf uur murw slaat. Het voelt soms exploitatief, maar het is Koolhoven niet te doen om het expliciete (naar!) of suggestieve (nog naarder!) geweld. Brimstone is een strijd om het bestaan, zoals in zoveel westerns, zij het vanuit een vrouwelijk perspectief, in een verstikkende wereld waarin het ene geslacht heer en meester over het andere is. Met dank aan het vanuit Nederland geëxporteerde orthodoxe calvinisme.

Uit het relaas van Liz blijkt dat religie al haar hele leven een vrijbrief is voor haar fysieke en geestelijke onderdrukking. Ze werd geboren in een gemeenschap van naar het westen geëmigreerde Hollanders, die in hun religieuze waanzin meenden Gods uitverkoren gemeenschap te zijn. Dat gold alleen voor de mannen, want de vrouwen mocht al het kwaad aangedaan worden dat de Bijbel opsomt. Liz' moeder was weinig meer dan de slavin van de dominee en werd met een luguber ijzeren gezichtsmasker gestraft voor het verkondigen van een eigen mening. Liz nam op jonge leeftijd de benen om te eindigen in een hoerenkast, waar ze desondanks meer geluk vond dan in haar ouderlijk huis. Een tweede ontsnapping aan de prediker kostte haar haar tong. Nu moet ze opnieuw de strijd met hem aangaan om niet alleen zichzelf maar ook haar dochtertje van diens kwaad te bevrijden. Een jonge vrouw op de vlucht voor een haast onkwetsbare, demonische priester roept bovenal het gevoel van een horrorplot op. Het vele bloedvergieten lijkt dat te onderstrepen, maar voor Koolhoven is dit slechts een uitvloeisel van de bikkelharde worsteling om te overleven in het wilde westen. Geweld is daar altijd een essentieel onderdeel van geweest.

Wie op zoek gaat naar typische westernelementen zal ze zeker vinden. Weidse woestijnlandschappen, joviale hoeren en pistoolduellen zijn alle aanwezig, maar meer op de achtergrond dan verwacht. En bovendien vaak vervormd. De mysterieuze gunslinger is hier bijvoorbeeld geen nobele revolverheld die het onschuldige meisje zal redden. Koolhoven kent zijn westerns, maar citeert opvallend spaarzaam uit het genre. Het is hem niet om een hommage te doen, maar om het aanbrengen van een eigen draai. Die vond hij in dit Nederlands getinte verhaal over Amerika's religieuze wortels. Niet geheel verwonderlijk had het buitenland wat moeite met de overdadige seks- en geweldscènes, waardoor de film maar met moeite financiering kon vinden. Weinig studio's durfden hier hun vingers aan te branden. Het is echter die unieke kruising die de film zijn intrigerende meerwaarde geeft.

Gelukkig gaan de acteurs helemaal mee in Koolhovens tegendraadsheid. Dakota Fanning schudt effectief haar tienerimago van zich af om volwassen te worden als actrice in de rol van mannetjesputter Liz die weigert zich de mond te laten snoeren. Kit Harington zet zijn vetste Amerikaanse accent op als schimmige outlaw. Het is echter Guy Pearce die de meeste indruk achterlaat als de angstaanjagende fanaat, die mét Nederlands accent onheilspellende Bijbelcitaten prevelt. Koolhovens afdelingshoofden, allen Nederlanders, staan garant voor een stijlvolle aankleding en beeldschone cameravoering, wat het tekort aan westernlandschappen ruimschoots compenseert. Als zelfbenoemde western zal de film desondanks verkeerde verwachtingen scheppen en de gruwelen zullen velen niet kunnen behagen, maar Koolhovens Brimstone is beslist een waardevolle Hollandse toevoeging aan een beproefd Amerikaans filmgenre.

De Tien Beste Films van 2016

Hoewel 2016 niet zo sterk was als 2015 - echte levensveranderende titels bleven achterwege - viel er tussen al het overhypede Hollywoodspektakel en het bescheidener werk in de filmhuizen toch voldoende te genieten om van een geslaagd bioscoopjaar te spreken. Mijn persoonlijk record aan bioscoopbezoeken ging ruimschoots aan diggelen met maar liefst 102 gangen naar de bios 'voor de lol' en 32 persvoorstellingen, waardoor ik met enige zekerheid durf te zeggen dat ik al het belangrijkste, niet te missen materiaal daadwerkelijk ook niet heb gemist. Deze tien titels - en de re-release van de onsterfelijke klassieker Once Upon a Time in the West, die als heruitbreng helaas achterwege moet blijven - bleven me het meest bij en kan ik iedereen met een beetje interesse in bewegend beeld van harte aanbevelen.

10: The Wailing (Hong-jin Na, Zuid-Korea)

Hoewel in eigen land niet eens zo bijster populair, viert Koreaanse horror onder genreliefhebbers wereldwijd al jaren triomfen. Spijtig genoeg blijft de meeste titels een Nederlandse release bespaard, maar The Wailing vormt een aangename uitzondering. Na's bizarre cocktail van politiekolder, Westerse religie, Oosterse mystiek en nagelbijtende suspense houdt de kijker in een relaas over gruwelijke moorden, duivelse verschijningen en vaderlijke zorg 156 minuten lang in een constante staat van verrassing.

9: Hell or High Water (David Mackenzie, VS)

De teloorgang van het platteland door de economische misère levert deze bijzonder puike neo-Western op, waarin een goede vader en zijn minder goede criminele broer het heft in eigen handen nemen en terugnemen wat het hunne is. Gevatte dialogen met aanstekelijke humor en fraaie landschapsvista's enerzijds, anderzijds stof tot nadenken en de vraag aan wiens kant we moeten staan, die van de wanhopige boeven of de plichtsgetrouwe maar vuilbekkende dienders die hen moeten opsporen? Geen daadwerkelijke desperado's hier, wat garant staat voor een onontkomelijk dramatische ontknoping.

8: The Revenant (Alejandro Gonzalez Inarritu, VS)

Ook dit overblijfsel uit 2015 mag een neo-Western genoemd worden, maar is vooral een schokkend wraakepos. Leonardo DiCaprio acteerde zichzelf dan eindelijk naar die lang verdiende Oscar als een voor dood achtergelaten pionier die zich in de barre winter omstreeks 1820 tegen alle natuurwetenschappen in in leven weet te houden door pure wraakzucht jegens de man die zijn zoon doodde. Schitterende locatiefotografie, innovatieve cameravoering en acteerprestaties die nog lang bijblijven maken de worsteling met de wildernis buiten en binnenin de mens tot een zinderende helletocht.

7: Zootropolis / Zootopia (Byron Howard & Rich Moore, VS)

Disney's meest politieke tekenfilm tot dusverre maakt voor de verandering nou eens verhaaltechnisch effectief gebruik van het concept van 'sprekende 'beestjes' om ons een ingenieuze parabel over verontrustende ontwikkelingen in onze dagelijkse maatschappij voor te schotelen. In een wereld vol dieren proberen schimmige krachten de burgerij op te splitsen door middel van irrationele angst. Een dapper konijn en een slinkse vos moeten een onwaarschijnlijk bondgenootschap aangaan om de ineenstorting van de samenleving te voorkomen. Intrigerende politieke parallellen en legio geslaagde woordgrapjes voor de ouders, visueel spektakel, leuke liedjes en fijne personages voor de koters.

6: Kubo and the Two Strings (Travis Knight, VS)

Toch zou die Oscar voor Beste Animatie heel goed aan Zootropolis' neus voorbij kunnen gaan, ten faveure van Kubo and the Two Strings. Kubo heeft wellicht niet zo'n geraffineerd ideologisch verhaal, maar de stop motion animatie is wonderschoon, van het allerhoogste niveau wat studio Laika tot nu toe heeft geproduceerd. Het verhaal over een kleine jongen met magische gaven die een boze geest moet uitbannen met behulp van de in een aap en een strijdkever gereïncarneerde zielen van diens ouders, is geworteld in de beste mythische tradities, Japans of westers.

5: Arrival (Denis Villeneuve, VS)

Villeneuve bewijst opnieuw zijn creatieve genie in dit fascinerende, nadenkende verhaal over een buitenaardse aankomst. Wanneer intimiderende ruimteschapen op Aarde arriveren, dreigt de mensheid haar eigen wereld in paniek in brand te steken. Slechts een poging tot wederzijds begrip leidt tot het afwentelen van de ondergang, in dit naar Hollywoodmaatstaven diepzinnige wetenschapsdrama dat het niet van bombastisch spektakel maar van enerverende expositie en een wetenschappelijk gefundeerd plot moet hebben. Een plottwist á la Interstellar, maar dan minder ridicuul, ligt in het verschiet en zal niet allen kunnen behagen, maar Villeneuve komt er ruimschoots mee weg.

4: Deadpool (Tim Miller, VS)

Wie de superheldenrage in Hollywood na een dik decennium onderhand wel zat is, mag zich laven aan deze subversieve anti-held, die zijn heroïsche tegenhangers met aanstekelijk succes op de hak neemt. De onderbroekenlol en het expliciete geweld is wellicht niet voor iedereen even aangenaam, maar Deadpool weet een groot aantal demografieën te verenigen in zijn bizarre hoedanigheid als schunnige superheldenromkom. Ryan Reynolds rekent bovendien fenomenaal af met de fouten uit zijn verleden in deze herschepping van de 'Merc with a Mouth', tot grote vreugde van zowel Marvel-fanboys als het algemene publiek.

3: Toni Erdmann (Maren Ade, Duitsland)

Voor aangrijpender humor met een herkenbaar alledaags hart moeten we dit jaar echter in Duitsland zijn. Ondanks de imposante speelduur van 162 minuten laat Toni Erdmann ons geen moment onberoerd in zowel tragiek als hilariteit in de queeste van een vader diens volwassen dochter nieuwe levenslust te schenken. Die raakte ze kwijt aan het grijze bedrijfsleven, dus infiltreert hij in deze genadeloze wereld met niets meer dan een pruik en valse tanden om haar terug te veroveren. Fantastisch optreden op alle fronten van Peter Simonischek als de titelfiguur. Terechte kans op Oscar voor Beste Buitenlandse Film.

2: The Red Turtle (Michael Dudok de Wit, Frankrijk/Japan)

Die nominatie zou echter ook heel goed kunnen passen bij The Red Turtle, het onwaarschijnlijke maar bijzonder ontroerende cinematisch kind van Nederlandse, Franse en Japanse origine. Minimalistische maar emotierijke animatie en dito dialogen in dit verhaal over de worsteling van een schipbreukeling om zich op een eenzaam eiland in leven te houden, en hoe een mysterieuze rode schildpad hem doet berusten in zijn lot. Zakdoeken mee voor deze weergaloos fraaie contemplatie over een menselijk leven.

1: Rogue One: A Star Wars Story (Gareth Edwards, VS)

Ondanks alle emotionele pracht en praal van de voorgaande titels kan een geek als ik echter niet anders dan volledig meegaan in de monumentale triomf van Rogue One. Hoewel doorspekt met (heerlijke!) nostalgische verwijzingen naar het roemruchte verleden, blijkt de film toch een eigen kloppend hart te kennen als oorlogsfilm met opmerkelijk duistere diepgang. Deze beste film uit de reeks - feitelijk niet eens echt in de reeks! - sinds Return of the Jedi is zowel de ultieme knipoog naar het verleden als de belofte voor de toekomst dat goede Star Wars films onder de doctrine van Disney nog steeds tot de mogelijkheden behoren.

Today's Review: A Long and Happy Life

Another review up:

A Long and Happy Life - recensie

Director Boris Khlebnikov conceived of this film as a modern day Western set in Russia, inspired by the classic High Noon. With that knowledge in mind, you can easily recognize it as such, though for those with less prescience in regards to A Long and Happy Life, most of the ingredients are there for all to see. There's the lone hero, the rough but beautiful landscape, the love affair, the oppressed mob and of course the climactic shootout. All in just 77 minutes.

But the aspirations of an American Western aside, this is first and foremost a contemporary Russian social drama. So naturally, things don't proceed as they usually would. Unless you're versed in Russian arthouse, where the plethora of problems plaguing the nation, despite Putin's claims to the contrary, are placed front and center. Then you know full well what's in store. Corruption and the inevitability of its winning the day are the central themes of A Long and Happy Life, as they are in many similar films from Khlebnikovs peers. Sascha, who manages a small collective farm in the cold north of Russia, is all too eager to be bought by his superiors to split up the farm so the land can be used for something more productive. The dough gives him the opportunity to abandon this God forsaken place and move to the big city with his girlfriend. However, when the farmers under his command refuse to be moved as the state leaves them with next to nothing if it happens, Sascha's conscience gets in the way of the life from the title he envisioned for himself. Moved by their plight and their trust in him, he resists the officials, refuses the money and fights to keep his farm open. A hopeless battle, he knows, but as an honest man he must fight it anyway.

Now, honest men, those are hard to find, so says Khlebnikov in this fatalistic little film. The farmers sure don't turn out to be such men, as they quickly search for ways to get out, each man for himself, with as much money as he can make of it. And so Sascha soon finds himself fighting the good fight all by himself, betrayed by everybody. Tension mounts and it's obvious things cannot end on a happy note, but rather in a violent showdown only. Such is life is Russia these days, according to Khlebnikov. The point is well taken, but would have been better served by a different lead actor. Alexandr Yatsenko is well suited to play a corrupt underling, but makes a feeble impression as a lone hero. He simply lacks the necessary charisma for the part and so we're not sold on his switch from bored city boy wanting to leave the country to rebellious protector of the common folk. Which is also hindered by the small amount of time Khlebnikov puts into things, in obvious pun intended contrast to the title, since this film is naturally far from long and happy. But if you expected it to be, you are likely not familiar with Russian arthouse. Or Westerns for that matter.

Today's Trailer: a million dirty words in the West

Here's a little trailer I posted on MS this here yesterday:

http://www.moviescene.nl/p/155673/nieuwe_redband_trailer_voor_a_million_ways_to_die_in_the_west

This trailer is fifty-fifty in regards to showcasing novel material. A lot of it has been covered in previous trailers, while the opening and most of the second half consists of never-before-seen footage. In totally the same, raunchy, puerile way of course. Penis and pussy jokes are as commonplace here as bullets and bandits. This is Seth MacFarlane territory after all, so what else did you expect? I don't mind a potty mouthed neo-western for a change though, it's something else for a change, considering the overly serious tones that characterizes the genre. My fear for this movie is not the debasement of the iconic western genre so much as it is a situation of the trailer containing all the good jokes and the rest ending up to be shitty leftovers only. Especially since it's a red band trailer (again, as the previous previews for this film were), so we already know what kind of filthy language and absurdly steamy situations to expect, nor did they have to save the worst for the actual movie (they still might have, naturally). I don't think it's too smart a move for the promotional campaign to lay out all the cards on the table just yet in this regard, I would have gone with the usual green band trailers and only one red band trailer to spice things up a little. Not that it matters much, as fans of MacFarlane will know this movie just had to be Rated-R, as is his wont. PG-13 is not his style, as is common knowledge. And if it wasn't, it is now, thanks to this trailer and several just like it.

Today's Double News: can't hate this behind the scenes video

Two more bits of news I posted on MS yesterday:

http://www.moviescene.nl/p/153580/tarantino_maakt_mogelijk_alsnog_hateful_eight

http://www.moviescene.nl/p/153579/nieuwe_blik_achter_de_schermen_game_of_thrones

So Game of Thrones has a new production designer. Considering the stunning design of the sets of the first three seasons, that's a tough act to follow. From the looks of it, Debbie Riley seems up to the task, as the new sets (as well as new versions of several locations used prior, including the Eyrie) look equally grand as those that came before. At least, so it appears from this short puff piece video. Of course, the grandeur and beauty of the sets not withstanding, it's the actors which make them come alive, and what we want to see most is which of our beloved characters - the ones that yet live, that is - will return next season. Apart from that, first glimpses of new characters are also most welcome. The preview this little behind-the-scenes clip offers introduces another new character, namely Tycho Nestoris of the Iron Bank of Braavos, played by Mark Gatiss. That's one more down. No other new faces here, but fan favourites including Daenerys, Brienne, the Hound, Arya and Cersei Lannister still appear very much alive. For a moment longer at least, you know how this show works... characters come and go, but at least we'll always have fabulous production design.

And surprise, surprise: Tarantino may be reconsidering dropping The Hateful Eight. I was sorta expecting him to. You don't shelve a project that fast just because someone leaked a script. Scripts get leaked all the time. You do some damage control, but you don't throw out the project completely. How many members in the audience actually bother to read scripts? Even if some people know the story and post it online, the vast majority will still be surprised by the finished movie. Better yet, you can slip in some sneaky rewrites to catch those who spoiled themselves off-guard. Folks in the industry will know better than to leak Tarantino again now, since even though The Hateful Eight might still end up on the big screen despite what we first heard, I bet the lawsuits (all-American style sueing!) this hateful Tarantino is preparing will not be abandoned so easily. Let that be a lesson for those who spoil things for others!

Today's Mini-Reviews: oldies packing some punch

The Lone Ranger: ***/*****, or 6/10

Big budget remake of the classic radio play and television series appropriates the success formula formerly applied to the Pirates of the Caribbean films, which is not surprising considering the same people and studio that made those swashbucklers are behind this project. Produced by Jerry Bruckheimer for Disney and directed by Gore Verbinski, The Lone Ranger once again makes ample use of Johnny Depp's uncanny talent for playing weird, seemingly mentally unbalanced outcasts, considered a main audience draw for which Depp as usual received top billing, even though he does not play the titular character (in that regard it's Alice in Wonderland all over again). This time Depp assumes the mantle of the Lone Ranger's iconic Indian sidekick, Tonto, who recalls his adventures with the movie's actual hero at extreme old age, stuck in a sideshow tour as a noble savage. This framing of a tale within a tale is rather annoying as the movie tends to swivel from one version of Tonto to the other at moments where such distraction is not at all warranted and takes the pace out of the piece. Armie Hammer (The Social Network) plays John Reid, an overly morally righteous lawyer who must cope with the fact that the rules of law simply don't apply in the Wild West, especially when those in power make their own law. As a result, his valiant brother is killed and he himself is left for dead, until Tonto “resurrects” him and helps him get in shape as a masked Ranger who fights for justice and protects the weak from those who would corrupt the law for their own nefarious purposes. Enter an unscrupulous railroad tycoon and his sinister henchman with a taste for excessive violence (the ever eerie William Fichtner), who mean to instigate a war with the Indians in order to move in on their territory that contains huge silver deposits. Reid and Tonto, who is also an outcast amongst his own tribe for being a supposed nutcase, must find a way to expose the plot as well as save Reid's sweet sister-in-law and her young son.

This results in the usual action driven plot, moving from setpiece to setpiece through all the old Western locales, including a whorehouse run by Helena Bonham Carter (equipped with an ivory faux leg of large calibre), Native American teepee villages and the indispensable classic Fordian landscapes of canyons and unusual rock formations no Western ought to do without. Except from the climactic train chase, which admittedly is one of the finest and funniest ever put on film, most action scenes cannot escape a sense of staleness. Depp does his usual thing on autopilot, playing Tonto as a psychologically ambiguous character that gets into trouble regularly but always manages to pull himself out, more with luck than through his wits as he stumbles into one Keaton-esque gag after the other, while the naive but handsome Reid follows the predictable path from idealistic city boy to genuine Western hero. As was the case with the Pirates movies, there is a distinct supernatural flavor to the story which both feels confusing and often out of place, though adding to Tonto's mystique but also to his establishment as a totally silly character. And what's the deal with having Fichtner cut out and consume the hearts of his adversaries while he's clearly a stupendously terifying character already? Despite Depp's presence, The Lone Ranger couldn't connect with American audiences and ended up a domestic flop, though at the moment of writing it's too early to tell whether the same is true from an international perspective. For this failure producers and actors, in an odd moment of anger made public, blamed the critics who according to them panned the movie for its numerous production troubles, but that's a wholly nonsensical notion since due to the ever growing advent of opinionated online writing about movies critics just aren't heeded to as they once used to be: also, many movies critics regard as bad continue to do well regardless (Transformers, Scary Movie, etc.). Apparently the people that made this movie just didn't see both the lack of creative quality in their own project – though it's not as bad as some would have you believe, it's definitely not a grand and memorable blockbuster flick either – and the overuse of Disney's formulaic line of thinking that already started to backfire on the Pirates movies. Incidentally, those that follow the current TV-series Hell on Wheels, that largely delves into the same historic and thematic material as this film, will find little in here that that show didn't do before (and better). Except for the train chase of course.

Red 2: ***/*****, or 7/10

Sequel to Red (2010) (Retired: Extremely Dangerous), based on the graphic novels by Warren Ellis, continues the simple tradition its predecessor so successfully kicked off, delightfully combining well respected grand actors with dynamic action sequences and any number of nifty explosions. Bruce Willis, John Malkovich and Helen Mirren reunite as a band of retired government agents, all still extremely accomplished killers nevertheless. Morgan Freeman has been traded in for Anthony Hopkins and David Thewlis, which is not the worst deal imaginable though Freeman's charming character is still sorely missed (but even in an over-the-top action franchise like this, dead is dead). Living a quiet, everyday life with his new girlfriend Sarah (Mary-Louise Parker), ex-CIA operative Frank Moses (Willis) has no intention of getting mixed up with gunfights and conspiracies again, but such things tend to find him regardless. When his paranoid, mentally unhinged pal Marvin resorts to faking his own death, Moses finds himself sucked into another plot revolving around a portable nuclear bomb hidden in the Kremlin, something he is rumoured to be involved in. As was the case in the previous film, it's necessary for him and his friends to travel around the globe in order to piece together the puzzle, which brings them to exotic (or close to), luxurious locales including Moscow and Paris, a staple of spy films but delivered with ample fervour not to get noticed. Thrown in the mix are Hopkins as an unbalanced inventor of weapons of mass destruction who has spend 20 years in a looney bin, Thewlis as a shady information dealer who much prefers the good things in life (like hideously expensive rare wines) over gunplay and gratuitous violence, Catherine Zeta-Jones as a foxy agent sharing a history with Moses and out to seduce him once more, and, as before, Brian Cox as a former Russian KGB-officer and hopeless romantic who appreciates the sight of his beloved Helen Mirren offing people over all else. As the merry band of aging killers shoots and bombs its way through the plot, Moses must also come to terms with his younger and inexperienced girlfriend, who now considers this sort of bloody adventure a neat holiday trip and bonding experience, and takes as much points as she can in the art of mayhem, much to his chagrin (and a far cry from the not quite so enthusiastic Sarah from the first film). Suffice to say, if you're not a fan of guns and other assorted weaponry, this movie is definitely not recommended to you. However, like the first Red, this successor is nothing but a highly entertaining action flick that appropriates the huge talents of the renowned actors it has brought together to great effect, clearly enabling the ensemble to have a blast itself. Though the movie is otherwise devoid of narrative surprises, the high levels of good fun and a decent number of high paced action scenes make for a decent way to spend your two hours.

The Beast of Hollow Mountain

Rating **/*****, or 5/10

Odd and slow paced monster movie pits cowboys against a dinosaur. An American cowboy (Guy Madison) with a ranch in Mexico notices the strange disappearance of his cattle and blames his Hispanic neighbours as thieves, setting off a dispute which isn't resolved until the real culprit is found, which turns out to be a carnivorous dinosaur. An intriguing premise, but ultimately this movie is too long for its own good (even though it lasts only 81 minutes) since the dinosaur doesn't appear until the last 15 minutes. Features some half decent charming stop motion animation (though the creature's lizard like tongue is just damn peculiar), which naturally never reaches the level of a Ray Harryhausen movie. Interestingly enough, Harryhausen himself would work on a much better 'cowboys v.s. dinosaurs' film, The Valley of Gwangi (1969). Any time that superior movie is mentioned, this film's title occasionally pops up as a mere footnote. Still, good effort. Plus, a rare find on DVD.

Starring: Guy Madison, Patricia Medina, Carlos Rivas.

Directed by Edward Nassour, Ismael Rodriguez

USA/Mexico: Peliculas Rodriguez, 1956

Back to the Future Part III

Rating: ****/*****, or 7/10

Third and final entry in the Back to the Future trilogy adds a western element to the overall Sci-Fi feel of this set of films. Marty McFly tracks down his friend Doc Brown in the year 1885 to save him from his impending death at the hands of the nefarious outlaw Mad Dog Tannen, a murderous forebear of Marty's nemesis Biff. To complicate matters and add some romance to the movie, Doc has fallen in love with the local school teacher (Mary Steenburgen). This movie focuses a little too much on the western element and as such feels less connected to its predecessors, but is overall still a worthy watch, taking the parallels between the past and present to an even higher level and still delivering plenty of action and humour in the process. Overall, the trilogy's plot is wrapped up nicely, though the threat of a Part IV, which might hurt the story as a whole, has loomed for years.

Starring: Michael J. Fox, Christopher Lloyd, Mary Steenburgen

Directed by Robert Zemeckis

USA: Universal Pictures, 1990

Appaloosa

Rating: ****/*****, or 7/10

Ed Harris both stars in and co-wrote this second movie he directed. A ruthless rancher (Jeremy Irons) terrorizes a small town for his own purposes, after which the townspeople hire two lawmen (Harris himself and Viggo Mortensen) for their protection. This Marshall and his deputy capture the rancher and set out to deliver him into the hands of justice, but the shrewd ruffian has more tricks up his sleeve complicating their quest to uphold the law. Further troubles are provided by a young widow (Renée Zellweger) who falls in love with the Marshall, but there's more to her than would appear. A thinking man's neo-western featuring some damn fine acting and a few solid shoot-outs, but also moments where the story drags on and a bit of a cumbersome romantic subplot frustratingly getting in the way of the main story.

Starring: Ed Harris, Viggo Mortensen, Jeremy Irons

Directed by Ed Harris

USA: New Line Cinema, 2008