Today's Mini-Reviews: oldies packing some punch

The Lone Ranger: ***/*****, or 6/10

Big budget remake of the classic radio play and television series appropriates the success formula formerly applied to the Pirates of the Caribbean films, which is not surprising considering the same people and studio that made those swashbucklers are behind this project. Produced by Jerry Bruckheimer for Disney and directed by Gore Verbinski, The Lone Ranger once again makes ample use of Johnny Depp's uncanny talent for playing weird, seemingly mentally unbalanced outcasts, considered a main audience draw for which Depp as usual received top billing, even though he does not play the titular character (in that regard it's Alice in Wonderland all over again). This time Depp assumes the mantle of the Lone Ranger's iconic Indian sidekick, Tonto, who recalls his adventures with the movie's actual hero at extreme old age, stuck in a sideshow tour as a noble savage. This framing of a tale within a tale is rather annoying as the movie tends to swivel from one version of Tonto to the other at moments where such distraction is not at all warranted and takes the pace out of the piece. Armie Hammer (The Social Network) plays John Reid, an overly morally righteous lawyer who must cope with the fact that the rules of law simply don't apply in the Wild West, especially when those in power make their own law. As a result, his valiant brother is killed and he himself is left for dead, until Tonto “resurrects” him and helps him get in shape as a masked Ranger who fights for justice and protects the weak from those who would corrupt the law for their own nefarious purposes. Enter an unscrupulous railroad tycoon and his sinister henchman with a taste for excessive violence (the ever eerie William Fichtner), who mean to instigate a war with the Indians in order to move in on their territory that contains huge silver deposits. Reid and Tonto, who is also an outcast amongst his own tribe for being a supposed nutcase, must find a way to expose the plot as well as save Reid's sweet sister-in-law and her young son.

This results in the usual action driven plot, moving from setpiece to setpiece through all the old Western locales, including a whorehouse run by Helena Bonham Carter (equipped with an ivory faux leg of large calibre), Native American teepee villages and the indispensable classic Fordian landscapes of canyons and unusual rock formations no Western ought to do without. Except from the climactic train chase, which admittedly is one of the finest and funniest ever put on film, most action scenes cannot escape a sense of staleness. Depp does his usual thing on autopilot, playing Tonto as a psychologically ambiguous character that gets into trouble regularly but always manages to pull himself out, more with luck than through his wits as he stumbles into one Keaton-esque gag after the other, while the naive but handsome Reid follows the predictable path from idealistic city boy to genuine Western hero. As was the case with the Pirates movies, there is a distinct supernatural flavor to the story which both feels confusing and often out of place, though adding to Tonto's mystique but also to his establishment as a totally silly character. And what's the deal with having Fichtner cut out and consume the hearts of his adversaries while he's clearly a stupendously terifying character already? Despite Depp's presence, The Lone Ranger couldn't connect with American audiences and ended up a domestic flop, though at the moment of writing it's too early to tell whether the same is true from an international perspective. For this failure producers and actors, in an odd moment of anger made public, blamed the critics who according to them panned the movie for its numerous production troubles, but that's a wholly nonsensical notion since due to the ever growing advent of opinionated online writing about movies critics just aren't heeded to as they once used to be: also, many movies critics regard as bad continue to do well regardless (Transformers, Scary Movie, etc.). Apparently the people that made this movie just didn't see both the lack of creative quality in their own project – though it's not as bad as some would have you believe, it's definitely not a grand and memorable blockbuster flick either – and the overuse of Disney's formulaic line of thinking that already started to backfire on the Pirates movies. Incidentally, those that follow the current TV-series Hell on Wheels, that largely delves into the same historic and thematic material as this film, will find little in here that that show didn't do before (and better). Except for the train chase of course.

Red 2: ***/*****, or 7/10

Sequel to Red (2010) (Retired: Extremely Dangerous), based on the graphic novels by Warren Ellis, continues the simple tradition its predecessor so successfully kicked off, delightfully combining well respected grand actors with dynamic action sequences and any number of nifty explosions. Bruce Willis, John Malkovich and Helen Mirren reunite as a band of retired government agents, all still extremely accomplished killers nevertheless. Morgan Freeman has been traded in for Anthony Hopkins and David Thewlis, which is not the worst deal imaginable though Freeman's charming character is still sorely missed (but even in an over-the-top action franchise like this, dead is dead). Living a quiet, everyday life with his new girlfriend Sarah (Mary-Louise Parker), ex-CIA operative Frank Moses (Willis) has no intention of getting mixed up with gunfights and conspiracies again, but such things tend to find him regardless. When his paranoid, mentally unhinged pal Marvin resorts to faking his own death, Moses finds himself sucked into another plot revolving around a portable nuclear bomb hidden in the Kremlin, something he is rumoured to be involved in. As was the case in the previous film, it's necessary for him and his friends to travel around the globe in order to piece together the puzzle, which brings them to exotic (or close to), luxurious locales including Moscow and Paris, a staple of spy films but delivered with ample fervour not to get noticed. Thrown in the mix are Hopkins as an unbalanced inventor of weapons of mass destruction who has spend 20 years in a looney bin, Thewlis as a shady information dealer who much prefers the good things in life (like hideously expensive rare wines) over gunplay and gratuitous violence, Catherine Zeta-Jones as a foxy agent sharing a history with Moses and out to seduce him once more, and, as before, Brian Cox as a former Russian KGB-officer and hopeless romantic who appreciates the sight of his beloved Helen Mirren offing people over all else. As the merry band of aging killers shoots and bombs its way through the plot, Moses must also come to terms with his younger and inexperienced girlfriend, who now considers this sort of bloody adventure a neat holiday trip and bonding experience, and takes as much points as she can in the art of mayhem, much to his chagrin (and a far cry from the not quite so enthusiastic Sarah from the first film). Suffice to say, if you're not a fan of guns and other assorted weaponry, this movie is definitely not recommended to you. However, like the first Red, this successor is nothing but a highly entertaining action flick that appropriates the huge talents of the renowned actors it has brought together to great effect, clearly enabling the ensemble to have a blast itself. Though the movie is otherwise devoid of narrative surprises, the high levels of good fun and a decent number of high paced action scenes make for a decent way to spend your two hours.

Serenity

Rating: ****/*****, or 8/10

Tweede strijd van verliezer Whedon bewijst zijn gelijk

Menigeen zal de naam Firefly weinig zeggen. Het was de titel van een zeer geslaagde televisieserie die Joss Whedon, de man achter het zeer succesvolle Buffy the Vampire Slayer, in 2002 produceerde voor Fox-TV. Helaas bleek de serie geen lang leven beschoren aangezien Fox er al na vijftien afleveringen de stekker uit trok. Een grove inschattingsfout, want aan de kwaliteit van deze sciencefiction-serie lag het niet, wat vervolgens bewezen werd toen Firefly op DVD alsnog een culthit werd. Whedon zwoer dat hij het er niet bij zou laten en dat hij Firefly op de één of andere manier een nieuw onderdak zou geven. Hij hield zijn woord, want hij komt nu met een bioscoopfilm aanzetten, getiteld Serenity, ditmaal geproduceerd door Universal. En ondanks de verhuizing naar zowel een nieuwe studio als het witte doek, heeft hij het oude, hoge niveau van de serie weten te behouden, wat resulteert in een flitsende actiefilm vol met frisse ideeën en aanstekelijk intrigerende personages.

De film opent met een korte introductie die de kijker niet meer dan noodzakelijk meegeeft om de stand van zaken in dit universum te begrijpen. Ergens in de verre toekomst heeft de mensheid de Aarde verlaten en zich in een ander zonnestelsel gevestigd waar vele werelden gekoloniseerd zijn. Een aantal werelden heeft zich succesvol verenigd in een Alliantie, terwijl de rest nog ruige grensgebieden zijn waar orde en tucht ver te zoeken is. In een poging deze planeten beschaving bij te brengen brak er een verschrikkelijke oorlog uit die de Alliantie glansrijk won. Echter, Serenity is een ode aan de loser, en toont zodoende de lotgevallen van een samengeraapte bemanning op een vervallen vrachtschip genaamd 'Serenity': het zootje ongeregeld zijn diegenen die de oorlog verloren maar weigeren zich aan te passen aan de norm van civilisatie en daarom tegendraads hun eigen koers bepalen. Een passende parallel met de serie zelf, die ook verloor, maar dankzij de rebelse Whedon toch een tweede kans krijgt.

Onder leiding van kapitein Malcolm Reynolds (Nathan Fillion, als een jonge Harrison Ford in Star Wars) probeert het gezelschap aan boord van 'Serenity' het hoofd boven water te houden, hetzij door eerlijke klussen als vrachtvervoer, hetzij door bankroof en andere criminaliteit. De bemanning vormt een bont gezelschap bestaande uit onder andere een dommekracht, een priester, een hoer en de jonge dokter Simon (Sean Maher) met diens psychisch begaafde zusje River (de als actrice al even begaafde Summer Glau): allen mensen die eigenlijk niets gemeen hebben, maar desondanks samen weten te werken zonder daarvoor in een keurslijf te moeten worden geplaatst zoals de Alliantie het liever ziet.

Maar dit vrije, wetteloze bestaan wordt niet zonder een slag of stoot geleverd: Simon en River zijn op de vlucht voor de Alliantie, die gruwelijke experimenten op het meisje heeft uitgevoerd, waarbij ze informatie heeft opgedaan die een grote bedreiging vormt voor het geloof in de autoriteit van de heersende macht. Een rücksichtslose agent (Chiwetel Ejiofor, Amistad) – met een beangstigende balans tussen rede en brute agressie, evenals de Alliantie zelf – wordt erop uit gestuurd om River terug te halen, waarbij grof geweld niet geschuwd wordt. 'Serenity', nu tot doelwit van het militaire apparaat van de Alliantie bestempeld, moet bovendien ook nog uit handen zien te blijven van de gruwelijke Reavers, een groep ruimtekannibalen die al moordend planeten plundert.

Ziehier de premisse van één van de meest originele en onderhoudende sciencefictionfilms van de laatste jaren. Als een geslaagde mix tussen sciencefiction en het Western-genre vormt Serenity een uniek mengsel van genre-conventies, en levert daarnaast zinderende actie en bovenal doeltreffende karakterontwikkeling. Want hoewel de film een hoeveelheid spetterende actiescènes bevat en de visuele effecten zich makkelijk kunnen meten met menig recente blockbuster, draait de film volledig om de personages. In Firefly bestond de bemanning uit negen personages en allen zijn terug voor de bioscoopversie, waarbij ze niet allemaal evenveel in beeld komen maar toch voldoende ontwikkeld worden om de sympathie van het publiek te krijgen: een hele opgave voor een speelfilm die in twee uur een even rijke wereld moet weergeven als een TV-serie van vijftien afleveringen. Maar de film slaagt met vlag en wimpel en weet ervoor te zorgen dat we niet alleen om alle personages gaan geven, maar ook een behoorlijke dosis spektakel en humor achter de kiezen krijgen.

Bovendien heeft Whedon Serenity toegankelijk weten te maken voor mensen die niet bekend zijn met diens voorganger, zonder te blijven steken in een overdaad aan uitleg over wat er voorheen met de personages is gebeurd en waar de serie überhaupt over ging. Gezien het aantal onafgehandelde plotlijnen die de TV-serie liet liggen mag dat best een prestatie genoemd worden. Hierdoor behelst Serenity een succesvol vervolg dat de trouwe schare fans evenveel zal behagen als Firefly dat deed, terwijl het voor de leek een geslaagde eerste kennismaking met Whedons universum vormt.

Uiteraard is dit laatste ook Whedons doel: hoe meer mensen Serenity zullen waarderen, des te groter is de kans dat Firefly een langer tweede leven is beschoren. We helpen het hem hopen, want het hoge niveau van deze film toont aan dat Whedon nog lang niet klaar is met dit universum. Firefly verdient beter dan opnieuw te worden vergeten, maar het is aan het publiek om dat definitief te bewijzen.