Today's Review: Rogue One: A Star Wars Story

Hollywood wordt verweten te teren op de nostalgische onderbuik van haar publiek. Populaire franchises worden teruggebracht naar hun basis met zoveel mogelijk knipogen naar vroeger. Uiteraard mag Star Wars, de moeder aller fanfranchises, niet aan het herkauwlijstje ontbreken, terwijl de reeks tegelijkertijd klaargestoomd wordt voor de toekomstige generatie. Disney lost die tegenstrijdigheid op door zich in de eigenlijke 'Episodes', ondanks de aanwezigheid van oudgedienden, vooral te richten op wat komen gaat, terwijl in de 'Anthology' serie juist de oudere fan zijn hart kan ophalen bij nieuwe verhalen over oude situaties. Rogue One geeft geslaagd de aftrap met één grote nostalgietrip naar het allereerste uur van de ruimtesage, het getouwtrek om die wapenplannen.
 
De afloop is bekend, maar dat mag de pret niet drukken. Hoe het de Death Star uiteindelijk verging is niet van belang, wel hoe het onding tot stand kwam en hoeveel moeite de Rebellen moesten doen om de bouwplannen te bemachtigen. Spil in dit relaas is de getroebleerde Jyn Erso, die door het verzet wordt geronseld in een speurtocht naar haar vader. Zoals ook voor Luke gold, kampt Jyn met flinke 'daddy issues'. Papa Erso werd destijds met geweld van haar ontrukt door kwade Keizerlijke genius Krennic, die zijn technologisch vernuft benutte voor de verwezenlijking van zijn droom des doods. Geplaagd door zijn geweten probeert de ongelukkige echter de opstandelingen van vitale kennis te voorzien. Reden genoeg voor de norse rebellenkapitein Andor om samen met Jyn de waarheid achter de Death Star te achterhalen. Tegen haar zin in, want ze zit niet te wachten op een hernieuwde kennismaking met zowel het verzet als haar vaderlief.

Gareth Edwards blijkt de juiste keuze voor de regiestoel van Rogue One, nadat hij hiervoor met succes Godzilla heruitvond op een wijze die recht deed aan diens verleden, maar fris genoeg was voor het heden. Hij overgoot het reuzenreptiel met een intrigerend duister sausje en doet nu hetzelfde met Star Wars, want de helden in Rogue One zijn lang zo heldhaftig niet. De kersverse Rebellenalliantie moet haar draai als vrijheidsstrijders nog vinden, vooral de methodes die haar afzetten tegen de onderdrukker die zij bestrijdt. Andor is bijvoorbeeld niet te beroerd om pardoes een paniekerige informant uit de weg te ruimen. Dat zijn eigenlijke missie hem kaarsrecht tegenover zijn beschermeling Jyn plaatst, is al gauw duidelijk en zorgt voor het nodige vuurwerk tussen de onvrijwillige bondgenoten. Op hun eerste trip kruisen zij het pad van een fanatieke rebellenleider wiens werkwijze te grof was voor de Alliantie. De manier waarop zijn gesluierde aanhangers in een drukke woestijnstad achteloos hun tegenstanders te lijf gaan, zal onder Edwards geen toevallige parallel met de brandhaarden in het Midden-Oosten vormen. Het is aan Jyn om de rebellie op diens eerste grote missie om te vormen tot een coherent geheel van goeieriken, zoals we die kennen uit de originele trilogie.

Het siert Edwards dat Rogue One voorzien is van volwassen morele diepgang en bovengemiddelde karakteruitdieping in wat feitelijk een onvervalste oorlogsfilm is, maar nooit verliest hij de pure lol uit het oog die Star Wars zo kenmerkt. Dankzij het bonte samenraapsel aan personages - waaronder een Keizerlijke overloper, een blinde Force-adept, een lekker cynische droid - en hun overtuigende onderlinge chemie, vormt de film een weergaloos avontuur vol exotische locaties en humoristische terzijdes. Het plezier dat de cast, van de stoere heldin tot de vilein schmierende schurk, beleeft, spat zichtbaar van het scherm. Kleine misstappen, zoals het gemakzuchtig snel heen en weer schakelen tussen diverse locaties in het begin van de film, zijn daardoor makkelijk te vergeven. En hoewel Jyns aanhoudend pleidooi voor de kracht van hoop wat geforceerd overkomt, stoort het nergens. Het hinten naar 'nieuwe hoop' is immers slechts één van vele verwijzingen naar de originele trilogie die het nostalgische gevoel van Rogue One zo aanstekelijk maken.

Want hoewel voor iedereen onderhoudend, is Rogue One een feest van herkenning voor de fans. Het respect dat Edwards en zijn kompanen voor vooral Episode IV koesteren, is in elk shot voelbaar. Herkenbare sets, muziek, dialoog en cameo's van allerhande oude personages worden een dikke twee uur lang over ons uitgestort, waarbij een gevoel van nodeloze uitpersing der klassieken zich nimmer opdringt. We vergeven zelfs het gemis van de iconische openingstitels. Rogue One is overduidelijk een product van liefde. En natuurlijk een visueel genot. X-Wings en Star Destroyers, maar ook nieuwe voertuigen, vliegen ons om de oren en de Death Star zelf zag er nog nooit zo glorieus uit. Het spektakel was gegarandeerd, maar voelt met de puike cast en dito regie haast meeslepender dan ooit. Bovendien hoeft de film geen frustrerende overkoepelende mysteries voor latere delen op te bouwen, waartoe The Force Awakens was veroordeeld. Rogue One is geen schaamteloze uitmelking van onze nostalgie, maar Edwards' liefdesbrief aan de fans, waartoe hij klaarblijkelijk ook zichzelf rekent.

Today's Review: Arrival

Toen de Canadese cineast Denis Villeneuve tekende voor de regie van het langverwachte vervolg op de sciencefictionklassieker Blade Runner bracht dat nieuws toch een frons op het voorhoofd van vele genrefans teweeg. Villeneuve heeft weliswaar een aantal bijzonder geslaagde, grimmige thrillers op zijn naam staan, maar had nog geen ervaring met scifi. Het is nu aan Arrival om die aarzeling bij de genreliefhebbers weg te nemen. De film zal weinig moeite hebben daarin te slagen, want hij toont aan dat Villeneuve zeer goed in staat is een intelligent en enerverend staaltje wetenschapsfictie af te leveren. Arrival mag zonder schroom bijgezet worden in het rijtje beste sciencefictionfilms van de laatste tien jaar.

De 'aankomst' in kwestie behelst een twaalftal intimiderend grote ruimteschepen die zich volkomen onverwachts aandienen op schijnbaar lukrake locaties verspreid over de hele aardbol. De paniek is groots, want het buitenaardse bezoek plaatst de positie van de mens in het universum in een nieuw daglicht. Het is Villeneuve echter niet te doen om de Grote Vragen, hij zoekt antwoorden op kleinere schaal. Te beginnen met simpele vragen als 'wie zijn jullie?' en 'wat willen jullie hier?'. Het is aan linguïste Louise Banks om samen met een schietgraag militair apparaat en wantrouwende overheidsagenten, antwoorden uit de aliens te krijgen. Dat is een zware opgave, want de bezoekers hebben fysiek noch taalkundig iets met de mens gemeen. Bovendien kampt Louise met haar eigen sores, geplaagd door rouw over haar verloren dochter.

De kwestie omtrent communicatie met buitenaardse wezens is natuurlijk niet nieuw voor het genre, getuige titels als Close Encounters of the Third Kind en Contact. Arrival tilt het communicatiethema echter naar een hoger niveau door het volledig centraal te zetten. Villeneuve geeft een boeiend lesje taalkunde door diep in te gaan op de vraag wat communicatie nu precies inhoudt. Als de aliens een vraag gesteld wordt, zijn ze dan bijvoorbeeld überhaupt wel bekend met het concept 'vraag'? Louise moet bij de absolute basis beginnen om de bezoekers de grondbeginselen van de menselijke taal te onderwijzen, terwijl het haar in respons niet makkelijk gemaakt wordt met het buitenaardse schrift, dat bestaat uit in de lucht getekende cirkelvormige pictogrammen die even snel verschijnen als verdwijnen. Slechts een langzaam proces tot wederzijds begrip overbrugt beide partijen, maar uiteraard kan de gemiddelde mens, laat staan het leger, niet het benodigde geduld opbrengen in het aangezicht van het volslagen onbekende. Zoals meestal geldt in het genre is de angstige mensheid haar eigen ergste vijand.

Villeneuve weeft zo stof tot nadenken moeiteloos samen met de spanning van een tikkende klok. Wie vreest dat de ellenlange beslommeringen over communicatie leiden tot een saaie kijkervaring heeft het mis, want Louises race tegen de tijd, haar strijd tegen de vooroordelen van haar soortgenoten, doet nauwelijks onder voor Villeneuves vorige thrillers. Amy Adams draagt daar effectief haar steentje aan bij in de rol van Louise. Ze houdt uitstekend het midden tussen introvert en openstaand, tussen getekend door verlies en gedreven door hoop. Haar tegenspeler Jeremy Renner komt minder overtuigend uit de verf als natuurkundige, een rol die hem niet zo ligt als de actieheld die we van hem gewend zijn. Desondanks heeft het duo toch voldoende chemie om ons bij de taalles te houden. Gelukkig maar, want taal is hier alles voor Villeneuve, met vergaande gevolgen voor het verloop van de film. Taal is niet slechts communicatie tussen partijen, zo stelt Arrival. Ze is bovenal een uitwisseling van ideeën en verruiming van de geest om tot nieuw inzicht te komen. Dat kan de mensheid goed gebruiken, maar naast de wetenschappers staan weinig mensen in de film ervoor open. Miscommunicatie leidt tot misverstanden, en misverstanden lopen snel uit in gewapend conflict als diverse landen geweld tegen de bezoekers verkiezen boven verdere tijdrovende pogingen tot dialoog.

Want voor taalbegrip is tijd nodig, stelt de filosofie van Arrival. Die samenhang tussen het linguïstische en het temporele vormt de meest originele invalshoek van de film, die borg staat voor een immense plottwist die ongetwijfeld niet iedereen zal bekoren, maar door Villeneuve met voldoende overredingskracht wordt gebracht om ermee weg te komen. Een vergelijking met Interstellar, dat zich eveneens kenmerkte door het beschrijven van een vergelijkbare cirkel tussen het grootse universum en een kleinschalig mensenleven, dringt zich op, maar Arrival wordt niet getekend door overdreven bombast. Spektakel is hier sowieso opzettelijk ondervertegenwoordigd, want voor Villeneuve is sciencefiction nog steeds hoofdzakelijk het overbrengen van intelligente concepten die tot nadenken uitnodigen. Daarbij komt hij bovendien opmerkelijk hoopvoller uit de hoek dan in zijn vorige werk, ondanks een wat zoetsappige, te uitleggerige ontknoping. De meest optimistisch boodschap komt nog het duidelijkst over: hij weet van wanten in het sciencefictiongenre, dus dat vervolg op Blade Runner is heus in goede handen.

Today's Review: Nerve

Hoewel het weergeven van socialmediafenomenen in films doorgaans met een paar jaar vertraging plaatsvindt vanwege het productieproces, kon Nerve in Nederland niet op een toepasselijker moment uitkomen. Terwijl de maatschappelijke ophef over Zaanse treitervloggers het kookpunt nadert, presenteert deze thriller een vergelijkbaar scenario waarin losbandige jongeren via social media de regels aan hun laars lappen. Hoe verder over de schreef, hoe beter, alles voor die felbegeerde 'likes'. Dat dergelijk gedrag al snel omslaat in terreur voor de lijdende voorwerpen komt nimmer als een verrassing, want Nerve is er uiteraard niet op uit om zulk anarchistisch gedrag goed te praten. Maar dat de producenten de huidige jongerencultuur begrijpen, is voor de doelgroep al een hele verademing.

'Nerve' is anno 2019 een schimmig online spel, waarin betalende kijkers deelnemers volgen als die uitdagende opdrachten trachten op te lossen, uiteraard tegen betaling maar met vooral 'instant fame' als beloning. Voor menig jongere lonkt roem en avontuur, maar de keerzijde is niet mis. Wie faalt, maakt zich publiekelijk belachelijk. Wie te verbeten is op het winnen, riskeert lijf en ledematen. En wie het waagt uit de school te klappen over het spel, wacht een nog gruwelijker lot. Ondanks de negatieve gevolgen waagt Vee Delmonico toch de gok, want het meisje heeft niet alleen geld nodig maar wil ook onder de schaduw van haar door het spel geobsedeerde boezemvriendin uitkomen. De eerste opdracht oogt onschuldig, als ze in een bar een onbekende moet kussen en zo in aanraking komt met de charmante Ian. Niets is echter wat het lijkt, en al snel raakt Vee steeds steviger verstrikt in het snode spel, waarvoor ook Ian een duister geheim herbergt.

Nerve maakt er vanaf de opening geen geheim van gericht te zijn op de jeugd van tegenwoordig, de stereotiepe tieners die niet los te koppelen zijn van hun mobieltjes en voor wie een 'like' van groter belang is dan een goed rapportcijfer. Misschien niet het meest genuanceerde beeld, maar dat een groot deel van de doelgroep in dit straatje past, is een feit. Inhoudelijk verschillen de tieners van nu echter weinig van hun voorgangers, want ook in Nerve spelen gebruikelijke ingrediënten als groepsdruk en identiteitsvorming een hoofdrol. De muizige Vee ziet in Nerve een financieel redmiddel en een manier om haar vrienden te laten zien wat ze in haar mars heeft. Met haar ontwapenende naïviteit gaan de kijkers snel overstag, zeker als ze chemie vertoont met hunk Ian. Die chemie is gelukkig ook voelbaar tussen hoofdrolspelers Roberts en Franco, die allebei geknipt zijn voor hun rollen, hoewel zeker de laatste eigenlijk niet meer tot de generatie behoort die Nerve groot heeft gemaakt. De standaard tienerromance en puberintriges die hun relatie kenmerken zijn herkenbaar voor het beoogde publiek, maar het is de goed getimede maatschappijkritiek die Nerve interessant maakt voor de oudere toeschouwers.

Want met Nerve blijken regisseurs Joost en Schulman, hoewel zij het plot baseren op het gelijknamige boek uit 2012, een sterk begrip te hebben voor de aantrekkingskracht van social media op jongeren, maar ook op hun keerzijde die haast elke dag in de krant belicht wordt. Wat ben je bereid op te offeren voor digitale roem? Is die hevige maar kortstondige glorie het conflict met vrienden en familie waard? Hoewel het opgeheven vingertje op den duur om de hoek komt kijken, maken de regisseurs wel duidelijk dat zij de sociale dilemma's van hun publiek doorhebben. Hun onvermijdelijk negatieve oordeel richt zich hoofdzakelijk op digitale openheid. Alle gegevens van de deelnemers liggen op straat, hun accounts op social media zijn voor niemand veilig. De kijkers gebruiken elk stukje persoonlijke informatie tegen hun pionnen, in volslagen anonimiteit. Daarmee wordt de schuldvraag ontweken als het fout gaat – wat natuurlijk gebeurt – want niemand dwingt de deelnemers fysiek en noch de kijker, noch het spel zelf zijn te traceren door het gezag. Mentaal vormen Vee en Ian echter een vlieg in een spinnenweb in het steeds dodelijker spel.

Het maakt Nerve tot een vaardig gemaakte thriller, die weliswaar niet verstoken blijft van een voorspelbare voortgang die culmineert in een climax à la The Hunger Games, maar onmiskenbaar stof tot nadenken oplevert. We nemen het voor lief dat het plot soms wat gemakzuchtig in elkaar steekt, zoals wanneer Vees beste vriend tot een hackerscollectief behoort dat haar uit de penarie kan helpen. Visueel is de film designtechnisch dik in orde met haar aanstekelijke neonlichtgebruik, maar de hectische montage wekt, ondersteund door een soundtrack vol herrienummers, toch irritatie op. Nerve heeft iets te veel weg van een lange videoclip. Ongetwijfeld gericht op de jeugd, die hier minder bezwaar tegen zal maken. Nerve kan, ondanks zijn tekortkomingen, een generatiebepalend cinematisch pamflet worden. Maar dan moeten diens potentiële volgers wel eerst losgeweekt zien te worden van hun social media, voor Hollywood helaas al jaren een te moeilijke opdracht.

Today's Review: The Visit: An Alien Encounter

Some reviewing has been done again:

The Visit: An Alien Encounter - recensie

Aliens visiting our Earth: it can happen, you know?

This is without a doubt a very intriguing premise, but the end result leaves something to be desired. Blame it on the approach, stemming from the lack of archive material to cover, since The Visit: An Alien Encounter revolves around an event that hasn't happened yet and might not ever happen at all. Of course, some dramatization is required when there's little else to show but talking heads. Director Michael Madsen (not the American actor of the same name) opts for an enactment of a possible visit by extraterrestrials, but one that does not show said visitors so as to keep it a complete mystery what they look might like, since we are not likely to find out any time soon. The result is only one side of the visit in question is shown, and it's our own. Which fits the conclusion that whatever else, aliens arriving on our planet will first and foremost be a human affair.

First contact will change the way we look at ourselves. Whatever the visitors may look like - similar to humans or something far from it, something so devoid of human characteristics or even traits of other life forms that share our planet - they will place a mirror in front of us as to the questions of our expectations of the unknown, our control or lack thereof over the unknown, and the resulting dealing with the unknown in ways that are all too human. Fear, a very likely scenario, is a prime human condition Madsen addresses, which is why the governments that prepare for 'The Visit' would hope to keep it a quite affair, rather than a public one, considering the ways the public responds are more than likely to be far from calm and orderly. But however controlled those governments plan to keep things, there's so many possibilities provided by our complete lack of knowing what's coming (or what is not coming at all) that control itself is ever an illusion.

What's left out of the equation is wonder. Most of the scientists interviewed for this film are so busy delving into the ramifications of the visitors' arrival for humankind that they don't tend to pause and wonder over the eventual happening itself. The very fact that this may actually come to pass, in the distant or even close future. You can't really blame them, as they're sitting opposite a camera, addressing the audience as if they were the visitor and are asked to state the first questions regarding their field expertise that enter their minds considering the subject. And then they turn out the dutiful experts indeed. Though it makes for a scientifically intriguing and philosophically appropriate film, it's not the most inspiring one. Madsen hopes to hold off any stale science talk and lack of pace by adding a bit of action in a recreation of The Visit, complete with frightened mobs and charging soldiers, but his stylistic choices of extreme slow motion give it all an overly sensational and exaggerated feeling. Once again, blame it on the absence of actual extraterrestrials to point the camera at.

The Visit: An Alien Encounter is an ambitious and fascinating documentary on paper, but in actuality can't hold off moments of feeling tedious. Nevertheless, the point is well made: if there's aliens coming, be prepared for everything. Some of our governments and scientists certainly are.

Today's Review: Terminator Genisys

Told you I'd be back with another review?

Terminator Genisys - recensie

And Arnold's back, too. Again. Wish he wouldn't be, considering the disappointing result. Once again a franchise is mucked up by messing with its time line. The producers obviously tok a hint from the financial success (brief as it was) from the recent Star Trek reboot. I hated it, because it created a new time line that hardly acknowledges the old which was running for nigh 45 years, basically saying 'anything goes' from here on out. I would have preferred it if they had shown more loyalty to the existing time line and its fanbase. Surprisingly, that is the route taken for Terminator Genisys, with equally lackluster results. In this movie's case, the new time line does nothing but acknowledge the old, resulting in a total nostalgia fest that rehashes characters, events and particularly oneliners from the previous installments. It offers nothing new, and only shows you the limits of the Terminator franchise if there is a mandate in place to incorporate the ingredients of its past successes, which was put in place because the previous installment, Terminator Salvation, offered too much novelty for many. I appreciated that movie for it. There's no innovation or novelty in Genisys, whereas in Trek's case by comparison, there was a little too much for my taste, so much so that it just didn't feel like Trek anymore. This movie undeniably feels like a Terminator movie, but still leaves a lot to be desired.

Maybe it's a sign that starting new time lines to retcon existing franchises just is a bad idea in general. How about creating new franchises instead, rather than desperately clinging to nostalgia? That's probably too revolutionary an idea for Hollywood's taste...

Today's News: catching up required

It's been a busy week, which left me no choice but to neglect my blog unfortunately. In the meantime, the news kept flowing on MovieScene, which has caused me falling behind in commenting on it. Let's try and catch up a bit.

Nieuwe trailer Game of Thrones Seizoen 5

Coolest trailer first. Obviously Game of Thrones. I doubt everyone who was already superstoked for the new season will experience that anticipation much more strongly after watching this trailer, since the tension has already mounted to nigh unbearable levels. But as expected, the new trailer looks splendid. Remaining fan favorites present: check. Quotable one-liners: check. Expensive FX shots of new locations and assorted vistas: check. New plot developments as opposed to the books: check. There's definitely going to be many a surprise for those who have already read the books, now that the series is rapidly catching up with them. There's a few shots of such scenes found in this trailer. I better spoil things for people who didn't read the novels while I still can. Personally, I just hope the series won't spoil the fun of the remaining books too much, as it's obvious by now this show will be finished much sooner than the original source material will. Nevertheless, HBO, bring it on!

Singer regisseert Sci-Fi film Uprising

Despite being involved in a sex scandal and busy directing another X-film, Bryan Singer is already planning his next project. It's gonna be adapting a Robert Heinlein novel. Let's hope this is going to honour the source material a bit more than most Heinlein based films, as there's only one of them that apparently really does so, and by now it's 65 years old (FYI, it's the classic Destination Moon). Many Sci-Fi buffs will still look back on Paul Verhoeven's attempt, Starship Troopers, with dismay, even though in many respects it turned out a pretty good film regardless (as long as you like satirical social commentary in your science fiction, and who doesn't?). So far, things don't seem too encouraging on staying faithful: the name has already been changed from the poetic The Moon is a Harsh Mistress to the rather generic (but likely sexier and easier to sell to general audiences) Uprising. I can live with that change. Not having read the book, I can probably live with more of them, as long as the final result still proves to be a good movie. I like the notion of a penal colony on the Moon rebelling against overlords from the Mother Planet, which is basically what the general premise is. So as long as they keep that bit in, things can't be too bad, eh?

Renner en Adams in Sci-Fi film Story of Your Life

Here's another Sci-Fi project for you. This one does less to me. I like Amy Adams fine, but my tolerance for Jeremy Renner has its limits. The plot also doesn't sound all that appealing to my ears: it has elements of V and Contact, and going on the available plot synopsis, not enough to really set it strongly apart. That leaves the director to get me interested, and Denis Villeneuve at least does that, even though I still have to see any of his work (I know, shame on me). The French-Canadian director's oeuvre isn't particularly long, but so far all his feature length films have won critical acclaim. Prisoners for one looked like a generic thirteen-a-dozen thriller judging from the trailer, but from what I've heard from critics and audiences alike, it turned out an unexpected gem against all odds. Plus, they wouldn't just hire anyone to do Blade Runner 2, but they hired him. (Personally, I have no desire to see a Blade Runner 2 get made at all, but that's beside the point.) So apparently, at least there will be some talent sitting in the director's chair. And then you learn the writer of the piece was responsible for Final Destination 5 and the failed reboot/prequel to The Thing, and a wholly skeptical attitude towards this project returns full force.

Fox plant Expendables TV-serie

Another major motion picture franchise being re-developed to fit the small screen? That happens a lot lately. What's up with that?! Apparently the franchise has run its course on the silver screen and now the studio is looking for other venues for its appearance to make it cough up more dough. Aside from developing a spin-off of sorts at the same time (the all-female one, remember?). And stating 'they're still looking at the notion of more sequels', which is more or less saying there's not gonna be any for the next 20 years. Nevertheless, the concept of action stars coming together to make for an explosive team-up might work on telly. Are there enough TV action veterans available though. Sure there are! Plenty of shows to pick your oldies but goldies from. The A-Team, Knight Rider, Miami Vice, Quantum Leap or Battlestar Galactica, to name but a few. No doubt many an old and overly muscled actor from any of these shows is yearning for a chance to relive past glory and cash in on it at the same time. Of course, the appeal of such television (ex-)stars is probably not as great to audiences as it is for movie (ex-)stars, but hey, who cares, it's only television, right? Someone better inform the execs behind this project that these days, television is where all the high-class action is found, so if you want to make a worn-out concept like this work on the small screen, you better come up with some damn intriguing elements to ensure your viewers will stick with you. A gripping and compelling story, solid acting, captivating stunts, etc. Too bad not so much of these were present in the Expendables movies...

Nieuwe trailer Tomorrowland

Ah crap, this looks like any contemporary generic PG-13 Hollywood blockbuster. I liked it better when we didn't really have much of a clue as to what it would be about, but now much of the initial mystery is lifted. I had hoped for something a little more ingenious from Brad Bird. But apparently, he too can't think of anything more than a teen prodigy saving a/the world because he/she is oh so fucking special. Paired with all the crazy and outlandish visual FX a outrageously giant budget can buy. And a superstar to draw in additional audiences (in this case, it's George Clooney). Oh well, expectations weren't high. It's a Disney flick based on a theme park ride, how often do those work? Only on Pirates of the Caribbean, if I recall, and even then only once for realsies (the sequels were okay, but not nearly as catchy). I doubt this will prove as succesful a film, nor spawn four sequels. There doesn't as yet seem room for the quirky humour and truly wondrously exotic locales found on PotC that really pulled audiences in. Please let me be proven wrong in my obnoxious pre-release scepticism, but from the looks of it and full well knowing cynical old me and bland old Hollywood blockbusters, that's not likely to happen, today or tomorrow.

Today's News: Machines, martial arts and alien invasions

Ordinary week in terms of news, with nothing mindblowing to report. Just a few tidbits like these:

Nieuwe trailer Ex Machina

This film is growing on me in terms of anticipation, though I remain skeptical (just not as strongly as I was initially). The fact it was chosen as the opening film of the upcoming 31st Imagine Film Festival makes it score some points, since those folks don't just pick the first genre film that comes their way for that honour. This second trailer also indicates this is more than just a repeat of last year's The Machine, and that it may actually be a better film as well (hence this receiving a theatrical release in the Netherlands, while The Machine sadly did not). However, any bits of ingenuity seem to be found mostly in execution rather than innovation, since this trailer makes no mistake this is again a movie about a robot gone bad, which has been done countless time since the Fifties got that ball rolling. It's the way in which the artificial intelligence goes awry that makes it more distinct. This AI appears to get under your skin on an emotional and sexual level, rather than by its mental superiority (though the fact it utilizes such basic human instincts against its creators goes to tell something about its intellectual capabilities as well). Of course, that too is an age old theme (Metropolis, for example), just not applied as often. I wonder what this machine's ultimate goal will be. Surely it won't be something as grand as world domination, since we already have Avengers: Age of Ultron to remind us of some other reaons why we should never fully trust our technological innovations.

Nieuwe Trailer Avengers: Age of Ultron

Speak of the devil, that particular anti-robot film got a new trailer this week as well. Promises to be quite the superhero spectacle, but we already knew as much. The particular preview shines a bit more light on the motivations of the main antagonist. Save the world by killing the human race, it appears. That's one way to do it, sure. The easy way out, which makes for twodimensional baddies and clear-cut black versus white conflict. But hey, it worked on the first Avengers movie just fine. If you want an ingenious story, you know better than to look for it in this type of flick. This is all about fun characters and explosive action. First film showed both elements are in ample supply from this creative team and so it continues to work its merry magic for this second installment. There's plenty of Joss Whedon type humour to be found here, especially centred around the characters interacting. They just don't like each other all that much but they're sort of stuck with one another, and it makes for relatable scenes of humanity amidst all the superhero shenanigans. Just how the new characters relate to the old guard remains to be seen. It appears debutantes Quicksilver and Scarlet Witch are somehow involved with Ultron initially, which is not that surprising since they're supposed to start off as bad guys themselves. As for Vision, quickly thrown in at the end of the trailer (and probably the film proper, too), he's no doubt the anti-Ultron AI, reminding us that not all technology is evil. Considering all the technophobia recently running rampant in the movies, there's a positive message for a change. After all, if we're gonna save the world, we'll need some technology to make it happen.

Eerste casting Independence Day 2 onthuld

And if it isn't evil robots, we'll need to save our planet from extraterrestrials with sinister intentions, too. A bunch of all-American heroes did so nearly 20 years ago, and since Hollywood never forgot the financial benefits involved then, they'll have to do so once more. But will audiences pay to see them do just that once more? It's not like we know the story is gonna be anything but repetitive. Everybody knows there's gonna be more aliens out for our planet and some dudes have to get together and kick their asses, the American way. It would be a huge surprise to everybody if there was anything more to it than that, but that's not gonna happen for sure. The suits behind this film obviously want to play it safe, so they're going with the same characters as before, and if they can't get them because the actors don't feel like doing the exact same thing (good for them), they'll want the next best thing. So Jeff Goldblum is back (which I don't mind since I like him) and Bill Pullman likely is as well. Will Smith thought he could make better use of his time (doing After Earth 2 or stuff), so they cast somebody else to play his son, to literally follow in his father's footsteps. Are we glad they didn't opt for Jaden Smith, that would have been a huge turn-off for everybody that still hopes this will be any good. Jaden is probably too involved with the likes of After Earth 2 as well. In case Pullman passes on the project after all, they got Liam Hemsworth ready to go as his character's son-in-law. Apparently the point ID4 2 tries to make is that heroism specifically runs in the family, rather than running in everyone. As for making good movies, we'll find out sooner or later, whether we want to or not. Or we can try and ignore this project altogether and just get our anti-alien fix from watching the first film again.

Biopic Bruce Lee in de maak

I've honestly never seen a Bruce Lee picture. That doesn't mean I'm not interested in watching a picture about the man himself. But don't give me any of that 'only his relatives know what he was all about, so everybody else can't make a good biopic' crap. That's directly stating 'we're cashing in on the memory of our father' to my mind. It's not like there's no books written or documentaries made about the martial arts legend that involved thorough researching of all the documented facts, including earlier testimony from those same relatives. Of course the previous biopics got some facts wrong, that's a simple biopic staple. It's very likely a biopic made by his descendants is bound to turn some actual events around just as easily, if not more so. You think they'll address the negative aspects of the man's life (and there's bound to be some of those, especially taking his early demise into account) in any objective way? Yeah, that's gonna happen... I tend to be much more skeptical about biopics that do involve the direct family because a certain degree of subjectivity is unavoidable. And I figure the same thought applies to many people. I just don't think that many people will bother to concern themselves with the people behind the production of such biopics. To be quite honest: who really cares as long as the movie is good? If it isn't, at least we'll know who to blame for tarnishing Bruce Lee's memory.

Today's Review: Big Hero 6

Told you there was more where that came from?:

Big Hero 6 - recensie

Well, this movie was totally fun! But I cannot say in all honesty it was any bit original. Much of the story and character development felt formulaic, but that never got in the way of the fun to be had. Especially since it was the Marvel formula. Heck, at times the movie nigh made fun of its own narrative make-up - best example: when the nerdy character exclaims 'ooh, it's an origin story!' - but I doubt much of the audience would care they might have seen most of this stuff before. Especially the target audience of kids won't mind, inexperienced with the inspirational material as they likely are. Interestingly enough, despite being a (successfully Disneyfied) Marvel adaptation adhering to a typical plot routine, the characters differ an awful lot from their comic book counterparts. In fact, the excessively cute articial Baymax, the character that singlehandedly raised this film from a three-star flick to a four-star sensation, looks nothing like the dragonlike droid from the original source. Major characters like Sunfire and Silver Samurai are missing, since Disney doesn't own the rights to those (they're presently part of Fox's X-universe). Thankfully, we're getting a new one in their place, namely the fictional city of San Fransokyo, which immediately suggests the uncanny mix of American and Japanese animation styles present throughout and makes for a wonderful looking backdrop for these characters to have their little adventure in.

But above all else, Baymax makes this movie work. The apparently minimalistically but on closer look brilliantly animated character provides the beating heart of the movie, as a healthcare robot created by the protagonist's deceased older brother, who finds himself ever more transformed into a heavily armoured battlebot by the main character out for revenge, until the emotionless but caring robot reminds him there's more to life than abusing your talents for mindless anger. Plus, he makes for 80 percent of the jokes and they all work. And that's even despite his hilarious attempts at catching a football from the trailer didn't make in into the final cut. Don't expect to be surprised by Big Hero 6, but like Baymax and his ball, just roll with the robot for good times' sake.

Today's News: It's the most boring time of the year

The Holidays are never a particularly hot time for movie news (unless your movie is called The Interview). This year proves no exception. I guess it's a good thing, as it gives me less work and more time to spend with my loved ones. Or stuff.

http://www.moviescene.nl/p/158436/justin_lin_nieuwe_regisseur_star_trek_3

This is basically bad news in the guise of good news. Of course, the real bad news I mentioned previously, which was Duncan Jones passing on Trek 3. I guess we have to make do with an action director then, which doesn't bode particularly well for the movie's plot. Justin Lin sure isn't the worst choice as action directors go, though. He successfully and rather unexpectedly turned a franchise in decline around and crafted Fast & Furious into the powerhouse blockbuster series it is today. Obviously, Paramount Pictures is hoping he can pull off the same scheme for their ailing Star Trek franchise, which has known nothing but woe since J.J. Abrams traded in Trek for Wars. I hope Lin realized what he was in for, basically assuming command of a previously sinking ship, with little to no input on the script, as there's no time for decent rewrites, now that the 2016 date, hailing the franchise's Fiftieth Anniversary, is definitive. An approach both fast and furious is sure required here. As if the script isn't enough of an issue, I genuinely doubt Lin's capability to handle Trek. He has proven good at what he does - against all odds, the F&F movies got better and better - but he does action movies and has no experience with the science fiction genre, intelligent or otherwise. Maybe his hiring is another clear sign that Paramount isn't at all interested in decent Sci-Fi, but just wants another Star Wars like action flick that once more proves the new Trek isn't anything like real Trek. The rumour that the studio is hoping to add Rocket & Groot type sidekicks is also getting more credible, as there's various of those to be found in Lin's oeuvre thus far (though they be human as opposed to antropomorphic plants and animals). I'm glad Paramount at least went with the most sensible bad choice, but I'm not applauding their choice as a bright future for the Star Trek franchise.

http://www.moviescene.nl/p/158419/nieuwe_trailer_in_the_heart_of_the_sea

I also don't applaud whaling (at all!), but I cannot deny this film looks fascinating. Of course, that cannot be credited to the overly digital stupendously large whale smashing the boat. It's the story of the perseverance of man in his struggle against nature's wrath that piques my interest here. Maritime stories of men at the mercy of the wide ocean have proven a popular trend of late (e.g. Kon-Tiki, Life of Pi, et al.) and In the Heart of the Sea might make a fine addition to that list, helped by a decent 1800s period look. A good cast is in effect, though a better choice for the leading man might have been found than Chris Hemsworth, but I suppose you got to put in one popular name for the general audience (or so studios often seem to think). I doubt the story will offer many surprises with the God of Thunder leading these desperate and starving men through their hopeless plight: besides, if they had all died, it seems highly doubtful the Essex story would have been historically documented at all. I just hope the ignorant audience won't consider whalers as brave and romantic men having chosen a courageous trade slaughtering large, dangerous creatures, though I could not believe any Western bred director would consider such an ideological message in this day and age. In the Heart of the Sea mostly isn't about whaling anyway, it's about survival against impossible odds first and foremost. And history has taught us that such a whale of a tale has always intrigued mankind.

Today's Review: The Hunger Games: Mockingjay - Part 1

It's been (quite!) a while, but I finally got around to visit another press screening for MS and post the result here:

http://www.moviescene.nl/p/158000/the_hunger_games_mockingjay_-_part_1_-_recensie

This film series doesn't seem to get any worse, despite all the young adult franchise trademarks trying to put a dent in its reputation. Splitting a book into two movies was obviously a financial move on the studio's part, and undoubtedly will pay off big time. However, that doesn't hinder the movie from being a solid piece of work, despite not being a whole story. It's best compared to the first installment of Harry Potter and the Deathly Hallows, which underwent a similar theatrical treatment and enjoys equally similar themes in its story of teenagers on the run for a ruthless government. Plus, it's on the same level of quality. Character development is at an all-time high in Mockingjay - Part 1, thanks to a plot that doesn't leave much room, or need, for big bombastic action scenes or endless droning about which bland boy Katniss likes to kiss most, though there's still a few of those interspersed here and there. Politics and intrigue are thriving, as Katniss finds herself in the company of new allies who are not all that different from the Capitol regime she just escaped, in their unrelenting zealousness to bring the dictatorship down. Thanks to the talented cast - mainly, Jennifer Lawrence and all the experienced veterans featured in way too small parts: the rest of the younger cast leaves less of an impression, as before - and a director who once again shows he knows what he's doing, the movie forms a compelling continuation of Catching Fire as well as a great set-up for the finale. It comes complete with a cliffhanger that makes you want to check out the ending at the earliest opportunity. Which unfortunately you won't get for another year's time. Job well done, then.

And boy, did I have fun this last week mocking people for having seen this much anticipated film a week earlier than everybody else. One of the most appealing aspects of press screenings but not one of the most laudable character traits of those who visit them, I'll freely admit.

Today's News: murderers, redundant Sci-Fi en drop-outs

Busy start of the week, I'd say:

http://www.moviescene.nl/p/157832/nieuwe_trailer_12_monkeys_serie

Is there a point to this? Sure, the movie is 20 years old by now and thus it's totally time for a remake, reboot or whatever, by Hollywood standards. But why make a series out of a two hour movie? And not even a miniseries at that, but what the network hopes will develop into a regular running show. I simply don't see that happen, it seems there's far too little source material available for that. Plus, the strong climax of the movie is not something you can hold off indefinitely episode after episode, while revealing it would mean the emotional core of the story is done and over with and there are no more surprises left. Maybe the writers have thought of ways to flesh out characters and situations, but even then it just doesn't seem to offer much more than its premise. And of course it has to live up to its forebear, a movie many people already have seen so they know how it ends and what it's basically all about. Then of course it must survive being compared to the original movie in terms of visuals, which is also a tough act to follow (it was one of them wacky Terry Gilliam movies, remember?). There's just too many elements working against the series from its inception. I'm surprised it was ever made into a series in the first place. No offense, monkeys. but I just don't see this running for more than a season.

http://www.moviescene.nl/p/157831/trailer_murder_of_a_cat

Looks like a charming indie-comedy. As a cat owner, I can sure understand the protagonist's plight. I would find it quite abhorrent, disturbing and emotionally scarring to find my cat shot with an arrow - though that is not a likely scenario in my area, you can never rule it out entirely - and the police not taking it seriously because it's "just a cat". And I know full well the natural duplicity of cats, their tendency to have relational affairs around the neighbourhood with whomever is willing to stroke their fur and give them a bite. So I can definitely relate to this. Otherwise it seems like a fairly trite but true concept: a socially awkward guy is shaken out of his cocoon by unfortunate circumstances that brings him into contact with a nice girl. Not particularly original, the stuff of many indie-comedies in fact, but sympathetic enough. I'm glad to know Fran Kranz is still actively acting, I haven't heard or seen a thing from him since his delightful performance in the brilliantly unpredictable horror flick The Cabin in the Woods. Sure, he's playing a nerd again, but that suited him last time, so I see no reason why it shouldn't now. Nerds, also a thing I can definitely relate to. *sighs*

http://www.moviescene.nl/p/157825/leatherface_vindt_regisseurs

Here's another thing most of us don't need, except for the people who'll just swallow anything containing blood & gore around Halloween. It's not like the previous Texas Chainsaw Massacre prequel was any good or worth remembering. I don't see why it would this time, as the notion of a teenage Leatherface doesn't intrigue me at all. In fact, I'm much averse to the idea of prequels exploring the origins of great villains in the first place, as it tends to demystify them more than benefits their persona. How often have we seen a film like this where delving into his younger psyche made the evil in question even more sinister? Why do we constantly need to be reminded that the monster was once just a guy like the rest of us, telling us we could all go down that route if we're unlucky? We have history to remind us of such distressing facts. I can think of no horror prequel where exploring the background of the menace helped sustain its sense of dread and frightfulness to the same degree it would have done without such a background. Darth Vader, Michael Myers, Jason Voorhees, Hannibal Lecter, Dracula, all of their reputations as phenomenal villians suffered from telling too much about their past. And since Leatherface already underwent such a treatment, I don't see the need to make things even worse. Now that's the true evil only money hungry studio executives can cause.

http://www.moviescene.nl/p/157850/syfy_maakt_vervolg_op_2001_a_space_odyssey

Another production of which the validity can be questioned. Especially as a separate entity, rather than a retelling of the long story that preceded it. Now any comparison with the two Odyssey movies - one an undying classic, the other one, not so much - is inescapable. After all, this will basically serve as the conclusion of a tale unfinished for 30 years. Wouldn't it have made more sense to start from scratch? I guess the thought of actually remaking 2001: A Space Odyssey first would be too sacriligious even for Hollywood. That's a good thing, but it does make it harder for audiences to get a grip on the story, as I doubt that many are familiar with the sequel 2010 (1984). Rightly so, as it simply wasn't a very good film. But since there's no new material introducing this new miniseries, we  dive right into a deep story that's been laying dormant for decades. We'll either to have to brush up on prior events by our own accord, or just roll with it. And I bet most spectators will go for the second option, just because they're lazy and they can't be bothered to check out old films. I think it's gutsy to produce this show, particularly so late in the game, but whether it's a smart move remains to be seen. No matter what talent attached to it (Sir Ridley!!), I wouldn't hold my breath on too stellar a result just to be on the safe side. But hey, if its fails, at least it's a miniseries rather than a regular one, so it won't leave us hanging in the dark of space as its predecessors did (and as the 12 Monkeys series is likely to end up doing, except for the space bit).

http://www.moviescene.nl/p/157848/bale_uit_biopic_steve_jobs

Wow, that was fast. Usually it takes actors quite a bit longer to admit to themselves they're not right for a part and drop out. It's both a blessing and a curse Bale left when he did. This Steve Jobs film is still early in production, so there's time as yet to find a suitable replacement. However, a solid actor like Bale leaving is simply a negative thing in the eyes of most people, there's no denying. Then again, the project survived both David Fincher and Leonardo DiCaprio calling it quits, and their replacements turned out alright. I doubt Danny Boyle is gonna depart simply because Bale just did. Maybe all these stars dropping out is a good sign to the studio they need to find someone less picky for the part. How about a talented but relatively unknown actor instead? It would sure help the budget. Looking at it in such a fashion, this is not a loss, but a great opportunity instead. And at least they still have Seth Rogen as Steve Wozniak. Unless he drops out, too. And even if the project now fails entirely, we'll always have that lovely jOBS movie with Ashton Kutcher.

Today's Article: 'It's a mad house!': de dystopische sciencefictionfilm 1968-1977, Part 9

Conclusie

In de inleiding van Science Fiction Films of the Seventies stelt Craig Anderson dat de jaren zeventig het 'coming of age' van het sciencefictiongenre inluidden.¹ Hoewel Anderson de implicatie van deze opmerking niet bespreekt – hij laat haar verder links liggen – is deze aanduiding heel toepasselijk. Waar sciencefiction in de vijftiger jaren hoofdzakelijk entertainment was met bij vlagen maatschappijkritische trekjes, waren het de sciencefictionfilms van de Tweede Golf die maatschappijkritiek tot een belangrijke doelstelling van het genre maakten, zonder daarbij de factor vermaak uit het oog te verliezen. De meeste sciencefictionfilms uit de vijftiger jaren gaven eigentijdse thema's als nucleaire angsten en 'red scare' hoofdzakelijk in metaforen weer. Deze luchtige, soms kinderlijk speelse, sciencefiction, waarin ondanks de omvang van de weergegeven catastrofale problemen uiteindelijk alles goed kwam, werd in de periode 1968-1977 vervangen door een kritischer variant. Deze nieuwe sciencefictionfilms approprieerden specifieke thema's en angsten die in de samenleving heersten en maakten hen bespreekbaar, zonder de ernst van de problemen te reduceren tot een makkelijk oplosbaar, zwart-wit conflict.

Herboren in de ernst van 2001: A Space Odyssey en Planet of the Apes, die aantoonden dat serieuze sciencefiction niet alleen geschikt was voor ingewijden, werd de representatie van de pessimistische tijdsgeest in het nieuwe type sciencefiction niet geschuwd. De Westerse samenleving, hoofdzakelijk de Verenigde Staten, verkeerde in een toestand van crisis. In de drang een serieuze boodschap te hebben, zoals 2001 en Planet of the Apes dat hadden, zag het genre geen reden om de verschillende factoren die deze crisis vormden onbesproken te laten; de tijdsgeest was duister, en het sciencefictiongenre daardoor niet minder. Door in te springen op de actualiteit gaf het genre een hoeveelheid aan sociale thema's weer, waarvan ik er hier “slechts” twee (inclusief 'subthema's') in detail heb besproken. Sciencefiction had een missie: 'critical dystopia' was het devies. Het publiek werd geconfronteerd met toekomstige extrapolaties van heersende negatieve thema's als milieuproblematiek, technofobie, racisme en geweld, met als doel om te waarschuwen voor de mogelijke dystopische effecten hiervan op de langere termijn als er niet tegen opgetreden zou worden. Hoewel het “if this goes on” type sciencefiction hierbij de neiging had te overdrijven, maakte het de aanwezigheid en intentie van de boodschap niet minder treffend: het publiek moest ervoor waken dat de in deze films geschetste wereld realiteit zou worden.² 'Het gaat misschien slecht met de wereld', stelde het genre, 'maar als we het zo door laten gaan, gaat het alleen maar slechter, dus dat moet voorkomen worden'. De toekomstbeelden in de sciencefictionfilms van de jaren zeventig waren uitsluitend uitvergrotingen van het pessimisme in de eigen tijd, en waarschuwden dat de oorzaken hiervan nu bestreden moesten worden. 'Fantasies of the future may [...] be ways of putting quotation marks around the present', schrijven Ryan en Kellner, en hoewel hun bespreking van dystopische samenlevingen te wensen overliet, geef ik hen hierin gelijk.³

De dystopische systemen in het sciencefictiongenre zijn de resultaten van de imperfecties van het verleden, waardoor de mens van de toekomst lijdt onder de fouten van het verleden. Desondanks, de mate van lijden is relatief gebleken, afhankelijk van het thema dat besproken werd. De dystopische systemen in technofobische films zijn zowel afschrikwekkend in hun totale onderdrukking van het individu, als verleidelijk dankzij hun geborgenheid en veiligheid (wat men node miste in de zeventiger jaren). Deze dualiteit wijst op de aloude dubbelzinnige rol van technologie; enerzijds is zij een brenger van vrede en voorspoed, anderzijds de motor achter verwoesting. Het is aan de mens te bepalen naar welke kant de weegschaal zal overhellen: hijzelf, als schepper van technologie, bepaalt hoe zijn creatie gebruikt zal worden, ten goede of ten kwade. In 'environmental sciencefiction' is er daarentegen niets positiefs aan het geportretteerde dystopia: het is een nare wereld die voor iedereen met moeite uit te houden is en alleen maar minder leefbaar zal worden, want de natuurlijk wereld heeft het onderspit gedolven. Ook hier ligt de schuld bij de mens zelf, met als verschil dat het te laat is om keuzes te maken: wat gedaan moet worden om het tij te keren, had veel eerder moeten gebeuren. De mensheid kan nu slechts afwachten.

Het gaat te ver om te zeggen dat de filmstudio's die sciencefictionfilms produceerden uitsluitend thematische diepgang in hun films aanbrachten omwille van de boodschap voor het publiek. Financiële belangen speelden, zoals altijd in de filmindustrie, een belangrijke rol. Films die inhaakten op de actualiteit vielen immers op en brachten winst in het laatje. Het is niet verrassend dat de markt voor actuele pessimistische sciencefiction op den duur verzadigd raakte, wat het succes van Star Wars en Close Encounters of the Third Kind verklaart. Immers, deze films hadden geen specifieke boodschap, maar keerden terug naar de sfeer van simpel, optimistisch vermaak zonder de noodzaak zwaarmoedige thematiek te bespreken.

Het ongelijk van Joan Dean (p. 16) is praktisch bewezen: de sciencefictionfilms uit de periode 1968-1977 zijn niet vergeten. De Tweede Golf heeft haar sporen op de ontwikkeling van het genre nagelaten. Meer dan tijdens de Eerste Golf heeft zij aangetoond hoe het sciencefictiongenre de angsten en wensen van de tijdsgeest kan reflecteren, hoe zij thema's bespreekbaar maakt en hoe zij entertainment en boodschap kan combineren. Waar de films van de Eerste Golf slechts een introductie gaven tot deze werkwijze maar niet haar volle potentieel benutten, waren de films van de Tweede Golf de pioniers die zich deze aanpak eigen hebben gemaakt. Sindsdien is het goeddeels de standaard in het genre geworden: de boodschap en de representatie van actuele thema's geeft sciencefictionfilms een meerwaarde, die nu als gangbaar kan worden beschouwd. De werelden die sciencefiction ons voorschotelt worden geacht een 'mad house' te zijn.⁴

Bibliografie

Anderson, Craig W. Science Fiction Films of the Seventies. Jefferson: McFarland & 

Company Inc., 1985: p. 1-164

Appelbaum, Sam, Gerald Mead. ‘Westworld: fantasy and exploitation’, Jump Cut, nr. 7 

(1975): p. 12-13

Augarten, Stan. Bit by Bit: An Illustrated History of Computers. Londen: George Allen & 

Unwin, 1985: p. 253-285

Baxter, John. Science fiction in the cinema. New York: A.S. Barnes & Co., 1970: p. 170-185

Brereton, Pat. Hollywood Utopia: Ecology in Contemporary American Cinema. Bristol: 

Intellect Books, 2005: p. 12-34, 139-173

Brosnan, John. Future tense: the cinema of science fiction. New York: St. Martin’s Press 

Inc., 1978: p. 164-244

Brosnan, John. Movie Magic: the Story of Special Effects in the Cinema. Londen: 

MacDonald, 1974: p. 176

Chion, Michel. Audio-vision: sound on screen. New York: Columbia University Press, 1994: 

p. 129-131

Dean, Joan F. 'Between 2001 and Star Wars.' Journal of Popular Film and Television, nr. 1

  (1978): p. 32-41

Desser, David. ‘Race, space and class: the politics of cityscapes in science-fiction films’, in: 

Kuhn, Annette. Alien Zone II: the spaces of science fiction cinema. Londen: Verso, 1999: p.

 75-95

De Steiguer, J. E. The Age of Environmentalism. New York: McGraw-Hill, 1997: p. 1-41, 

80-90, 128-138, 153-165 

Ingram, David. Green Screen: environmentalism and Hollywood cinema. Exeter: University 

of Exeter Press, 2000: p. 154-155, 179-182

Kozlovic, Anton Karl. 'Technophobic themes in pre-1990 computer films.' Science as 

Culture, vol. 12, nr. 3 (September 2003): p. 341-373

Matheson, T.J. 'Marcuse, Ellul, and the Science-Fiction Film: Negative Responses to 

Technology', in: Science Fiction Studies, vol. 19, nr. 3 (november 1992), p. 326-339 

 

Nagl, Manfred, David Clayton. ‘The Science Fiction Film in Historical Perspective’, Science-

Fiction Studies, vol. 10, nr. 3 (1983): p. 262-277

Pepper, David. The roots of modern environmentalism. Worcester: Croom Helm Ltd., 1984: 

p. 13-39

Pohl, Frederik, Frederik Pohl IV. Science fiction studies in film. New York: Ace Books, 1981: 

p. 155-24

Rovin, Jeff. From Jules Verne to Star Trek. New York en Londen: Drake Publishers Inc., 

1977: p. 2-4, 8, 14-17, 53, 74, 84, 88-90, 96, 102, 112, 122-123, 130, 136

Ryan, Michael, Douglas Kellner. Camera Politica: the Politics and Ideology of 

Contemporary Hollywood Film. Bloomington en Indianapolis: Indiana University Press, 

1988: p. 244-265

Ryan, Michael, Douglas Kellner. ‘Technophobia’, in: Kuhn, Annette. Alien Zone: Cultural 

Theory and Contemporary Science Fiction Cinema. Londen: Verso, 1990: p. 58-65

Sellors, C. Paul. 'On the Impossibility of 'Once Upon a Time...' in Rollerball.', in: Mendik, 

Xavier, Graeme Harper (eds.) Unruly Pleasures: the Cult Film and its Critics. Guildford: FAB 

Press, 2000: p. 45-59

Sobchack, Vivian. ‘Cities of the edge of time: the urban science-fiction film’, in: Kuhn, 

Annette. Alien Zone II: the spaces of science fiction cinema. Londen: Verso, 1999: p. 

123-143

Telotte, J.P. Science Fiction Film. Cambridge: Cambridge University Press, 2001: p. 40-44, 

100-104, 123-141

Verheul, Jaap. Dreams of Paradise, Visions of Apocalypse: Utopia and Dystopia in 

American Culture. Amsterdam: VU University Press, 2004: p. 1-9

Corpus

Andromeda Strain, The. Reg. Robert Wise. Universal Pictures, 1971.

Barbarella. Reg. Roger Vadim. Dino de Laurentiis Cinematografica, 1968.

Battle for the Planet of the Apes. Reg. J. Lee Thompson. Twentieth Century-Fox Film Corporation, 1973.

Beneath the Planet of the Apes. Reg. Ted Post. Twentieth Century-Fox Film Corporation, 1970.

Boy and His Dog, A. Reg. L. Q. Jones. LQ/JAF, 1975.

Clockwork Orange, A. Reg. Stanley Kubrick. Warner Bros. Pictures, 1971.

Colossus: The Forbin Project. Reg. Joseph Sargent. Universal Pictures, 1970.

Conquest of the Planet of the Apes. Reg. J. Lee Thompson. Twentieth Century-Fox Film Corporation, 1972.

Dark Star. Reg. John Carpenter. Jack H. Harris Enterprises, 1974.

Death Race 2000. Reg. Paul Bartel. New World Pictures, 1975.

Demon Seed. Reg. Donald Cammell. Metro-Goldwyn-Mayer, 1977.

Escape from the Planet of the Apes. Reg. Don Taylor. Twentieth Century-Fox Film Corporation, 1971.

Futureworld. Reg. Richard T. Heffron. American International Pictures, 1976.

Journey to the Far Side of the Sun. Reg. Robert Parrish. Century 21 Television, 1969.

Logan’s Run. Reg. Michael Anderson. Metro-Goldwyn-Mayer, 1976.

Man Who Fell to Earth, The. Reg. Nicolas Roeg. British Lion Film Corporation, 1976.

Moon Zero Two. Reg. Roy Ward Baker. Hammer Film Productions, 1969.

No Blade of Grass. Reg. Cornel Wilde. Theodora Productions, 1970.

Omega Man, The. Reg. Boris Sagal. Warner Bros. Pictures, 1971.

Planet of the Apes. Reg. Franklin J. Schaffner. Twentieth Century-Fox Film Corporation, 1968.

Rollerball. Reg. Norman Jewison. Algonquin, 1975.

Silent Running. Reg. Douglas Trumbull. Universal Pictures, 1972.

Soylent Green. Reg. Richard Fleischer. Metro-Goldwyn-Mayer, 1973.

Stepford Wives, The. Reg. Bryan Forbes. Palomar Pictures, 1975.

THX 1138. Reg. George Lucas. American Zoetrope, 1971.

2001: A Space Odyssey. Reg. Stanley Kubrick. Metro-Goldwyn-Mayer, 1968.

Westworld. Reg. Michael Crichton. Metro-Goldwyn-Mayer, 1973. 
 

Zardoz. Reg. John Boorman. John Boorman Productions, 1974.

Z.P.G. Reg. Michael Campus. Sagittarius Productions Inc., 1972.

1Anderson 1985: p. 11

2Anderson 1985: p. 28

3Ryan en Kellner 1988: p. 254

4Voor de goede orde, de titel van mijn scriptie, 'It's a mad house!' is een quote afkomstig uit Planet of the Apes.