Today's Review: Arrival

Toen de Canadese cineast Denis Villeneuve tekende voor de regie van het langverwachte vervolg op de sciencefictionklassieker Blade Runner bracht dat nieuws toch een frons op het voorhoofd van vele genrefans teweeg. Villeneuve heeft weliswaar een aantal bijzonder geslaagde, grimmige thrillers op zijn naam staan, maar had nog geen ervaring met scifi. Het is nu aan Arrival om die aarzeling bij de genreliefhebbers weg te nemen. De film zal weinig moeite hebben daarin te slagen, want hij toont aan dat Villeneuve zeer goed in staat is een intelligent en enerverend staaltje wetenschapsfictie af te leveren. Arrival mag zonder schroom bijgezet worden in het rijtje beste sciencefictionfilms van de laatste tien jaar.

De 'aankomst' in kwestie behelst een twaalftal intimiderend grote ruimteschepen die zich volkomen onverwachts aandienen op schijnbaar lukrake locaties verspreid over de hele aardbol. De paniek is groots, want het buitenaardse bezoek plaatst de positie van de mens in het universum in een nieuw daglicht. Het is Villeneuve echter niet te doen om de Grote Vragen, hij zoekt antwoorden op kleinere schaal. Te beginnen met simpele vragen als 'wie zijn jullie?' en 'wat willen jullie hier?'. Het is aan linguïste Louise Banks om samen met een schietgraag militair apparaat en wantrouwende overheidsagenten, antwoorden uit de aliens te krijgen. Dat is een zware opgave, want de bezoekers hebben fysiek noch taalkundig iets met de mens gemeen. Bovendien kampt Louise met haar eigen sores, geplaagd door rouw over haar verloren dochter.

De kwestie omtrent communicatie met buitenaardse wezens is natuurlijk niet nieuw voor het genre, getuige titels als Close Encounters of the Third Kind en Contact. Arrival tilt het communicatiethema echter naar een hoger niveau door het volledig centraal te zetten. Villeneuve geeft een boeiend lesje taalkunde door diep in te gaan op de vraag wat communicatie nu precies inhoudt. Als de aliens een vraag gesteld wordt, zijn ze dan bijvoorbeeld überhaupt wel bekend met het concept 'vraag'? Louise moet bij de absolute basis beginnen om de bezoekers de grondbeginselen van de menselijke taal te onderwijzen, terwijl het haar in respons niet makkelijk gemaakt wordt met het buitenaardse schrift, dat bestaat uit in de lucht getekende cirkelvormige pictogrammen die even snel verschijnen als verdwijnen. Slechts een langzaam proces tot wederzijds begrip overbrugt beide partijen, maar uiteraard kan de gemiddelde mens, laat staan het leger, niet het benodigde geduld opbrengen in het aangezicht van het volslagen onbekende. Zoals meestal geldt in het genre is de angstige mensheid haar eigen ergste vijand.

Villeneuve weeft zo stof tot nadenken moeiteloos samen met de spanning van een tikkende klok. Wie vreest dat de ellenlange beslommeringen over communicatie leiden tot een saaie kijkervaring heeft het mis, want Louises race tegen de tijd, haar strijd tegen de vooroordelen van haar soortgenoten, doet nauwelijks onder voor Villeneuves vorige thrillers. Amy Adams draagt daar effectief haar steentje aan bij in de rol van Louise. Ze houdt uitstekend het midden tussen introvert en openstaand, tussen getekend door verlies en gedreven door hoop. Haar tegenspeler Jeremy Renner komt minder overtuigend uit de verf als natuurkundige, een rol die hem niet zo ligt als de actieheld die we van hem gewend zijn. Desondanks heeft het duo toch voldoende chemie om ons bij de taalles te houden. Gelukkig maar, want taal is hier alles voor Villeneuve, met vergaande gevolgen voor het verloop van de film. Taal is niet slechts communicatie tussen partijen, zo stelt Arrival. Ze is bovenal een uitwisseling van ideeën en verruiming van de geest om tot nieuw inzicht te komen. Dat kan de mensheid goed gebruiken, maar naast de wetenschappers staan weinig mensen in de film ervoor open. Miscommunicatie leidt tot misverstanden, en misverstanden lopen snel uit in gewapend conflict als diverse landen geweld tegen de bezoekers verkiezen boven verdere tijdrovende pogingen tot dialoog.

Want voor taalbegrip is tijd nodig, stelt de filosofie van Arrival. Die samenhang tussen het linguïstische en het temporele vormt de meest originele invalshoek van de film, die borg staat voor een immense plottwist die ongetwijfeld niet iedereen zal bekoren, maar door Villeneuve met voldoende overredingskracht wordt gebracht om ermee weg te komen. Een vergelijking met Interstellar, dat zich eveneens kenmerkte door het beschrijven van een vergelijkbare cirkel tussen het grootse universum en een kleinschalig mensenleven, dringt zich op, maar Arrival wordt niet getekend door overdreven bombast. Spektakel is hier sowieso opzettelijk ondervertegenwoordigd, want voor Villeneuve is sciencefiction nog steeds hoofdzakelijk het overbrengen van intelligente concepten die tot nadenken uitnodigen. Daarbij komt hij bovendien opmerkelijk hoopvoller uit de hoek dan in zijn vorige werk, ondanks een wat zoetsappige, te uitleggerige ontknoping. De meest optimistisch boodschap komt nog het duidelijkst over: hij weet van wanten in het sciencefictiongenre, dus dat vervolg op Blade Runner is heus in goede handen.

Today's News: catching up required

It's been a busy week, which left me no choice but to neglect my blog unfortunately. In the meantime, the news kept flowing on MovieScene, which has caused me falling behind in commenting on it. Let's try and catch up a bit.

Nieuwe trailer Game of Thrones Seizoen 5

Coolest trailer first. Obviously Game of Thrones. I doubt everyone who was already superstoked for the new season will experience that anticipation much more strongly after watching this trailer, since the tension has already mounted to nigh unbearable levels. But as expected, the new trailer looks splendid. Remaining fan favorites present: check. Quotable one-liners: check. Expensive FX shots of new locations and assorted vistas: check. New plot developments as opposed to the books: check. There's definitely going to be many a surprise for those who have already read the books, now that the series is rapidly catching up with them. There's a few shots of such scenes found in this trailer. I better spoil things for people who didn't read the novels while I still can. Personally, I just hope the series won't spoil the fun of the remaining books too much, as it's obvious by now this show will be finished much sooner than the original source material will. Nevertheless, HBO, bring it on!

Singer regisseert Sci-Fi film Uprising

Despite being involved in a sex scandal and busy directing another X-film, Bryan Singer is already planning his next project. It's gonna be adapting a Robert Heinlein novel. Let's hope this is going to honour the source material a bit more than most Heinlein based films, as there's only one of them that apparently really does so, and by now it's 65 years old (FYI, it's the classic Destination Moon). Many Sci-Fi buffs will still look back on Paul Verhoeven's attempt, Starship Troopers, with dismay, even though in many respects it turned out a pretty good film regardless (as long as you like satirical social commentary in your science fiction, and who doesn't?). So far, things don't seem too encouraging on staying faithful: the name has already been changed from the poetic The Moon is a Harsh Mistress to the rather generic (but likely sexier and easier to sell to general audiences) Uprising. I can live with that change. Not having read the book, I can probably live with more of them, as long as the final result still proves to be a good movie. I like the notion of a penal colony on the Moon rebelling against overlords from the Mother Planet, which is basically what the general premise is. So as long as they keep that bit in, things can't be too bad, eh?

Renner en Adams in Sci-Fi film Story of Your Life

Here's another Sci-Fi project for you. This one does less to me. I like Amy Adams fine, but my tolerance for Jeremy Renner has its limits. The plot also doesn't sound all that appealing to my ears: it has elements of V and Contact, and going on the available plot synopsis, not enough to really set it strongly apart. That leaves the director to get me interested, and Denis Villeneuve at least does that, even though I still have to see any of his work (I know, shame on me). The French-Canadian director's oeuvre isn't particularly long, but so far all his feature length films have won critical acclaim. Prisoners for one looked like a generic thirteen-a-dozen thriller judging from the trailer, but from what I've heard from critics and audiences alike, it turned out an unexpected gem against all odds. Plus, they wouldn't just hire anyone to do Blade Runner 2, but they hired him. (Personally, I have no desire to see a Blade Runner 2 get made at all, but that's beside the point.) So apparently, at least there will be some talent sitting in the director's chair. And then you learn the writer of the piece was responsible for Final Destination 5 and the failed reboot/prequel to The Thing, and a wholly skeptical attitude towards this project returns full force.

Fox plant Expendables TV-serie

Another major motion picture franchise being re-developed to fit the small screen? That happens a lot lately. What's up with that?! Apparently the franchise has run its course on the silver screen and now the studio is looking for other venues for its appearance to make it cough up more dough. Aside from developing a spin-off of sorts at the same time (the all-female one, remember?). And stating 'they're still looking at the notion of more sequels', which is more or less saying there's not gonna be any for the next 20 years. Nevertheless, the concept of action stars coming together to make for an explosive team-up might work on telly. Are there enough TV action veterans available though. Sure there are! Plenty of shows to pick your oldies but goldies from. The A-Team, Knight Rider, Miami Vice, Quantum Leap or Battlestar Galactica, to name but a few. No doubt many an old and overly muscled actor from any of these shows is yearning for a chance to relive past glory and cash in on it at the same time. Of course, the appeal of such television (ex-)stars is probably not as great to audiences as it is for movie (ex-)stars, but hey, who cares, it's only television, right? Someone better inform the execs behind this project that these days, television is where all the high-class action is found, so if you want to make a worn-out concept like this work on the small screen, you better come up with some damn intriguing elements to ensure your viewers will stick with you. A gripping and compelling story, solid acting, captivating stunts, etc. Too bad not so much of these were present in the Expendables movies...

Nieuwe trailer Tomorrowland

Ah crap, this looks like any contemporary generic PG-13 Hollywood blockbuster. I liked it better when we didn't really have much of a clue as to what it would be about, but now much of the initial mystery is lifted. I had hoped for something a little more ingenious from Brad Bird. But apparently, he too can't think of anything more than a teen prodigy saving a/the world because he/she is oh so fucking special. Paired with all the crazy and outlandish visual FX a outrageously giant budget can buy. And a superstar to draw in additional audiences (in this case, it's George Clooney). Oh well, expectations weren't high. It's a Disney flick based on a theme park ride, how often do those work? Only on Pirates of the Caribbean, if I recall, and even then only once for realsies (the sequels were okay, but not nearly as catchy). I doubt this will prove as succesful a film, nor spawn four sequels. There doesn't as yet seem room for the quirky humour and truly wondrously exotic locales found on PotC that really pulled audiences in. Please let me be proven wrong in my obnoxious pre-release scepticism, but from the looks of it and full well knowing cynical old me and bland old Hollywood blockbusters, that's not likely to happen, today or tomorrow.

Today's News: 'twas a slow week of it

What with all the reviews and such, it took me a while to get around to posting new news (aside from that little item yesterday, but that wasn't news to my mind, it was a gift from the gods), but then, last week wasn't particularly noteworthy in that regard. Here's the entire crop of the previous week:

http://www.moviescene.nl/p/158028/nieuwe_trailer_netflix_serie_marco_polo

This show is starting to look increasingly epic. Just the way I like my historical drama on telly. Of course, with a modern twist here and there: I doubt any naked sword fights took place during Polo's actual visit, but I'm not complaining. It appears Netflix has a solid first entry into the historical epic on its hands with Marco Polo, likely to rival HBO's quality programs - Deadwood, Rome, Boardwalk Empire - that dabble in the same genre with such notable success. The only thing that bothers me somewhat is the overuse of spoken English. More actual Chinese (and/or Italian for that matter) would have been appreciated to add to the levels of authenticity (especially when actors from those parts are cast), but that goes for any similar show produced in the English language by rival networks, too. Otherwise, this is definitely a series to look forward to.

http://www.moviescene.nl/p/158043/trailer_son_of_a_gun_online

I'm less impressed by this one. The twisty crime thriller has kinda become a staple in recent years, most of these copying Tarantino's flicks. Son of a Gun apparently does not, judging from this trailer, but otherwise hardly appears innovative. Except maybe for its status as an Australian entry into the genre, can't recall too many of those. Casting Ewan McGregor as a bad guy - with beard, like some sleazy Obi-Wan Kenobi - is a more inspired move though, as he's not often seen in such a capacity, almost playing against type. But the notion of this top dog criminal taking a youngster under his wing for his own shady purposes rather than for his new buddy's benefits is hardly the stuff of novelty, nor is the secret agenda the teenager cherishes to get out on top himself against all odds. I'm reminded of the French film Un Prophete, for example, which featured a very similar story line, minus all the action. I guess there's only so much you can do with prisons and break-outs in whatever country. It's just the way you spice things up that makea any difference.

http://www.moviescene.nl/p/158068/_greengrass_regisseert_1984

It had to happen sooner rather than later. With all the dystopian movies currently hitting Hollywood's primary audience where it counts the most - their wallets - it's no surprise the granddaddy of all imperfect society stories is slated for a reprise. The Hunger Games, Divergent, The Maze Runner, they all took a page or two from Orwell's (in)famous reflections on ruthless governments absolutely controlling their populace. There's also a lot of sexual material present to appeal to the audience's hormones. Problem is, the original 1984 is a much more adult story, centered around adult protagonists. I doubt the studio will change that core aspect of the story to appeal to the spectators currently gobbling up dystopian fare en masse, nor do I think a serious director like Paul Greengrass would let them. However, just the notion of a society where everybody is under total control of the government's watchful eyes might bring to mind to more mature audiences who don't know jack-squat about Orwell's visionary writings the similar young adult flicks that are doing big business at the boxoffice at the moment. They might turn it down just on its dystopian qualities, ranking it as just another Hunger Games copycat (what do people know, eh?). Or the subject matter might just be too dismally bleak for them, which it just happens to be (nor should that be tampered with). However, I hope adult and younger audiences alike give it a chance, as this particular story remains as urgent thematically as it was at its inception in the late Forties.

http://www.moviescene.nl/p/158085/adams_speelt_joplin

Janis Joplin is something I know jack-squat of, admittedly. Popular musicians, be they from the Sixties or from more contemporary times, just have never particuarly held my interest. Too busy with watching movies to care about music, I suppose. I only knew Joplin died of an overdose (had to learn it from Austin Powers, I'll have you know). I wouldn't ever recognize her songs. I do know Amy Adams is a fine actress though, so that at least is one thing this biopic about the ill-fated songstress has going for it. I also know director Jean-Marc Vallee has a knack for historical drama, which the story of Joplin's life (and more so, her death) can be called after fifty years. So the motion picture adaptation of Joplin's life and times at least seems to be in good, Academy Award nominated hands, I'd say.

http://www.moviescene.nl/p/158088/video_the_last_goodbye_voor_derde_hobbit_online

Get out your handkerchiefs, everybody! This video is quite a tearfest. It seems to have been made as much for the fans of both Middle-Earth franchises as for the people involved in making them. We're treated to footage from all six films, most of it fondly remembered, other bits eagerly anticipated. We also get to see a lot of folks hugging each other on set, bringing to mind those good times for those lucky few who helped bring the two trilogies to life. Over all of it Billy Boyd's singing is heard. I don't find the music or lyrics nearly as moving as the imagery, I must confess. The text isn't that much different from the likes of Into the West or May It Be, which graced two our of three Lord of the Rings movies, nor does the melody sound that much different or inspired to my ears. Nevertheless, the message is clear: this is indeed a goodbye, as we're on the threshold of the last (Peter Jackson) directed Tolkien adaptation, and that's a bittersweet thought indeed. Of course, remakes of both projects are bound to occur some time in the future, but for now, it's a sad thought that it will finally end here. It's been a great journey though, one that will forever be cherished for decades to come by the generations that grew up with it. So, from the bottom of my heart: thank you, Peter Jackson and the entire cast and crew of both The Hobbit and The Lord of the Rings trilogies!

Today's (Semi)Review: American Hustle

Wrote this one as an informative piece for Filmhuis Alkmaar, but since at this point it's the question whether this title will make it for release in that arthouse-theater for various reasons, I might as well post it here on my blog, and save me the effort of writing it again in English (though in that case it would have been longer and more detailed). Considering it's kind of a puff piece and there's no room for exploring the movie's downsides - you want to entice people to go see the movie by pretending there's nothing to hold against it after all; you're basically performing a con yourself, so to speak - I can't honestly describe it as the most balanced of reviews. That said, I found little to be wrong with this movie, save for the ending which, like most movies dealing with hustles and con artists, typically leaves something to be desired in terms of credibility. We're led to believe the situation is what it is, until it suddenly makes a 180 degree turn and things happen to fit together quite differently, stretching the limits of how much we're willing to swallow. However, the strong personalities and terrific performances of the cast, coupled with delicious production design and gorgeous costumes and make-up, make it all the more acceptable for us to be conned as hard as we turn out to be. American Hustle is worth checking out on those accounts alone.

American Hustle: ****/*****, or 8/10

'Sommige van het volgende is echt gebeurd', is de boodschap waarmee American Hustle opent. Het is zoveel eerlijkheid als je gaat krijgen van regisseur David O'Russell (The Fighter, Silver Linings Playbook), die geen overdreven historisch accurate pretenties koestert in deze bewerking van de FBI's Abscam-operatie aan het einde van de jaren zeventig. Voor dit luchtige misdaad-drama bewijst O'Russell eens te meer een uiterst bekwaam acteursregisseur te zijn, die het beste uit zijn hoofdrolspelers haalt om zijn verhaal over de oplichterspraktijken van hun personages te vertellen. Zijn alle acteurs immers niet bedriegers?

American Hustle vertelt over het duo 'con artists' Irving Rosenfeld (Christian Bale) en Sydney Prosser (Amy Adams) die na een mislukte poging tot fraude door FBI-agent Richie DiMaso (Bradley Cooper) ingezet worden in een heimelijke operatie om mogelijk corrupte politici uit de tent te lokken. Een neppe zakendeal met een Arabische sjeik die wil investeren in Amerikaanse projecten moet beelden vastleggen van burgemeesters en senatoren die smeergeld aannemen en zo als omkoopbaar aan de kaak gesteld kunnen worden. Het is een gewaagd plan dat Irving en Sydney slechts onder dreiging met een gevangenisstraf kunnen aannemen. Onder druk van het onvoorspelbare gedrag van Irvings vrouw Rosalyn (Jennifer Lawrence) en zijn onverwachte vriendschap met hun eerste slachtoffer, de energieke burgemeester Polito (Jeremy Renner) van Atlantic City, wordt de zwendel steeds uitgebreider en moeilijker in toom te houden. Als vervolgens ook nog de maffia bij het stiekeme schandaal betrokken raakt heeft de operatie zo'n grootscheepse omvang aangenomen dat het onmogelijk lijkt het geheel nog tot een goed einde te brengen. Kunnen Irving en Sydney zich het vege lijf nog redden in deze schijnbaar totaal uit de hand gelopen situatie?

O'Russell begreep wel dat hij een sterk staaltje geschiedenis in handen had dat door zijn publiek met een flinke korrel zout genomen zou worden. Het maakte hem er slechts vastberadener op American Hustle te serveren als een sterk verhaal dat de kijker diverse keren op het verkeerde been zet, met een juiste balans tussen drama en humor om de bizarre aspecten van de Abscam-zeepbel te onderstrepen. Zijn grootste troef blijkt echter zijn fabuleuze acteursensemble dat elkaar bijkans van het scherm af probeert te spelen in veelal geïmproviseerde scènes, waarin ze het meer van hun gevoel als begenadigde acteurs moesten hebben dan van een script dat hun dialoog netjes op een rijtje zette. De acteurs en hun personages vullen elkaar uitstekend aan, met Bale als de ervaren maar voorzichtige oplichter met overgewicht; Adams als zijn partner-in-crime en stiekeme liefde van zijn leven; Lawrence als het secreet van een echtgenote, volstrekt egocentrisch en onverantwoordelijk: Cooper als de gedreven maar overambitieuze FBI-agent; en Renner als de sympathieke en gepassioneerde burgemeester met maffiabanden. Dat Bale, Adams, Lawrence en Cooper allen beloond werden met een Oscarnominatie blijkt geheel terecht en bewijst dat ze O'Russells beproeving moeiteloos doorstaan hebben. Het sublieme acteerwerk maakt de film een feest om naar te kijken.

Het sterke spel van zijn acteurs is niet het enige dat American Hustle tot een valse maar toch geslaagde cinematische vertelling van het Abscam-schandaal maakt. O'Russell doet de late jaren zeventig ook voortreffelijk herleven dankzij het visueel schitterende productiedesign. Ook hier vormen de acteurs het stralend middelpunt dankzij de nauwgezette reconstructie van de uitgebreide mode en weelderige haarstijl uit die periode. Maar ook de tijdsgeest waarin zij vertoeven, de auto's en technologie van weleer, wordt met de nodige flair nieuw leven ingeblazen, en weet zich daarbij gesteund door een hippe soundtrack die met een vette knipoog naar het Amerika van destijds refereert. Het geheel sleurt de kijker volledig mee in de deceptie, maar de relativerende humor die het absurdistische van het schandaal onderschrijft zorgt er doeltreffend voor dat de toeschouwer gepaste afstand houdt met het wel en wee van de oneerlijke personages als hun zwendel op een gevaarlijk kookpunt dreigt af te stevenen. Hoe grotesker de uitkomst, hoe leuker voor ons.

O'Russell maakt er geen groot geheim van dat hij ons diverse keren op het verkeerde spoor zet en ons bedriegt door het niet zo nauw te nemen met de historische feiten. Zijn hervertelling van de Abscam-operatie is letterlijk zowel te bizar als te mooi om waar te zijn, maar met een prachtig eindresultaat als American Hustle maken we daar geen enkel moment bezwaar tegen.

Today's Missed Movie: The Master

I still have a short list of missed movies, which increasingly grows unless I soon finish it. Since I don't have the time to tackle all the remaining movies at once (there's like ten of them left at this moment), I might as well attempt to at least post one a day. Kinda like what I intended to do (in alphabetical order) with all the movies I have in my collection last year, something that didn't come to fruition. That idea is still just below the surface though, and I might pick it up again some day soon. For now, let's try and get rid of these dang 'missed movies'!

The Master: ****/*****, or 7/10.

Paul Thomas Anderson's latest exploration of American life and craziness. Using Scientology as a template (but careful enough never to make the link between that cult and the one portrayed in this film too explicit), PTA tells the story of a messed up WW III veteran named Freddie Quell (Joaquin Phoenix, with all the mannerisms of a madman) who cannot get a break in life, continuously getting into trouble (mostly booze related) with the law and basically everybody else around him. One day, while having crashed a boat party, he meets an enigmatic man, Lancaster Dodd (Philip Seymour Hoffman), a writer and philosopher who has started his own spiritual movement. Though the two men are fascinated by each other and Quell soon signs up with Dodd's 'Cause', he still has a hard time fitting in, despite Dodd's attempts to make a true disciple out of him. The second half of the film can best be described as an 'acting duel' between the two completely compelling and convincing main actors, both of which got Oscar nominated (but sadly lost) for their formidable acting extravaganza. Their remarkably strong performances carry the movie, which is also the problem since there's not that much else that grips your attention so firmly, the plot being somewhat jarring and convoluted at times, while the movie tends to drag on a bit longer than proves desirable. A masterpiece this is not (PTA already made his and it's called There Will Be Blood (2007)), despite impeccable cinematography and a fine job by Amy Adams as Dodd's militant wife (also nominated for an Academy Award, and again no win). Some people just cannot be saved since they are too far gone, PTA states: a truth that both goes for the totally crazed Quell as much as for Dodd's overly ardent, unquestioning followers that just refuse to see through the charisma and confidence of their leader who dupes them all with utterly ridiculous metaphysical theories and creepy mind games. This movie might very well explain parts of Tom Cruise's confusing behavior.