Today's Review: Bezness as Usual

Another review up at FilmTotaal, with one more to follow in the same week:

Bezness as Usual - recensie

This is the type of documentary you don't go to the movies for. The type you expect to see on public access late at night. The kind of topic that doesn't really attract you unless you already experience a personal stake in it. For its own type, it's not bad per se, it just lacks the necessary angle for which it would be a boon to theater audiences on other occasions than festival screenings. That's nothing to be held against it, it's just the way it is. The main actual argument against it is it introduces a despicable man whose shenanigans we have to watch for a good ninety minutes. A man who we can't judge as anything but unsympathetic from the get-go, but who the protagonist feels the need to discover if there's other sides to him that justify his behavior, past and present.

Big surprise: not really, he's just an old con man trying to use his son as a business angle rather than feeling true fatherly emotions for. A hard truth to swallow, but one we saw coming miles away, which makes for little emotional intensity. Considering this movie is basically self-therapy for the director, a child of different ethnicities torn between loyalties to people on two continents, it succeeds in making the protagonist reach a new understanding, but the same doesn't hold true for the audience. At the same time, we get a glimpse of far larger events unfolding in Tunisia, as the threat of terrorism grows ever stronger, but this subject is only slightly touched upon. Bezness as Usual is a small scale drama unfolding between two people, anything beyond that, however intriguing, is not the point. Too bad, since it might have made for a more dynamic and less predictable documentary. The type you would want to see on the big screen.

Today's (Semi)Review: American Hustle

Wrote this one as an informative piece for Filmhuis Alkmaar, but since at this point it's the question whether this title will make it for release in that arthouse-theater for various reasons, I might as well post it here on my blog, and save me the effort of writing it again in English (though in that case it would have been longer and more detailed). Considering it's kind of a puff piece and there's no room for exploring the movie's downsides - you want to entice people to go see the movie by pretending there's nothing to hold against it after all; you're basically performing a con yourself, so to speak - I can't honestly describe it as the most balanced of reviews. That said, I found little to be wrong with this movie, save for the ending which, like most movies dealing with hustles and con artists, typically leaves something to be desired in terms of credibility. We're led to believe the situation is what it is, until it suddenly makes a 180 degree turn and things happen to fit together quite differently, stretching the limits of how much we're willing to swallow. However, the strong personalities and terrific performances of the cast, coupled with delicious production design and gorgeous costumes and make-up, make it all the more acceptable for us to be conned as hard as we turn out to be. American Hustle is worth checking out on those accounts alone.

American Hustle: ****/*****, or 8/10

'Sommige van het volgende is echt gebeurd', is de boodschap waarmee American Hustle opent. Het is zoveel eerlijkheid als je gaat krijgen van regisseur David O'Russell (The Fighter, Silver Linings Playbook), die geen overdreven historisch accurate pretenties koestert in deze bewerking van de FBI's Abscam-operatie aan het einde van de jaren zeventig. Voor dit luchtige misdaad-drama bewijst O'Russell eens te meer een uiterst bekwaam acteursregisseur te zijn, die het beste uit zijn hoofdrolspelers haalt om zijn verhaal over de oplichterspraktijken van hun personages te vertellen. Zijn alle acteurs immers niet bedriegers?

American Hustle vertelt over het duo 'con artists' Irving Rosenfeld (Christian Bale) en Sydney Prosser (Amy Adams) die na een mislukte poging tot fraude door FBI-agent Richie DiMaso (Bradley Cooper) ingezet worden in een heimelijke operatie om mogelijk corrupte politici uit de tent te lokken. Een neppe zakendeal met een Arabische sjeik die wil investeren in Amerikaanse projecten moet beelden vastleggen van burgemeesters en senatoren die smeergeld aannemen en zo als omkoopbaar aan de kaak gesteld kunnen worden. Het is een gewaagd plan dat Irving en Sydney slechts onder dreiging met een gevangenisstraf kunnen aannemen. Onder druk van het onvoorspelbare gedrag van Irvings vrouw Rosalyn (Jennifer Lawrence) en zijn onverwachte vriendschap met hun eerste slachtoffer, de energieke burgemeester Polito (Jeremy Renner) van Atlantic City, wordt de zwendel steeds uitgebreider en moeilijker in toom te houden. Als vervolgens ook nog de maffia bij het stiekeme schandaal betrokken raakt heeft de operatie zo'n grootscheepse omvang aangenomen dat het onmogelijk lijkt het geheel nog tot een goed einde te brengen. Kunnen Irving en Sydney zich het vege lijf nog redden in deze schijnbaar totaal uit de hand gelopen situatie?

O'Russell begreep wel dat hij een sterk staaltje geschiedenis in handen had dat door zijn publiek met een flinke korrel zout genomen zou worden. Het maakte hem er slechts vastberadener op American Hustle te serveren als een sterk verhaal dat de kijker diverse keren op het verkeerde been zet, met een juiste balans tussen drama en humor om de bizarre aspecten van de Abscam-zeepbel te onderstrepen. Zijn grootste troef blijkt echter zijn fabuleuze acteursensemble dat elkaar bijkans van het scherm af probeert te spelen in veelal geïmproviseerde scènes, waarin ze het meer van hun gevoel als begenadigde acteurs moesten hebben dan van een script dat hun dialoog netjes op een rijtje zette. De acteurs en hun personages vullen elkaar uitstekend aan, met Bale als de ervaren maar voorzichtige oplichter met overgewicht; Adams als zijn partner-in-crime en stiekeme liefde van zijn leven; Lawrence als het secreet van een echtgenote, volstrekt egocentrisch en onverantwoordelijk: Cooper als de gedreven maar overambitieuze FBI-agent; en Renner als de sympathieke en gepassioneerde burgemeester met maffiabanden. Dat Bale, Adams, Lawrence en Cooper allen beloond werden met een Oscarnominatie blijkt geheel terecht en bewijst dat ze O'Russells beproeving moeiteloos doorstaan hebben. Het sublieme acteerwerk maakt de film een feest om naar te kijken.

Het sterke spel van zijn acteurs is niet het enige dat American Hustle tot een valse maar toch geslaagde cinematische vertelling van het Abscam-schandaal maakt. O'Russell doet de late jaren zeventig ook voortreffelijk herleven dankzij het visueel schitterende productiedesign. Ook hier vormen de acteurs het stralend middelpunt dankzij de nauwgezette reconstructie van de uitgebreide mode en weelderige haarstijl uit die periode. Maar ook de tijdsgeest waarin zij vertoeven, de auto's en technologie van weleer, wordt met de nodige flair nieuw leven ingeblazen, en weet zich daarbij gesteund door een hippe soundtrack die met een vette knipoog naar het Amerika van destijds refereert. Het geheel sleurt de kijker volledig mee in de deceptie, maar de relativerende humor die het absurdistische van het schandaal onderschrijft zorgt er doeltreffend voor dat de toeschouwer gepaste afstand houdt met het wel en wee van de oneerlijke personages als hun zwendel op een gevaarlijk kookpunt dreigt af te stevenen. Hoe grotesker de uitkomst, hoe leuker voor ons.

O'Russell maakt er geen groot geheim van dat hij ons diverse keren op het verkeerde spoor zet en ons bedriegt door het niet zo nauw te nemen met de historische feiten. Zijn hervertelling van de Abscam-operatie is letterlijk zowel te bizar als te mooi om waar te zijn, maar met een prachtig eindresultaat als American Hustle maken we daar geen enkel moment bezwaar tegen.

Today's Mini-Review: Blue Jasmine

Blue Jasmine: ****/*****, or 8/10

Woody Allen returns to directing with a vengeance after a disappointing interlude of lesser, though still decent, films. Allen's greatest gambit in Blue Jasmine is the formidable talent provided by the divine Cate Blanchett. Her portrayal of a down-on-her-luck big city socialite who must leave her comfort zone of excessive luxury in exchange for crashing on her blue-collar sister's couch (sort of, since both women were adopted as children) and getting an ordinary job both causes you to hate this woman and feel for her (at first!) in her misery and increasingly deteriorating mental state. Thanks to her former husband (impeccably nefarious Alec Baldwin), a wealthy entrepreneur whose entire fortune was built on the ruthless conning of decent folk – including her own sister and her former fiancé – Jasmine was living the good life until she herself brought down her own house in a petty move that showed she was at least as vicious and self-absorbed as her spouse. Allen doesn't just give the reasons for her sad emotional state away; instead he utilizes a distinctly fragmented narrative that gives you one bit of information at a time until the full picture is revealed at the close of the film. But all the while, he paints a distressing portrait of an utterly narcissistic character who is living in extreme denial of her sorry social situation brought about by turning a blind eye to the obvious shenanigans of her husband for her own financial security's sake.

Nevertheless, a depressing drama Blue Jasmine is not. Rather, it is a tragicomedy in the truest sense of the word, which is swiftly indicated by the delightful opening that features Jasmine's non-stop rambling about her life to a complete stranger on a plane flight. Other hilarious moments include Jasmine's illogical reasoning as she decides what sort of job she thinks she deserves, as well as her wonderfully funny portrayal of a lousy dentist assistant, who can do nothing right but is so good looking her boss (a rather atypical performance by Michael Stuhlbarg) can't keep his hands off her, which illuminates the fact Jasmine is all style over substance: something that most certainly cannot be said for the film itself, unlike some of Allen's other recent work. Allen's message is clear: the rich and wealthy of this world, whose life is built on their own house of cards, are playing with fire at the ruin of others, but mostly themselves, as the hardworking everyday folk have much less to lose and can regain their happiness and lust for life far easier. You might consider this a form of social commentary on the current economic crisis that tells the audience it's really not all that bad unless you can't cope with living a simpler life, but Allen doesn't claim to have pretensions towards such lecturing on world affairs in Blue Jasmine. However, he clearly illustrates the life of high society is not a state of being to be envied with its incessant petty bickering and rampant relational double-crossing, especially compared to us normal people who fortunately don't have to deal with such scandalous affairs. Case in point, Jasmine's sister Ginger (a charming Sally Hawkins), who soon must deal with the rifts in her own circle caused by Jasmine's disturbing presence in her home. Ginger blames the bad history between her and her sister on her ex-husband, but over the course of the film must come to terms with Jasmine's apparent self-destructive nature, which threatens to drag her down with her, except she won't let it, after which she gets back on her feet much quicker because of her flexible stance towards life. Meanwhile, poor Jasmine sinks deeper and deeper, to our delight and sense of moral justice, as pity ever more tucks its tail between its legs when we come to know what she hath wrought and how much she deserves her fate, which is all the while coupled with nothing but the sincerest admiration for Blanchett's displayed skills at her craft in making this downward spiral feel totally compelling throughout.