Today's News: am I gaining on myself or getting further behind?

With new movie news being posted on nigh a daily basis, I'm gonna be hard-pressed keeping the topics current. Today's news items too admittedly aren't all too fresh, being nearly a week old by now.

http://www.moviescene.nl/p/157417/nieuwe_trailer_horrible_bosses_2

I gotta admit I still had a few laughs watching this trailer, even though I'm against the whole notion of doing sequels to Hollywood comedies, since they're nothing but blatant cashcows and creativity is usually not their forté. The idea of three nitwits formerly screwed over by their employers starting a business of their own is at least a narratively logical construction, though otherwise all the predictable story ingredients from the sequel are in place: the inaptitude of the protagonists, the rich bastard conning them for his own gain, the crime that is to be their revenge but backfires on them, etc. Many of the supporting characters return, even though not all of them seem genuinely warranted to do so - read: gratuitous appearances galore - to provide a familiar face for people who are off-set by all those newcomers (not that there's that many of those though). Surprises are not likely to be found here, looking at the story. A decent joke or two, most likely. Will this be as good as the predecessor? Let's consider the sequels to similar recent succesful comedies. Can you name one that was anywhere near as good as its forebear? I certainly can't. So I doubt this will prove any different.

http://www.moviescene.nl/p/157415/dominic_cooper_toegevoegd_aan_marvels_agent_carter

Not exactly a surprising bit of casting, but a welcome one nonetheless. Gotta love the consistency between the TV branch of Marvel Studios' enterprise and its theatrical counterpart. It also provides a good example that television and cinema are getting increasingly intertwined as actors known mostly for their movie roles have no qualms appearing in series, a situation which was once stated to be a signal of their career's demise. These days, the opposite seems through: actors that stick to one medium are old news, it's the ability to switch between media which keeps them hot and interesting. Though the show's star, Hayley Atwell, certainly is no stranger to the small screen (Pillars of the Earth, for example), Dominic Cooper's television career by comparison is still in its infancy. It recently kicked off with his portrayal of 007 creator Ian Fleming in Fleming, so it's off to a good start. And for Agent Carter, Cooper's recent brush with espionage is all the more convenient, as that's exactly what the series deals with (though with the necessary Marvel twists). In temporal regards the latter could almost be considered a follow-up to the former, as Agent Carter takes place shortly after the period in which Fleming is set. No wonder the studio was so eager to get Cooper back to reprising Howard Stark, he seems a perfect fit and for his own benefit, he could use a bit more of the television treatment.

http://www.moviescene.nl/p/157442/joaquin_phoenix_niet_in_doctor_strange

As a nice segue to the former topic, even the mighty Marvel can't get every actor they would like. Joaquin Phoenix proved too headstrong and too gung-ho for contractual independence for the House of Ideas. Probably for the better, as Phoenix has shown little interest in doing big studio productions over the last decade. Small independent features are his preferred territory, and it seems to work well for him, so why would he succumb to the restrictive studio system? It would likely only have hurt his performance. Though it could still have been a great one. Doctor Strange was probably the character best suited to Phoenix, considering he's in an offbeat niche all his own in the Marvel universe, namely the mystical one. The physical resemblances would only have been a bonus. Strange however has had little issues joining others in bigger ventures, as he's been a member of almost every big super team from Marvel's comics over the years, from the Defenders to the Avengers. Such joint enterprises really aren't Phoenix's cup of tea, and I'm not surprised and only slightly disappointed he didn't bite. I'm still hoping for Viggo Mortensen to take the part, though he's very much of the same mind and is at least as unlikely to accept, if not more so.

http://www.moviescene.nl/p/157414/zombieland_2_niet_langer_dood

Another Hollywood comedy sequel I'm not eagerly anticipating, though I admit this one offers more diverse story telling possibilities than most. I got the general idea with the first Zombieland though, which I found only moderately funny. I guess I prefer my zombies without comedy (like the far superior The Walking Dead, duh!). The studio seems adamant to make a franchise out of this one though, even though they already failed on telly in that regard, as the series didn't get beyond the pilot stage (I didn't bother to see it). Undoubtedly the studio sees something in this that I don't: money. I think most people however just watched the first film, had a few laughs and simply moved on, largely putting the title out of their mind (which would be hard to do with The Walking Dead, a far more gripping viewing experience). Zombieland simply doesn't seem compeling enough to prove a lasting franchise, but the studio insists on trying regardless. They're welcome to try, but if it doesn't work out again, don't say I didn't warn them.

Today's Missed Movie: The Master

I still have a short list of missed movies, which increasingly grows unless I soon finish it. Since I don't have the time to tackle all the remaining movies at once (there's like ten of them left at this moment), I might as well attempt to at least post one a day. Kinda like what I intended to do (in alphabetical order) with all the movies I have in my collection last year, something that didn't come to fruition. That idea is still just below the surface though, and I might pick it up again some day soon. For now, let's try and get rid of these dang 'missed movies'!

The Master: ****/*****, or 7/10.

Paul Thomas Anderson's latest exploration of American life and craziness. Using Scientology as a template (but careful enough never to make the link between that cult and the one portrayed in this film too explicit), PTA tells the story of a messed up WW III veteran named Freddie Quell (Joaquin Phoenix, with all the mannerisms of a madman) who cannot get a break in life, continuously getting into trouble (mostly booze related) with the law and basically everybody else around him. One day, while having crashed a boat party, he meets an enigmatic man, Lancaster Dodd (Philip Seymour Hoffman), a writer and philosopher who has started his own spiritual movement. Though the two men are fascinated by each other and Quell soon signs up with Dodd's 'Cause', he still has a hard time fitting in, despite Dodd's attempts to make a true disciple out of him. The second half of the film can best be described as an 'acting duel' between the two completely compelling and convincing main actors, both of which got Oscar nominated (but sadly lost) for their formidable acting extravaganza. Their remarkably strong performances carry the movie, which is also the problem since there's not that much else that grips your attention so firmly, the plot being somewhat jarring and convoluted at times, while the movie tends to drag on a bit longer than proves desirable. A masterpiece this is not (PTA already made his and it's called There Will Be Blood (2007)), despite impeccable cinematography and a fine job by Amy Adams as Dodd's militant wife (also nominated for an Academy Award, and again no win). Some people just cannot be saved since they are too far gone, PTA states: a truth that both goes for the totally crazed Quell as much as for Dodd's overly ardent, unquestioning followers that just refuse to see through the charisma and confidence of their leader who dupes them all with utterly ridiculous metaphysical theories and creepy mind games. This movie might very well explain parts of Tom Cruise's confusing behavior.

Signs

Rating: ****/*****, or 8/10

Driemaal blijft scheepsrecht

Het merendeel der succesvolle filmregisseurs start zijn carrière met door te breken in een bepaald genre en herhaalt vervolgens dit kunstje, om vervolgens in andere genres te gaan werken, in de hoop daar even geslaagd voor de dag te komen om zodoende flexibiliteit te tonen. Er zijn echter ook regisseurs die langer in een bepaald genre blijven werken, hetzij omdat ze ten prooi vallen aan de honger van Hollywoodstudio's die hopen geld binnen te blijven halen door een herhaling van zetten, hetzij omdat ze serieus goed zijn in wat ze doen en daarom weinig interesse lijken te hebben om hun heil in andere genres te zoeken. Tot die laatste categorie lijkt M. Night Shyamalan te horen, die zich een meester der suspense mag noemen na zijn doorbraak met The Sixth Sense, zijn tweede triomf Unbreakable, en nu zijn derde geslaagde thriller op rij, Signs. In alle gevallen combineert hij een intrigerend plot inclusief verrassende wendingen met uitstekend geschreven en geacteerde personages, waarbij Signs niet voor diens voorgangers onderdoet.

Het gezin Hess heeft het zwaar. Dominee Graham Hess (een ingetogen en serieuze Mel Gibson) en zijn kinderen (voortreffelijk gespeeld door de talentvolle koters Rory Culkin en Abigail Breslin, van wie we ongetwijfeld meer gaan zien) hebben hun vrouw/moeder verloren na een auto-ongeluk, wat de geestelijke van zijn geloof af heeft doen stappen. Zijn broer Merill (een slungelige maar sympathieke Joaquin Phoenix) trekt bij de familie in om te helpen met het verlies om te gaan, waarna het viertal geconfronteerd wordt met onverklaarbare cirkels en bizarre geluiden in hun maïsveld. Langzaam maar zeker wordt duidelijk dat er bijzondere maar sinistere zaken plaatshebben, ondanks de halsstarrige weigering van Graham om dit te geloven: hij blijft volhouden dat er geen buitenaardse wezens maar grappenmakers in het spel zijn, want bovennatuurlijke krachten kunnen niet bestaan na wat zijn gezin aangedaan is. Uiteindelijk moet hij kiezen tussen het geheel als simpel toeval afstempelen of te accepteren dat een onaardse kracht de hand heeft in het geheel van 'tekens', met als inzet de veiligheid van zijn gezin.

Shyamalan toont zich wederom een bekwaam filmmaker die zijn verhaal subtiel en beheerst vertelt zonder te vervallen in de clichés van het genre, of erger, buitensporige gore en harde actie zoals we tegenwoordig al te vaak voorgeschoteld krijgen. Het gaat hem erom de toeschouwer zelf een mening te laten vormen en te laten nadenken over een mogelijke interpretatie van de stand van zaken, in plaats van alles domweg uit de doeken te doen zodat het publiek uiteindelijk het verhaal opgelepeld krijgt en daardoor met lege handen naar huis gaat. Desondanks wordt Shyamalan nooit prekerig in zijn boodschap over toeval en geloof, en verliest hij de spanningsopbouw niet uit het oog. Hoewel hij zeker in het begin van de film zijn tijd neemt, wat ons helpt om de personages te leren kennen en om hen te geven, voert hij het tempo hoe langer hoe meer op – ook geholpen door de bijzonder treffende muziek die bij elke scene de juiste toon zet, van onheilszwanger tot hoopvol – wat zeker in het laatste halfuur voor bijna nagelbijtende spanning zorgt. En dat alles zonder teveel weg te geven; pas laat in de film komen we definitief achter de identiteit van de cirkelmakers, hoewel we eerder beetje bij beetje op de uiteindelijke confrontatie worden voorbereid.

Ondanks het hoge gehalte aan spanning blijkt Shyamalan ook een expert in de relativerende humor, want ondanks de grootse thema's moeten we het geheel niet al te serieus nemen. Zelfs in de meest duistere situaties schuilt immers hoop, wat Shyamalan weergeeft door ons met een glimlach door de suspense heen te leiden. Hij heeft bovendien de acteurs mee, waarbij Gibson overtuigt als vertwijfeld weduwnaar die zijn vrouw heeft zien sterven en zijn geloof daarom afzwoer, maar desondanks de immer curieuze omstandigheden niet kan duiden. Phoenix steelt echter de show als goedmoedige en behulpzame maar goedgelovige broer die de enge verhalen van de kinderen steeds meer als waarschuwing ziet en samen met hen een front gaat vormen tegen hun vader, die meent voor het hele gezin te moeten beslissen ondanks zijn weinig steekhoudende verklaringen. Ook de kinderen Culkin en Breslin verdienen alle lof voor hun vertolking van de vroegwijze Morgan en de schattige Bo die, elk voorzien van eigen tics, een onderdeel van de puzzel blijken te vormen.

Echter, aan het eind van de film boet de film toch wat aan kracht in door de grenzen van de geloofwaardigheid ver te rekken. Vooral de rol die water speelt bij het afweren van de boosdoeners (waarover hier het best zo weinig mogelijk gezegd kan worden) vergt de nodige 'suspension of disbelief', waar niet iedereen zich volledig van zal kunnen bedienen. Ook zorgt Shyamalan voor een complete afsluiting van alle details, klein en groot, en toont zich hier toch wat te uitleggerig, wat niet per se noodzakelijk is, maar wel handig voor diegenen die het geheel zonder deze expositie niet kunnen verklaren. Het is hem vergeven, want de suspense die hij hiervoor heeft opgewekt (inclusief een reeks bijzonder doeltreffende schrikeffecten, hoe goedkoop en soms toch al te vaak gebruikt ze ook zijn) was intens genoeg om in sommige gevallen de kijker tijdelijk af te leiden van de verhaaltechnische voortgang.

Met Signs toont Shyamalan zich een auteur in het thrillergenre, welhaast een Hitchcock van de bovennatuurlijke variatie op dit thema, die voor de derde keer op rij een geslaagde genrefilm aflevert, inventief genoeg om zich te mogen meten met de beide voorgangers die ook al van een hoge kwaliteit waren. Of hij dit succes ook een vierde keer aan de dag zal leggen zal ongetwijfeld blijken. Desondanks zou het niet verkeerd zijn om te zien of Shyamalan ook voor andere genres een dergelijke flair heeft. Wat zijn volgende project ook zal zijn, vooralsnog lijkt hij gezegend door een hogere macht.