Today's News: Joker visits mass

This week's news, second batch:

Eerste trailer Black Mass

Another weirdo on Johnny Depp's resumé. But this one proves less amiable than the likes of Willy Wonka, the Mad Hatter or Jack Sparrow. This is as creepy a psychopath as they come. It's not the first time Depp plays a notorious criminal - his take on John Dillinger in Public Enemies springs to mind, not to mention singing serial killer Sweeney Todd - but this isn't a charming rogue, this is a sinister killer with a clear talent and love for ruthless violence. A fact well illustrated by the dinner scene running through this trailer. It's hardly the first time a crime boss character intimidates an underling on film by questioning his loyalty after confiding him with whimsical information, but Depp plays it eerily enough to make you forget that feeling of déja vu. I'm quite convinced Black Mass will prove an effective, chilling mob thriller, mostly thanks to Depp's penchant for playing offbeat, quirky characters, the murderous sort or otherwise.

Eerste trailers The Visit

I'm not so sure this creepy film will hit all the right notes though. Maybe it has something to do with the abyss of flops M. Night Shyamalan is sliding ever more deeply in, though I'm still willing to cut the director of The Sixth Sense and Unbreakable some slack. The Visit at least appears a return to form of sorts, after engaging in more otherworldy fare with The Last Airbender and After Earth, which proved a bad call. It's horror that established the name M. Night, so maybe it's horror that puts him back on track. That said, it's stated that this is supposedly a 'horror comedy', which isn't something I would quickly discern from these trailers, which seem to focus mostly on the horrific aspect. Then again, the notion of two old people terrorizing their grandkids in the manner illustrated in these trailers does emit an undeniable feeling of absurdity. I would have felt better if The Visit was a full bred horror film, preferably one that didn't overutilize the home video/social media filming format. Even though Shyamalan hasn't made use of that before (at least not for a full movie), it feels he's a little late to that party, considering how often it has been applied in recent years, particularly in the horror genre. For now I'll refrain from getting my hopes up too much for Shyamalan's potential comeback, but I won't be so quick to denounce him as a directorial quack as most other people are. After all, I'm one of those rare folks that actually liked The Village.

Jared Leto's Joker onthuld

A different kind of Joker, as was to be expected. Heath Ledger's take on the Prince of Chaos is not easily outdone, so Leto and Ayer probably didn't bother to try. Sensible move. So the look has changed, to something resembling a Goth rocker. Tattoos are the Joker's new bodily statement of choice. That said, it's obvious the madness remains and it is likely played up a notch. Since the upcoming DC movies stick closer to the source material of the comics, it's not wrong to make the Joker resemble his comic book counterpart a bit more. Aside from the tattoos, which I've never known the Joker to carry (but then, as a Marvelite I'm not much into DC lore anyway). But hey, I doubt Leto is running around topless for the entire duration of Suicide Squad. Say what you will about the Joker, he always dresses smartly, or what goes for smart dressing in his dubious philosophy. This picture is obviously just a publicity shot to get people talking about this new incarnation of Batman's prime nemesis. It's very likely the final look will still differ from what's illustrated here, though now we at least know in what direction we can expect the character to go in a visual (non)sense. And hey, maybe the Joker's just having a laugh here knowing Batman won't appear in this film to demolish the rest of his teeth.

Today's Mini-reviews: feel-good and feel-bad

Quartet: ***/*****, or 7/10

Dustin Hoffman's directorial debut brings together a top-notch cast of grand British actors, all of old age but none of them showing any signs of deterioration in terms of acting abilities. At Beecham House, a home for retired musicians, the success of the annual concert in celebration of Verdi's birthday is endangered by a new arrival. Jean (Maggie Smith), a diva with a history, has no interest in returning to the stage, but her former co-singers (Billy Connolly, Pauline Collins) and her estranged ex-husband (Tom Courtenay) have to convince her otherwise in order to save their home financially. Trouble is, they too are hindered by the ups and downs of geriatrics, making for many an endearing moment. A fine cast lifts this otherwise mediocre feel-good film to greater heights, though the typical string of 'old folks' jokes and the fairly predictable outcome of past romantic entanglements never make for remarkably emotionally compelling angles. Apart from the use of real (ex)musicians in the supporting cast and their appropriation of the works of the grand classic composers, it's the main quartet of actors that carries the movie and provides most of the fun; Billy Connolly especially as a rather eccentric and cheeky old man, filled with naughty charisma and ever ready for witty, sexually charged repartee, who never stops to hit on every female he encounters, no matter her age. Michael Gambon also delivers some laughs in his role as an insufferable concert planner plagued by short term memory loss and a general obnoxious and insensible loudmouth attitude. Ironically, the final quartet the title hints at, and the movie in fact builds up to, is left out, so we never get to hear just how good of a singers the main characters are, which is a bit of a downer considering the plot keeps boasting their vocal prowess and their acting talent alone is considerate enough to make you wonder just how talented they are in other departments. However, it's clear this movie is not about the quartet itself, but the long and difficult road towards it. And with a good cast, all actors so clearly enjoying themselves to the fullest, plus the plethora of vocal performances already present in the picture, such closure isn't actually warranted.

After Earth: **/*****, or 3/10

M. Night Shyamalan's worst movie to date, but you can blame its failure on the Smith family, since this is another attempt of Will Smith's to launch his son into stardom. If the gods are just, it ought to backfire seriously. Set in a distant future 1,000 years after humanity has abandoned Earth for making it uninhabitable (as humanity is currently doing), it centers on a father, a battle hardened military officer called Cypher Raige, and his teenage son Kitai, desperately attempting to follow into his father's footsteps (as Jaden Smith is doing himself here, to no avail). Mankind has settled on a different planet where it got into a conflict with an alien race (briefly mentioned but otherwise not shown) who unleashed monsters called Ursa, blind predatory creatures that hunt via the detection of human fear. Cypher led the vanguard in defeating the creatures when he found a way to shut out all sense of fear and became the ultimate Ursa slayer. Unfortunately for his family, and the audience, he seems to have destroyed all other human emotions too, as this is without a doubt Smith's least compelling performance ever: all trace of the charismatic Smith of old has gone, leaving him a sour, dull character. Call him a poor man's Vulcan (he makes Zachary Quinto look like Kolinahr material!). You would feel sorry for Kitai, were it not that Jaden's acting is still humongously subpar as well, not likely to get better any time soon. En route for some good father/son bonding, the Raiges crashland on Earth, which is populated by strange creatures and plagued by harsh geological and climatological phenomena. As Cypher says, 'everything on this planet has evolved to kill humans'. It seems the people that made this movie don't understand just how evolution works and how long it takes. For one thing, if there have been no more humans around for a milennium, how come everything has evolved to kill them? It's just the first in a long line of plot holes that riddle this movie like Swiss cheese. The wounded Cypher – Will Smith spending the rest of the movie sitting down and looking gloomy – sends his frightened son out to retrieve a distress beacon from the ship's tail section, which crashed a 100 miles away. Fortunately for Kitai his father is able to watch and comment on his progress the entire time, so he can endlessly point out what he's doing wrong and what an idiot he is. If only Smith had told his son he can't act for shit before making this movie, it would have saved him a lot of money and spared us 100 minutes of audiovisual agony. Might be Smith had an ulterior motive in making this film though, since it seems laced with Scientology propaganda. Smith's rumoured interest in that cult seems confirmed throughout the movie when he gives long speeches on banning fear and keeping your emotions in check for your own mental and physical health, meant to inspire his whiny son but delivered while he's directly looking into the camera as if he's indoctrinating the spectator. It doesn't work though, since the viewer is too smart to take this bad film seriously, while his son has no time to take in all his lessons anyway as he's continously running for his life from digital giant baboons, digital giant eagles, digital giant cats and other terrors of poorly rendered digital environments until he reaches the tail section – which looks like a few pieces of plastic covered in toilet paper – where he comes to the conclusion there's an Ursa stalking him. Will Kitai defeat the monster, save himself and his father and become a true space ranger? Will his father actually care? Will we? To save you time and money you might otherwise have wasted on this so-called movie, here's the answers: yes, no, no. A predictably happy end cannot be avoided as father and son are reunited, but Cypher still doesn't look like a proud father, and the viewer is simply too concerned with locating the nearest exit to care. Despite the absence of the dreaded plot twist, poor Shyamalan's career seems ever less likely to recover. We can only hope our own future will look nothing like this. That said, I know what the future will hold for this movie: endless hating and being made fun of. But hey, Smith's Afterbirth makes it so easy...

Signs

Rating: ****/*****, or 8/10

Driemaal blijft scheepsrecht

Het merendeel der succesvolle filmregisseurs start zijn carrière met door te breken in een bepaald genre en herhaalt vervolgens dit kunstje, om vervolgens in andere genres te gaan werken, in de hoop daar even geslaagd voor de dag te komen om zodoende flexibiliteit te tonen. Er zijn echter ook regisseurs die langer in een bepaald genre blijven werken, hetzij omdat ze ten prooi vallen aan de honger van Hollywoodstudio's die hopen geld binnen te blijven halen door een herhaling van zetten, hetzij omdat ze serieus goed zijn in wat ze doen en daarom weinig interesse lijken te hebben om hun heil in andere genres te zoeken. Tot die laatste categorie lijkt M. Night Shyamalan te horen, die zich een meester der suspense mag noemen na zijn doorbraak met The Sixth Sense, zijn tweede triomf Unbreakable, en nu zijn derde geslaagde thriller op rij, Signs. In alle gevallen combineert hij een intrigerend plot inclusief verrassende wendingen met uitstekend geschreven en geacteerde personages, waarbij Signs niet voor diens voorgangers onderdoet.

Het gezin Hess heeft het zwaar. Dominee Graham Hess (een ingetogen en serieuze Mel Gibson) en zijn kinderen (voortreffelijk gespeeld door de talentvolle koters Rory Culkin en Abigail Breslin, van wie we ongetwijfeld meer gaan zien) hebben hun vrouw/moeder verloren na een auto-ongeluk, wat de geestelijke van zijn geloof af heeft doen stappen. Zijn broer Merill (een slungelige maar sympathieke Joaquin Phoenix) trekt bij de familie in om te helpen met het verlies om te gaan, waarna het viertal geconfronteerd wordt met onverklaarbare cirkels en bizarre geluiden in hun maïsveld. Langzaam maar zeker wordt duidelijk dat er bijzondere maar sinistere zaken plaatshebben, ondanks de halsstarrige weigering van Graham om dit te geloven: hij blijft volhouden dat er geen buitenaardse wezens maar grappenmakers in het spel zijn, want bovennatuurlijke krachten kunnen niet bestaan na wat zijn gezin aangedaan is. Uiteindelijk moet hij kiezen tussen het geheel als simpel toeval afstempelen of te accepteren dat een onaardse kracht de hand heeft in het geheel van 'tekens', met als inzet de veiligheid van zijn gezin.

Shyamalan toont zich wederom een bekwaam filmmaker die zijn verhaal subtiel en beheerst vertelt zonder te vervallen in de clichés van het genre, of erger, buitensporige gore en harde actie zoals we tegenwoordig al te vaak voorgeschoteld krijgen. Het gaat hem erom de toeschouwer zelf een mening te laten vormen en te laten nadenken over een mogelijke interpretatie van de stand van zaken, in plaats van alles domweg uit de doeken te doen zodat het publiek uiteindelijk het verhaal opgelepeld krijgt en daardoor met lege handen naar huis gaat. Desondanks wordt Shyamalan nooit prekerig in zijn boodschap over toeval en geloof, en verliest hij de spanningsopbouw niet uit het oog. Hoewel hij zeker in het begin van de film zijn tijd neemt, wat ons helpt om de personages te leren kennen en om hen te geven, voert hij het tempo hoe langer hoe meer op – ook geholpen door de bijzonder treffende muziek die bij elke scene de juiste toon zet, van onheilszwanger tot hoopvol – wat zeker in het laatste halfuur voor bijna nagelbijtende spanning zorgt. En dat alles zonder teveel weg te geven; pas laat in de film komen we definitief achter de identiteit van de cirkelmakers, hoewel we eerder beetje bij beetje op de uiteindelijke confrontatie worden voorbereid.

Ondanks het hoge gehalte aan spanning blijkt Shyamalan ook een expert in de relativerende humor, want ondanks de grootse thema's moeten we het geheel niet al te serieus nemen. Zelfs in de meest duistere situaties schuilt immers hoop, wat Shyamalan weergeeft door ons met een glimlach door de suspense heen te leiden. Hij heeft bovendien de acteurs mee, waarbij Gibson overtuigt als vertwijfeld weduwnaar die zijn vrouw heeft zien sterven en zijn geloof daarom afzwoer, maar desondanks de immer curieuze omstandigheden niet kan duiden. Phoenix steelt echter de show als goedmoedige en behulpzame maar goedgelovige broer die de enge verhalen van de kinderen steeds meer als waarschuwing ziet en samen met hen een front gaat vormen tegen hun vader, die meent voor het hele gezin te moeten beslissen ondanks zijn weinig steekhoudende verklaringen. Ook de kinderen Culkin en Breslin verdienen alle lof voor hun vertolking van de vroegwijze Morgan en de schattige Bo die, elk voorzien van eigen tics, een onderdeel van de puzzel blijken te vormen.

Echter, aan het eind van de film boet de film toch wat aan kracht in door de grenzen van de geloofwaardigheid ver te rekken. Vooral de rol die water speelt bij het afweren van de boosdoeners (waarover hier het best zo weinig mogelijk gezegd kan worden) vergt de nodige 'suspension of disbelief', waar niet iedereen zich volledig van zal kunnen bedienen. Ook zorgt Shyamalan voor een complete afsluiting van alle details, klein en groot, en toont zich hier toch wat te uitleggerig, wat niet per se noodzakelijk is, maar wel handig voor diegenen die het geheel zonder deze expositie niet kunnen verklaren. Het is hem vergeven, want de suspense die hij hiervoor heeft opgewekt (inclusief een reeks bijzonder doeltreffende schrikeffecten, hoe goedkoop en soms toch al te vaak gebruikt ze ook zijn) was intens genoeg om in sommige gevallen de kijker tijdelijk af te leiden van de verhaaltechnische voortgang.

Met Signs toont Shyamalan zich een auteur in het thrillergenre, welhaast een Hitchcock van de bovennatuurlijke variatie op dit thema, die voor de derde keer op rij een geslaagde genrefilm aflevert, inventief genoeg om zich te mogen meten met de beide voorgangers die ook al van een hoge kwaliteit waren. Of hij dit succes ook een vierde keer aan de dag zal leggen zal ongetwijfeld blijken. Desondanks zou het niet verkeerd zijn om te zien of Shyamalan ook voor andere genres een dergelijke flair heeft. Wat zijn volgende project ook zal zijn, vooralsnog lijkt hij gezegend door een hogere macht.