Today's Review: Big Hero 6

Told you there was more where that came from?:

Big Hero 6 - recensie

Well, this movie was totally fun! But I cannot say in all honesty it was any bit original. Much of the story and character development felt formulaic, but that never got in the way of the fun to be had. Especially since it was the Marvel formula. Heck, at times the movie nigh made fun of its own narrative make-up - best example: when the nerdy character exclaims 'ooh, it's an origin story!' - but I doubt much of the audience would care they might have seen most of this stuff before. Especially the target audience of kids won't mind, inexperienced with the inspirational material as they likely are. Interestingly enough, despite being a (successfully Disneyfied) Marvel adaptation adhering to a typical plot routine, the characters differ an awful lot from their comic book counterparts. In fact, the excessively cute articial Baymax, the character that singlehandedly raised this film from a three-star flick to a four-star sensation, looks nothing like the dragonlike droid from the original source. Major characters like Sunfire and Silver Samurai are missing, since Disney doesn't own the rights to those (they're presently part of Fox's X-universe). Thankfully, we're getting a new one in their place, namely the fictional city of San Fransokyo, which immediately suggests the uncanny mix of American and Japanese animation styles present throughout and makes for a wonderful looking backdrop for these characters to have their little adventure in.

But above all else, Baymax makes this movie work. The apparently minimalistically but on closer look brilliantly animated character provides the beating heart of the movie, as a healthcare robot created by the protagonist's deceased older brother, who finds himself ever more transformed into a heavily armoured battlebot by the main character out for revenge, until the emotionless but caring robot reminds him there's more to life than abusing your talents for mindless anger. Plus, he makes for 80 percent of the jokes and they all work. And that's even despite his hilarious attempts at catching a football from the trailer didn't make in into the final cut. Don't expect to be surprised by Big Hero 6, but like Baymax and his ball, just roll with the robot for good times' sake.

Today's Review: Revolution Season 1

http://www.moviescene.nl/p/154609/revolution_seizoen_1_-_dvd_recensie

Here's another first for me at MovieScene: the review of a whole first season of a television series. It took me a while to sift through all 20 episodes plus a bunch of bonus features found on this set, and the fact it wasn't a great watch didn't help much. Writing a review based on 20 episodes is quite a challenge, and don't be surprised if you find my review a bit short accordingly (I agree it is, but there are word limits to uphold, which is why reviewing a whole season can be called a questionable endeavour at best).

The show in question is called Revolution, an action/adventure programme easily recognizable as a J.J. Abrams production . It cannibalizes Lost's format of overarching mysteries set in a world where bands of people prove unable to peacefully coexist in a fairly primitive environment, coupled with flashbacks to what their lives were like before the events that brought about the new status quo and their involvement in causing said situation, mixed with a bit of Walking Dead in terms of stakes of survival and violence, though of course never as gory as that show. Most characters appear like archetypal repeats of Lost too (there's even a fat nerd who used to be rich), though many of them aren't nearly as compelling as on that show. Revolution is passable television at best, but far from a quality show. Too bad for its hopes of continuous existence, since there's many a more appealing series on the air that ensures it won't be as enduring as Lost. I give it three seasons at best before its own plug gets pulled. Still, nice to see quality actors like Elizabeth Mitchell and Giancarlo Esposito are not lacking for work on telly.

Today's News: Serkis goes ape again with all sorts of animals

Some older news I posted some days back:

http://www.moviescene.nl/p/154599/andy_serkis_regisseert_jungle_book

He knows animals - apes mostly, but he's also adept at understanding emaciated Hobbit junkies - and he knows directing. Of course Serkis makes perfect sense to direct The Jungle Book. Granted, he is still a bit green (get it?) for a director, but the fabulous river barrel chase in The Hobbit: The Desolation of Smaug, largely from his hand, showed he has some necessary skills at least. I doubt he will be any less of a capable director than Jon Favreau, who's currently adapting the same story for a different studio. That's Serkis' biggest problem right there: the redundancy of doing a different Jungle Book film shortly after Disney produces one. Considering the classic 1967 animated version already makes people think of Disney first when they hear the term 'Jungle Book', that's tough competition to begin with. Serkis will have to work hard to make his own attempt stand out, but if he uses his animal knowledge to good avail, there's a chance for a different approach for starters. I doubt Favreau understands the animal kingdom as much as Andy does; as his resumé shows, he's more into technology based material, like Iron Man, Cowboys & Aliens and the new TV-show Revolution. Favreau's version will more likely focus on the struggle of (a) man to stay alive in an all-natural environment without the aid of his own species. Idris Elba is doing the voice of the tiger in that one, so Serkis had better bring in the big guns to outdo that. How about having some great actor of our time not only providing a voice, but having him mo-cap the bejesus out of that villainous feline too? After all, thanks to Peter Jackson, Serkis knows his high-class fancy movie making technology too.

Today's Review: Atlantis' pilot episode

Another first for me at MovieScene, the 'first impression' of a TV-series. In this case a new series (as opposed to a season premiere of a running show), the BBC's latest expensive fantasy production Atlantis:

http://www.moviescene.nl/p/150482/atlantis_-_eerste_indruk

So, not a very good start for this show. Too bad really, since I was looking forward to it and wanted to like it. The rushed script, predictable and overly modern dialogue, poor FX work and overall messy plot line didn't make it easy to get into the story, though it was at least agreeable to see Mark Addy and Alexander Siddig back in action. Hopefully their characters will be put to good use further down the road. Addy's Hercules so far seems destined to be a character providing mostly comic relief instead of his own dramatic plot lines and that's a real shame. Also, it seems this show will be a 'monster of the week' type action series, like a fantasy successor to Primeval (which is now definitely cancelled in at least two countries), but thanks to all the wonderful original and compelling television series America has unleashed upon us over the last few years, such simple 'all in good fun' shows just don't cut it these days. This isn't the Nineties anymore. This is the 21st century and audiences have grown more sophisticated, demanding and spoiled with regards to telly. If you don't convince them fast, your show won't survive. And in all honesty, if Atlantis continues its merry way the pilot indicates the show is taking, I can see it sinking within a few years. And this Atlantis won't become the stuff of legends... Nevertheless, for now I'll keep watching in hopes it gets better soon. I know pilot episodes are rarely sufficient to judge a whole series on. It's not nearly as bad as, say, Terra Nova after all.

Today's Mini-Review: Percy Jackson: Sea of Monsters

Percy Jackson: Sea of Monsters: **/*****, or 5/10

Second Percy Jackson film, following the demi-decent, excessively long named Percy Jackson & the Olympians: The Lightning Thief, but being even more forgetful. This time Percy Jackson (Logan Lerman again) and his fellow friends from Camp Halfblood, where all the offspring of the gods sired on mortals are gathered for their safety, set out on a quest to find the Golden Fleece in the so-called 'Sea of Monsters', better known as the Bermuda Triangle. They do so to heal a magical tree that protects their home with a forcefield that keeps non halfbloods out, but which has been compromised since the tree is dying. The Fleece contains healing properties that might save it, and therefore, save themselves. Unfortunately a band of rogue halfbloods with sinister plans led by the same dull villain from the first film, the whiny demi-god Luke, are also seeking this magical MacGuffin so they can use it to deliver the evil god Kronos, a fiery humanoid terror, from bondage. The brave Percy and his companions, Ron and Hermione Grover the – supposedly funny – Satyr and the “wise” Annabeth (with racist attitudes towards Cyclopses), must beat them in a race against time across the most dangerous sea of all to defeat Kronos for once and for all. And they get no help from their divine parents, which is a shame since they were played by terrific actors you just can't get enough of (the likes of Sean Bean and Kevin McKidd) in the first film. At least we are a little compensated by the appearance of Nathan Fillion as the dashing entrepeneur Hermes, with a nod to Firefly thrown in (which totally blows over the heads of the target audience, but might make some older viewers chuckle). Like its predecessor, Sea of Monsters feels very much like the 'Greek myth' version of the first few Harry Potter films, complete with prophecies and chosen ones, magic and monsters, and a triumvirate – though of two boys and a girl, sadly lacking the necessary chemistry – of young lead characters getting entangled in one action driven situation after another. Unfortunately the movie lacks the heart and soul that increasingly drove Potter and Co., while the plot tries to keep its head above water in an ocean of gaping plot holes and overly digital FX sequences. Some of these are at least exciting to a minor extent, like the fight against a metal robot bull and the scene where the protagonists are swallowed by Charybdis (basically the Sarlacc from Return of the Jedi, except embedded in water instead of sand), but the rest of them is nothing if not boring. There's an irony in the fact that old fantasy films fondly remembered mostly for containing elaborate monster fights done in stop motion, like those of Ray Harryhausen, have stood the test of time, while their present day counterparts that try the same with CGI prove oh so forgetful and will undoubtedly end up not so universally revered in future years. If you look at the set-up of this film, a plot dealing with the resurrection of the ancient Kronos whose rise will cover the world in chaos coupled with one scene after another of the main characters fighting digital creatures, Sea of Monsters bears more than a striking resemblance to the abysmal Wrath of the Titans, which was also a lousy sequel to an already disappointing film that unsuccessfully tried to cash in on the ever ongoing public interest in Greek mythology by getting itself lost in people battling digital creatures. A shame really, since the notion of the ancient Greek world of gods and monsters continuing to simmer just under the surface of modern times but unseen by Muggles everyday humans is worthy of a better execution. Oh well, if we want to see old gods get mixed up with our contemporary world, there's still Thor: The Dark World to look forward to.

Today's Mini-Review: The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn

Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn, The

Rating: ****/*****, or 7/10

Steven Spielberg's first foray into the realm of motion capture, for which he used the classic comic adventures of Hergé's Tintin as the source material, combining elements from such beloved tales as The Crab with the Golden Claws, Red Rackham's Treasure and of course, The Secret of the Unicorn itself. Using real human performances from accomplished actors, the otherwise fully animated characters seem that much more convincing, making it a fine blend between animation and live-action, about as close to the original comics as an animated movie could hope to get. The young reporter Tintin (charming Jamie Bell) stumbles upon a model ship, the Unicorn, at a flea market, and soon gets caught up in a plot to find the location of the actual ship that sunk hundreds of years ago, loaded with treasure. The sinister Sakharine (Daniel Craig) is after his model and several others like it, to solve the puzzle of their predecessor's wherabouts on the bottom of the ocean. Tintin and his loyal dog Snowy team up with the ever drunk Captain Haddock (Andy Serkis, the undisputed king of mo-cap), a descendant of the Unicorn's commander, to keep Sakharine from achieving his goal and find the treasure first, for which they'll have to brave storms at sea, plain crashes, scorching desert crossings and the excessively high pitched voice of the Milanese Nightingale, Bianca Castafiore. Meanwhile, back at home, bumbling inspectors Thomson and Thompson (Nick Frost and Simon Pegg) – no relation! – are out to catch a shrewd pickpocket. Tintin may be the hero of the piece, but it's Haddock, Snowy and the two policemen who deliver the best lines, funniest gags and most memorable characters overall, just as in the comics: compared to them, Tintin himself remains fairly dull overall. Anyone who has ever seen an Indiana Jones movie and kept thinking of Tintin will be pleased to know Spielberg has perfectly carried over the tone of his Indy films to this first Adventure of Tintin, which is also quite suitable for a younger audience (and should adequately warn kids against the dangers of rampant alcohol consumption). Producer Peter Jackson is supposed to direct the next installment, but working on The Hobbit trilogy has thus far kept him from doing so. Hopefully he will pick it up soon, since it would be a darn shame if there ended up being just a single Adventure of Tintin.

Starring: Jamie Bell, Andy Serkis, Daniel Craig

Directed by Steven Spielberg

USA/New Zealand: Colbumbia Pictures, 2011

Today's Review: Jurassic Park 3D, at last!

Fresh off MovieScene:

http://www.moviescene.nl/p/146189/imagine_2013:_jurassic_park_3d_-_recensie

Needless to say this was the best moviegoing experience I had in twenty tears time. I have never felt both so old and so young at the same time. All the good experiences I had as a kid (and there have been many!) I relived, while simultaneously it dawned on me just what an impact this film has made on my life for two decades, most vigorously in the last eight years since I became a true die-hard JP collector. Despite having undergone a digital makeover, it is clear Jurassic Park has aged more gracefully than I could ever hope to do myself.

This anniversary celebration (though to be strict, for the Netherlands the exact mark would be September 30 of this year) also marks another milestone (possibly and quite probably) in my cinematic life, my first visit to EYE in Amsterdam. Much to anybody's surprise if they ask me what I think of the new Filmmuseum, I never actually went there until two nights ago. It took my all-time favourite film to persuade me the time was now, and I do not regret it. It's a wonderful building for sure. It works great as both a museum, which it strikingly appears to be in every conceivable facet - grotesque overly futuristic visual look, overuse of bare white walls, big dining facility, funky gift shop selling books, umbrellas and postcards (all overpriced), etc. - and as a genuine movie theater, housing several large theater rooms where one can sit in the dark and enjoy good cinema endlessly. It was kinda fun to see the actual theater looked in no way like the rest of the building on the inside, but more like any decent 'bioscope' theater. It was a pretty big theater at that, with a capacity of some 300 spectators I reckon. The show wasn't fully sold out (for shame!), but with at least 200 to 250 people still rather crowded. Thankfully all of them were pros when it came to watching films, so they behaved properly and sat quietly, undoubtedly as awestruck as I was myself. The 3D glasses were not my favorite model, being those pesky electronic, battery run devices, that are placed tightly around your head (cutting off some of the blood flow around the ears after a while) and are overly cumbersome in terms of weight: but they did their job adequately, and considering the nostalgia extravaganza I was undergoing I couldn't be bothered noticing them all that much, except of course where it concerned good use of 3D effects in the movie itself, which could be found surprisingly often. But for that I'll just let you read the review above. Here I'm just informing you of my first visit to EYE, which beyond the shadow of a doubt won't be limited to this single experience (though I doubt there will be any trips that can surpass or even equal it in quality).

The funniest thing about EYE I consider to be the restaurant, which completely lacks the feel of the rest of the building, except for that huge screen forever showing the movie that is the life and times of Amsterdam (I'm referring to the giant panoramic window over the IJ, for those of you who did not get the gist). Basically the restaurant is a separate entity inside EYE, a parasitic organism thriving on those audience members who feel the need to whet more than just their visual appetite. It's devoid of the stylistic touch of the rest of the building and has a menu to match, which one can use to order all kinds of stupendously fancy food, among them quails' egg pastries and other exotic dishes containing dead animals. The whole menu had an 'elite' feeling to it. Heck, even the butter for the free bread sidedish was some classy brand with a label that mentioned some ancient Duchess used its secret family recipe (now clearly open to all) only for royal occasions. Say what you will, it did have a sort of theatrical touch to it, as if you were in a movie yourself. Or maybe I just don't go out to restaurants enough. Sorry, I'm too busy going to the movies, and I did exactly that after finishing my plate of French Fries (they did have those too, but not on the menu, you had to ask for them specifically). After all, I came here to watch a film, my detour to the restaurant was only meant to satiate my appetite and to have a nice place to sit down and talk to my friend. I didn't go alone as you might have thought. Jurassic Park after all is far too good a film to watch alone, especially if you can watch it with someone else who thorougly appreciates its supreme quality. EYE sure delivered in that regard, as we both had the time of our lives. Again, after so many years.

It's ridiculous really: EYE's been open for over a year, yet I never bothered to cross the water and go there so far, despite the many classic movies they have exhibited there. Of course, none of those classics could ever be as classic for me on a personal level, but in hindsight I really should have made time for sweeping epics like Lawrence of Arabia or marvelous adventure flicks like Raiders of the Lost Ark. Oh well, JP 3D turned out such a great experience the ice has definitely been broken. Now if only they had more vacancies available so I might get the chance to get to know EYE on a truly professional level. And I don't mean serving quails' egg pastries...

Today's review: Kon-Tiki

 Here's another review I wrote for MovieScene the other day:

http://www.moviescene.nl/p/145872/kon-tiki_-_recensie

Im pretty hapy with how this review turned out, as I am equally pleased with how the movie itself turned out. It was a blast to watch and to review, something I already anticipated considering its fascinating topic: a genuine mix between history and adventure on the high seas, with all kinds of adorable marine creatures to make us wonder. Of course, a bit of spectacle and theatrics has been added to the story to make it more of a true adrenaline rushed adventure flick at times. I don't mind, since no historically themed movie is fully 100% accurate. It's just not possible to make them like that, and as long as they aren't twisting the truth 180 degrees just for entertainment's sake - or worse, for nefarious ideological reasons-  slight alterations I deem to be acceptable. Except for J.J. Abrams' Star Trek of course.

Black Scorpion, The

Rating: ***/*****, or 7/10

Hugely underrated and often ignored fifties' monster flick. In Mexico, giant scorpions are freed from their subterranean imprisonment by volcanic activity and ravage the countryside, after which an American geologist (Richard Denning, a favourite actor in the genre of fifties' creature features) must work with the Mexican armed forces to destroy them before they rampage through Mexico City. The plot of course is not the most important ingredient here, the fabulously animated stop motion creatures are, vividly brought to life by effects pioneer Willis O'Brien in one of his last features. Though he never relived the fame and success of King Kong (1933), this movie at least provides a similar amount of adventurous excitement and monster fun as that masterpiece did, while the animation is almost on par with its famous predecessor. The movie's most thrilling sequences include huge scorpions wrecking a train and an excursion into the underground realm of the beasts which is also populated by various other beasts (including some of King Kong's 'lost spider pit' leftovers!). Often maligned as just another silly forgetful B-movie of the drive-in days, this movie deserves more love and respect, at least from stop motion enthusiasts.

Starring: Richard Denning, Mara Corday, Carlos Rivas

Directed by Edward Ludwig

USA: Amex Productions, 1957

Back to the Future Part III

Rating: ****/*****, or 7/10

Third and final entry in the Back to the Future trilogy adds a western element to the overall Sci-Fi feel of this set of films. Marty McFly tracks down his friend Doc Brown in the year 1885 to save him from his impending death at the hands of the nefarious outlaw Mad Dog Tannen, a murderous forebear of Marty's nemesis Biff. To complicate matters and add some romance to the movie, Doc has fallen in love with the local school teacher (Mary Steenburgen). This movie focuses a little too much on the western element and as such feels less connected to its predecessors, but is overall still a worthy watch, taking the parallels between the past and present to an even higher level and still delivering plenty of action and humour in the process. Overall, the trilogy's plot is wrapped up nicely, though the threat of a Part IV, which might hurt the story as a whole, has loomed for years.

Starring: Michael J. Fox, Christopher Lloyd, Mary Steenburgen

Directed by Robert Zemeckis

USA: Universal Pictures, 1990

Back to the Future Part II

Rating: ****/*****, or 8/10

Excellent sequel to the (still better) hit film sees Marty McFly travelling both forward and backward in time. First, Marty needs to help his son from staying out of jail in the future year of 2015, where he is again confronted by old adversary Biff and his psycho kid, which culminates in a fabulous hoverboard chase sequence. Upon successfully returning to his own time, he finds his home changed into a dystopic hell town, which warrants him to take yet another trip back to 1955 to set things right. Again. Though high in dynamic action and humour, with grand visions of a funky future and convincingly creepy images of an altered present (that is, the eighties), the movie lacks the overall narrative surprise of its predecessor, though the story parallels between the past, present and future are very well crafted.

Starring: Michael J. Fox, Christopher Lloyd, Lea Thompson

Directed by Robert Zemeckis

USA: Universal Pictures, 1989

Back to the Future

Rating: ****/*****, or 9/10

Instant classic Sci-Fi adventure film, one of the great signature films of the eighties. In 1985, teenager Marty McFly (Michael J. Fox), aiding the local lunatic inventor Doc Brown (delightful role for Christopher Lloyd), finds himself transported back to 1955 in a Delorean car equipped with time travel technology, where he jeopardizes his own existence when his then young mother accidentally falls in love with him. To make sure history plays out as it should, Marty needs to hook up his nerdy father with his mother, a job made harder by the continuous avances of his mom and the dangerous interference of town bully Biff (Thomas F. Wilson). Great Scott! One of the most fun movies ever made, utilizing the time travel ploy to great success without worrying too much about temporal paradoxes (but instead, making them work for the story of the next two installments of this hit trilogy).

Starring: Michael J. Fox, Christopher Lloyd, Crispin Glover

Directed by Robert Zemeckis

USA: Universal Pictures, 1985

Baby: Secret of the Lost Legend

Rating: ***/*****, or 6/10

Charming but cheesy family adventure film about a scientist couple (William Katt and Sean Young) setting out in search for the legendary 'Mokele Mbembe' in the African jungle, and stumbling upon a overly cute family of Brontosaurus (or Apatosaurus, depending on how much you actually know about dinosaurs), including an extremely cuddly infant. Unfortunately a rival scientist in league with the Congolese army also finds the animals and roughly disturbs the harmony by killing the father and taking the baby, after which the couple aims to free the hatchling and return it to its mother. Old school flick, with heroic protagonists, stereotypically sinister bad guys, and a surprising amount of nudity (tribal, but still) and violence for a PG rated film. The dinosaurs look kinda goofy, but are convincing enough for a younger audience.

Starring: Sean Young, William Katt, Patrick McGoohan

Directed by Bill L. Norton

USA: Touchstone Pictures, 1985

At the Earth's Core

Rating: **/*****, or 5/10

Based on an adventure story by Edgar Rice Burroughs (the creator of both Tarzan and John Carter of Mars), this fairly low budget movie features clumsy Victorian scientist Peter Cushing (for once doing comedy instead of scaring people to death; he was sincerely much better at doing the latter) and Doug McClure taking a trip to the Earth's core in a giant drilling machine, where they discover the Hollow Earth type underground world called Pellucidar, which is inhabited by huge reptilian beasts and primitive men alike, and is harshly ruled over by vicious telepathic humanoid Pterosaurs. A half decent adventure flick, though suffering from unconvincing (though at times still charming) special effects, a messy plot and the general feeling of redundancy for being the least appealing in a cycle of four very similar movies from the same creators based on Burroughs' property and all starring McClure. Still, there's a few things to enjoy here, including good fantasy set dressing, an overall sense of playfulness and Caroline Munro in a skimpy outfit.

Starring: Doug McClure, Caroline Munro, Peter Cushing

Directed by Kevin Connor

USA/UK: American International Pictures, 1976

Serenity

Rating: ****/*****, or 8/10

Tweede strijd van verliezer Whedon bewijst zijn gelijk

Menigeen zal de naam Firefly weinig zeggen. Het was de titel van een zeer geslaagde televisieserie die Joss Whedon, de man achter het zeer succesvolle Buffy the Vampire Slayer, in 2002 produceerde voor Fox-TV. Helaas bleek de serie geen lang leven beschoren aangezien Fox er al na vijftien afleveringen de stekker uit trok. Een grove inschattingsfout, want aan de kwaliteit van deze sciencefiction-serie lag het niet, wat vervolgens bewezen werd toen Firefly op DVD alsnog een culthit werd. Whedon zwoer dat hij het er niet bij zou laten en dat hij Firefly op de één of andere manier een nieuw onderdak zou geven. Hij hield zijn woord, want hij komt nu met een bioscoopfilm aanzetten, getiteld Serenity, ditmaal geproduceerd door Universal. En ondanks de verhuizing naar zowel een nieuwe studio als het witte doek, heeft hij het oude, hoge niveau van de serie weten te behouden, wat resulteert in een flitsende actiefilm vol met frisse ideeën en aanstekelijk intrigerende personages.

De film opent met een korte introductie die de kijker niet meer dan noodzakelijk meegeeft om de stand van zaken in dit universum te begrijpen. Ergens in de verre toekomst heeft de mensheid de Aarde verlaten en zich in een ander zonnestelsel gevestigd waar vele werelden gekoloniseerd zijn. Een aantal werelden heeft zich succesvol verenigd in een Alliantie, terwijl de rest nog ruige grensgebieden zijn waar orde en tucht ver te zoeken is. In een poging deze planeten beschaving bij te brengen brak er een verschrikkelijke oorlog uit die de Alliantie glansrijk won. Echter, Serenity is een ode aan de loser, en toont zodoende de lotgevallen van een samengeraapte bemanning op een vervallen vrachtschip genaamd 'Serenity': het zootje ongeregeld zijn diegenen die de oorlog verloren maar weigeren zich aan te passen aan de norm van civilisatie en daarom tegendraads hun eigen koers bepalen. Een passende parallel met de serie zelf, die ook verloor, maar dankzij de rebelse Whedon toch een tweede kans krijgt.

Onder leiding van kapitein Malcolm Reynolds (Nathan Fillion, als een jonge Harrison Ford in Star Wars) probeert het gezelschap aan boord van 'Serenity' het hoofd boven water te houden, hetzij door eerlijke klussen als vrachtvervoer, hetzij door bankroof en andere criminaliteit. De bemanning vormt een bont gezelschap bestaande uit onder andere een dommekracht, een priester, een hoer en de jonge dokter Simon (Sean Maher) met diens psychisch begaafde zusje River (de als actrice al even begaafde Summer Glau): allen mensen die eigenlijk niets gemeen hebben, maar desondanks samen weten te werken zonder daarvoor in een keurslijf te moeten worden geplaatst zoals de Alliantie het liever ziet.

Maar dit vrije, wetteloze bestaan wordt niet zonder een slag of stoot geleverd: Simon en River zijn op de vlucht voor de Alliantie, die gruwelijke experimenten op het meisje heeft uitgevoerd, waarbij ze informatie heeft opgedaan die een grote bedreiging vormt voor het geloof in de autoriteit van de heersende macht. Een rücksichtslose agent (Chiwetel Ejiofor, Amistad) – met een beangstigende balans tussen rede en brute agressie, evenals de Alliantie zelf – wordt erop uit gestuurd om River terug te halen, waarbij grof geweld niet geschuwd wordt. 'Serenity', nu tot doelwit van het militaire apparaat van de Alliantie bestempeld, moet bovendien ook nog uit handen zien te blijven van de gruwelijke Reavers, een groep ruimtekannibalen die al moordend planeten plundert.

Ziehier de premisse van één van de meest originele en onderhoudende sciencefictionfilms van de laatste jaren. Als een geslaagde mix tussen sciencefiction en het Western-genre vormt Serenity een uniek mengsel van genre-conventies, en levert daarnaast zinderende actie en bovenal doeltreffende karakterontwikkeling. Want hoewel de film een hoeveelheid spetterende actiescènes bevat en de visuele effecten zich makkelijk kunnen meten met menig recente blockbuster, draait de film volledig om de personages. In Firefly bestond de bemanning uit negen personages en allen zijn terug voor de bioscoopversie, waarbij ze niet allemaal evenveel in beeld komen maar toch voldoende ontwikkeld worden om de sympathie van het publiek te krijgen: een hele opgave voor een speelfilm die in twee uur een even rijke wereld moet weergeven als een TV-serie van vijftien afleveringen. Maar de film slaagt met vlag en wimpel en weet ervoor te zorgen dat we niet alleen om alle personages gaan geven, maar ook een behoorlijke dosis spektakel en humor achter de kiezen krijgen.

Bovendien heeft Whedon Serenity toegankelijk weten te maken voor mensen die niet bekend zijn met diens voorganger, zonder te blijven steken in een overdaad aan uitleg over wat er voorheen met de personages is gebeurd en waar de serie überhaupt over ging. Gezien het aantal onafgehandelde plotlijnen die de TV-serie liet liggen mag dat best een prestatie genoemd worden. Hierdoor behelst Serenity een succesvol vervolg dat de trouwe schare fans evenveel zal behagen als Firefly dat deed, terwijl het voor de leek een geslaagde eerste kennismaking met Whedons universum vormt.

Uiteraard is dit laatste ook Whedons doel: hoe meer mensen Serenity zullen waarderen, des te groter is de kans dat Firefly een langer tweede leven is beschoren. We helpen het hem hopen, want het hoge niveau van deze film toont aan dat Whedon nog lang niet klaar is met dit universum. Firefly verdient beter dan opnieuw te worden vergeten, maar het is aan het publiek om dat definitief te bewijzen.

The Scorpion King

Rating: **/*****, or 5/10

Conan Light biedt geen inzicht in titelfiguur

Diegenen die vorig jaar The Mummy Returns niet hebben gezien zal de titel Scorpion King niets zeggen. Het tweede deel van de Mummy-reeks voerde het personage, gespeeld door worstelaar The Rock (echte naam Dwayne Johnson), ten tonele als nieuwe schurk waar de daadwerkelijke booswicht, de mummie zelf, mee overhoop lag in een strijd om de wereldmacht. Het optreden van de schorpioenkoning in vlees en bloed bleef in The Mummy Returns beperkt tot een korte maar fascinerende introductie waarin diens geschiedenis uit de doeken werd gedaan; in de climax van de film werd The Rock vervolgens vervangen door een uit de computer getoverd schepsel dat zo overduidelijk digitaal was dat het 't einde van die film geen goed deed. Het was overtuigender geweest als de worstelster gewoon lijfelijk aan het einde weer opgevoerd werd, maar kennelijk was dat niet spectaculair genoeg. Een gemiste kans dus, maar met zijn eigen film mag deze Scorpion King alsnog laten zien wat hij in zijn mars heeft. Dat blijkt echter niet veel te zijn.

Helaas geeft The Scorpion King weinig inzicht in het karakter van de titelfiguur. De connectie met The Mummy Returns is praktisch niet-bestaand. Waar het personage in de voorganger nog werd neergezet als een woeste veroveraar uit lang vervlogen tijden die de wereld de oorlog verklaart, is er van zulke ambities in zijn eigen film niets te merken. Als zodoende levert The Scorpion King meer vragen op dan hij beantwoordt. Niet onbegrijpelijk dat Mummy-regisseur Stephen Sommers voor de eer bedankte en de ervaren actieregisseur Chuck Russell (Eraser, The Blob) naar voren geschoven werd.

De situatie ligt nu als volgt. The Rock speelt Mathayus, de laatste Akkadiër, die zijn diensten als huurmoordenaar heeft aangeboden aan een groep rebellen die strijdt tegen de oorlogszuchtige tiran Memnon (televisie-acteur Stephen Brand) die van plan is de wereld te veroveren en daarin bijzonder goed slaagt dankzij een geheimzinnige tovenares (de zeer verleidelijke Kelly Hu) die de uitkomsten van zijn veldslagen kan voorzien. In een poging de tovenares te ontvoeren sneuvelt Mathayus' broer, waarop zijn vete met de krijgsheer persoonlijk wordt. Vervolgens slaagt hij er alsnog in de heks te schaken en sleurt hij haar mee de woestijn in, waar zich uiteraard de typische romance tussen het tweetal ontwikkelt. Ten slotte waagt het duo samen met de rebellen en hun onstuimige hoofdman Balthazar (de altijd indrukwekkende Michael Clarke Duncan, The Green Mile) een laatste aanval op Memnons fort in de hoop hun vijand te verslaan. Voeg hier de nodige actiescènes, een nogal irritante sidekick (Grant Heslov) en namen en plaatsen uit allerhande mythen en legenden (van het Bijbelse Gomorra to Cassandra uit de Ilias) aan toe en de resulterende potpourri levert het eindresultaat The Scorpion King op, waarin de link met The Mummy Returns volledig ontbreekt en zowel het gehalte 'scorpion' als de hoeveelheid 'king' tekort schiet.

Als op zichzelf staande film levert de film nog enig vermaak op tijdens de daverende actie, maar stelt het in totaal weinig voor. Het uitbundige spierballenvertoon van The Rock gaat doorgaans gepaard van nogal flauwe 'tongue-in-cheek' humor, die aangeeft dat we het geheel vooral niet te serieus moeten nemen, wat we toch al niet van plan waren. Inhoudelijk doet de film sterk danken aan Conan the Barbarian, ook al een film met als protagonist een bonk spieren die strijdt tegen een kwaadaardig heerser die hem ooit een dierbare ontnam, in een fictieve voorhistorische wereld met elementen uit allerlei mythologieën.. Echter, die film was een stuk gewelddadiger, waarmee vergeleken The Scorpion King nogal soft overkomt. Bovendien mist The Rock het norse, cynische karakter waarvan Schwarzenegger zich destijds bediende, maar wat in deze film juist niet misstaan had. The Scorpion King is in principe 'Conan light'.

Naast The Rock houdt de rest van het acteursensemble zich goed overeind. Michael Clarke Duncan speelt hem in feite van het scherm, waardoor het jammer is dat zijn personage vrij weinig scènes heeft. Stephen Brand levert goed werk af, maar zijn Memnon is te beschaafd (inclusief Engels accent) om een overtuigende booswicht te zijn: als een soort Alexander de Grote tracht hij de wereld beschaving op te leggen door volkeren te verbinden, zij het met geweld, waardoor hij niet een typische machtswellusteling is. Ook ervaren Britse rot Bernard Hill (Titanic) komt langs, als een excentrieke uitvinder die zijn tijd ver vooruit is en het buskruit levert aan de rebellen. Het merendeel van de acteurs in deze film heeft meer in zijn mars dan The Rock zelf, die duidelijk nog weinig ervaring heeft in de kunst van het acteren maar meer bedreven is in het loslaten van zijn spierkracht ten bate van hersenloze actie.

The Scorpion King biedt hoofdzakelijk oppervlakkig avontuur. Het altijd bloedeloze geweld duidt aan dat de makers een tienerpubliek voor ogen hadden, een gevoel dat nog versterkt wordt door de hoeveelheid blote huid die Kelly Hu de gehele film door tentoonstelt zonder daarvoor daadwerkelijk uit de kleren te gaan. De film voelt aan als de jongensdroom van een middelbare scholier die in de schoolbanken tijdens saaie lesuren fantaseert van een leven vol spanning en sensatie in exotische locaties met een mooie meid aan zijn zijde. Misschien voelt het puberpubliek zich sterker aangesproken door The Scorpion King dan de gemiddelde bioscoopganger. Diegenen die hoopten op een interessante kijk op de voorgeschiedenis van het intrigerende personage uit The Mummy Returns komen hoe dan ook bedrogen uit, want hoe de schorpioenkoning van koene vrijheidsstrijder naar bloeddorstig veroveraar ging blijft hier een raadsel.

Rocketeer

Rating: ***/*****, or 6/10

Tweede vlucht mist opnieuw net doel

Twee jaar geleden regisseerde Joe Johnston de vermakelijke sciencefiction-komedie Honey, I Shrunk the Kids, waarin een warrige uitvinder een apparaat uitvindt waarmee objecten verkleind kunnen worden dat vervolgens per ongeluk zijn gezinsleden tot miniaturen reduceert. Het was een onderhoudende variatie op het sciencefictiongenre dat hoofdzakelijk de hele familie ter vermaak diende, en op dat niveau met vlag en wimpel slaagde. Inhoudelijk was het weinig verbijsterend of innovatief, maar dat mocht de pret niet drukken. Johnston herhaalt het kunstje nu met Rocketeer, waarbij hij dezelfde formule toepast door sciencefiction, komedie en avontuur te mengen tot een brouwsel dat alle leeftijdsgroepen zal bekoren, maar niet beklijft en geen verrassingen levert.

Dit keer richt Johnston zijn blik op de pulp-wortels van het sciencefictiongenre, aan de hand van de strip 'The Rocketeer' van schrijver en tekenaar Dave Stevens. Diens werk is één grote hommage aan de serials van de dertiger jaren (specifiek King of the Rocket Men), korte films vol avontuur en sensatie die destijds aan reguliere bioscoopfilms gekoppeld werden. Al eerder vormden dergelijke serials een rijke bron van inspiratie voor hedendaagse films, waarbij Steven Spielbergs Raiders of the Lost Ark het meest geslaagde voorbeeld vormt. Serials leverden spanning, humor en romantiek ineen, en Rocketeer mixt dezelfde elementen tot een rommelige potpourri van vertier. Johnston blijkt echter geen tweede Spielberg en zijn poging komt dan ook minder goed uit de verf dan diens Indiana Jones trilogie, maar desondanks is zijn variatie op het thema geen volledige mislukking.

Het is 1938, en piloot Cliff Secord (Billy Campbell, acteur in TV-series als Dynasty en Crime Story) heeft de pech dat zijn sportvliegtuig en bron van inkomsten bij een vuurgevecht tussen gangsters en de FBI aan flarden wordt geschoten. De reden voor deze confrontatie vindt hij vervolgens verstopt in zijn hangar: een draagbare raket die hem de vleugels geeft die hij zojuist verloor. De machine blijkt onweerstaanbaar voor de vliegenier die het vervolgens wil gebruiken als broodwinning. Echter, het mysterieuze apparaat blijkt fel begeerd door verschillende partijen, waarop Secord alles op alles moet zetten om zichzelf en zijn geliefde Jenny Blake (de bekoorlijke Jennifer Connelly van Some Girls en The Hot Spot) uit de handen van de megalomane filmster Neville Sinclair (een heerlijk schmierende en hufterige Timothy Dalton (de recente 007 van License to Kill)) moet houden, die zijn eigen schimmige agenda hanteert. Dit resulteert in een klopjacht vol gangsters, vuurgevechten, nazi's en dolle stunts van Secord die door de pers tot de 'Rocketeer' gebombardeerd wordt en vervolgens als een soort superheld de schurken moet verslaan.

De kracht van Rocketeer ligt vooral in de liefdevolle wijze waarop Johnston eer betoont aan de pulpseries waarop zijn film zich baseert. Zijn visie op de dertiger jaren, gevuld met Hollywoodglamour, zeppelins en maffia is zeer geslaagd en een lust voor het oog. Ook de look van de raketman zelf, raketten op de rug gebonden en bizarre helm op, is heerlijk nostalgisch. Johnston verraadt zijn achtergrond in de special effects industrie – hij werkte onder andere achter de schermen van de Star Wars trilogie – in het visuele aspect van Rocketeer: Zowel de uiterlijke stijl als de trucages zijn puik verzorgd en vormen de grootste attractie van de film.

Helaas is het acteerwerk van mindere kwaliteit, waarbij hoofdrolspeler Billy Campbell de zwakste schakel vormt. Op de televisie heeft hij zich tot dusverre prima staande weten te houden, maar als leading man in een Hollywoodproductie blijkt hij geen hoogvlieger. Campbell laat zich compleet overschaduwen door de visuele pracht om hem heen en weet nergens een geloofwaardige superheld in spe neer te zetten. Hij staat erbij en kijkt ernaar. Helaas voor Jennifer Connelly heeft het duo Secord en Blake amper chemie, waardoor ook de romantiek tekort schiet. Gelukkig weet Timothy Dalton, bijna als enige acteur in deze film, beter uit de voeten te kunnen met zijn rol: als Neville Sinclair, een verwende Hollywoodster met een opgeblazen ego die het raketpak voor eigen doeleinden wil gebruiken, zet Dalton een aalgladde narcist neer, een fijne schurk die vanaf de eerste seconde zowel intrigerend als walgelijk is. Dankzij Daltons optreden blijkt dat acteren en visuele effecten prima samen kunnen gaan met de juiste casting: de Rocketeer zelf is helaas verkeerd gekozen.

Als geheel is Rocketeer een vermakelijke maar imperfecte avonturenfilm die de romantische sfeer en retro-stijl van het sciencefictiongenre in de dertiger jaren anderhalf uur lang een tweede leven gunt, maar de toeschouwer niet lang bijblijft. De capriolen van de raketvlieger in diens strijd tegen de maffia en de nazi's is hoogst onderhoudend, maar na afloop snel vergeten. De acteurs schieten doorgaans tekort terwijl het visuele gehalte uitstekend blijkt, iets waarvan Honey, I Shrunk the Kids ook al last had. Hopelijk leert Johnston op den duur een betere balans te slaan tussen acteerwerk en stijl in plaats van altijd de middenweg te verkiezen en vermakelijke maar vergetelijke producten af te leveren. Want ook zijn tweede vlucht als regisseur mist helaas net zijn doel.