Today's Review: Brimstone

Het duurde zeven jaar en bleek een project vol tegenslagen, maar Martin Koolhovens passieproject Brimstone is er eindelijk van gekomen. De moeizame totstandkoming was haast net zo'n hel als het Bijbelse equivalent waarnaar de film veelvuldig verwijst. Het moet gezegd worden, Brimstone is een indrukwekkende film, maar doet slechts sporadisch denken aan het westerngenre waaraan Koolhoven dikwijls zijn liefde verklaarde. De western zoals de meesten die kennen is hier amper aan de orde, maar blijkt verdraaid en zelfs geperverteerd tot een shockerende belevenis die meer wegheeft van een volbloed horrorfilm - met een intrigerend Nederlandse invalshoek - slechts gesitueerd in de 'Old West'. Het is juist die groteske draai aan een overbekend genre dat Brimstone tot een verrassend eindproduct maakt, hoewel niet iedereen Koolhoven die originaliteit in dank zal afnemen.

"Ik zal je vertellen over de hel. Je hebt je vast afgevraagd hoe het er moet zijn. Het is veel erger." Aldus spreekt de sinistere prediker, vers aangekomen in een strenggelovig pioniersgehucht, zijn parochie toe. De jonge moeder Liz zit in de zaal en kent de hel die deze man met zich meebrengt. Want hij is een niet aflatende Geest der Wrake die haar al haar hele leven achtervolgt, vastberaden haar te straffen voor haar zonden. Algauw stort haar vreedzame leven in en dreigt ze al haar familie aan de maniakale man Gods te verliezen. Koolhoven vertelt de strijd tussen de onderdrukte Liz en de onderdrukkende dominee in een viertal hoofdstukken, waarbij hij opent in het heden ('Openbaringen'), vervolgens twee maal in het verleden graaft ('Exodus' en 'Genesis') alvorens het conflict in het laatste hoofdstuk ('Vergelding') tot een grimmig einde komt. Tussendoor trekt hij een beerput van gruweldaden en vrouwenhaat open, die de kijker tweeënhalf uur murw slaat. Het voelt soms exploitatief, maar het is Koolhoven niet te doen om het expliciete (naar!) of suggestieve (nog naarder!) geweld. Brimstone is een strijd om het bestaan, zoals in zoveel westerns, zij het vanuit een vrouwelijk perspectief, in een verstikkende wereld waarin het ene geslacht heer en meester over het andere is. Met dank aan het vanuit Nederland geëxporteerde orthodoxe calvinisme.

Uit het relaas van Liz blijkt dat religie al haar hele leven een vrijbrief is voor haar fysieke en geestelijke onderdrukking. Ze werd geboren in een gemeenschap van naar het westen geëmigreerde Hollanders, die in hun religieuze waanzin meenden Gods uitverkoren gemeenschap te zijn. Dat gold alleen voor de mannen, want de vrouwen mocht al het kwaad aangedaan worden dat de Bijbel opsomt. Liz' moeder was weinig meer dan de slavin van de dominee en werd met een luguber ijzeren gezichtsmasker gestraft voor het verkondigen van een eigen mening. Liz nam op jonge leeftijd de benen om te eindigen in een hoerenkast, waar ze desondanks meer geluk vond dan in haar ouderlijk huis. Een tweede ontsnapping aan de prediker kostte haar haar tong. Nu moet ze opnieuw de strijd met hem aangaan om niet alleen zichzelf maar ook haar dochtertje van diens kwaad te bevrijden. Een jonge vrouw op de vlucht voor een haast onkwetsbare, demonische priester roept bovenal het gevoel van een horrorplot op. Het vele bloedvergieten lijkt dat te onderstrepen, maar voor Koolhoven is dit slechts een uitvloeisel van de bikkelharde worsteling om te overleven in het wilde westen. Geweld is daar altijd een essentieel onderdeel van geweest.

Wie op zoek gaat naar typische westernelementen zal ze zeker vinden. Weidse woestijnlandschappen, joviale hoeren en pistoolduellen zijn alle aanwezig, maar meer op de achtergrond dan verwacht. En bovendien vaak vervormd. De mysterieuze gunslinger is hier bijvoorbeeld geen nobele revolverheld die het onschuldige meisje zal redden. Koolhoven kent zijn westerns, maar citeert opvallend spaarzaam uit het genre. Het is hem niet om een hommage te doen, maar om het aanbrengen van een eigen draai. Die vond hij in dit Nederlands getinte verhaal over Amerika's religieuze wortels. Niet geheel verwonderlijk had het buitenland wat moeite met de overdadige seks- en geweldscènes, waardoor de film maar met moeite financiering kon vinden. Weinig studio's durfden hier hun vingers aan te branden. Het is echter die unieke kruising die de film zijn intrigerende meerwaarde geeft.

Gelukkig gaan de acteurs helemaal mee in Koolhovens tegendraadsheid. Dakota Fanning schudt effectief haar tienerimago van zich af om volwassen te worden als actrice in de rol van mannetjesputter Liz die weigert zich de mond te laten snoeren. Kit Harington zet zijn vetste Amerikaanse accent op als schimmige outlaw. Het is echter Guy Pearce die de meeste indruk achterlaat als de angstaanjagende fanaat, die mét Nederlands accent onheilspellende Bijbelcitaten prevelt. Koolhovens afdelingshoofden, allen Nederlanders, staan garant voor een stijlvolle aankleding en beeldschone cameravoering, wat het tekort aan westernlandschappen ruimschoots compenseert. Als zelfbenoemde western zal de film desondanks verkeerde verwachtingen scheppen en de gruwelen zullen velen niet kunnen behagen, maar Koolhovens Brimstone is beslist een waardevolle Hollandse toevoeging aan een beproefd Amerikaans filmgenre.

Today's Review: Hart Beat

Wie de doelgroep is van Hart Beat is vanaf de eerste seconde duidelijk. Met een opening die wordt ondersteund door uitzinnig schreeuwende tienermeisjes, zwijmelend bij een zingende hunk, is de toon gezet voor de rest van de film. De hunk in kwestie is Rein van Duivenboden, voorheen een lid van de boyband MainStreet. Deze Nederlandse Justin Bieber heeft met Hart Beat zijn eigen speelfilm gekregen waarin uit de doeken wordt gedaan hoe zwaar tienersterren het hebben als ze zowel een persoonlijk leven als een glansrijke carrière in de muziek ambiëren. Want net als gewone mensen willen ze het liefst Echte Liefde. Die harde strijd om de Ware te behouden wanneer ze gevonden is, vormt het 'hart' uit de titel, uiteraard ondersteund door een flinke dosis muziek, in een nogal voorspelbaar romantisch puberdrama dat alleen die doelgroep zal behagen.

Van Duivenboden gaat in Hart Beat als Mik door het leven. Met zijn zoetgevooisde keel en zijn weergaloze uiterlijk is hij het idool van een hele generatie meisjes, maar nou net niet van Zoë. Die moet niets hebben van zijn kazige muziek en diens aan waanzin grenzende aanhang. Zij prefereert een natuurlijker, gevoeliger soort muziek. En dus draait Hart Beat om de ironie dat nou net dit tweetal verliefd wordt. Hij rijdt haar aan met zijn tourbus, zij scheldt hem uit en eist een nieuwe fiets en ergens daartussen slaan vonken over. Vervolgens gooit het wrede leven alles in de strijd om het duo ervan te weerhouden elkaar te krijgen, maar niemand die gelooft dat ze zich laten tegenhouden in hun wederzijdse smachten. Prima, dit soort films moet het nou eenmaal niet hebben van een geraffineerd verhaal, maar van een aanstekelijke feelgood uitwerking die de beoogde jongere doelgroep aanspreekt. Die tienermeisjes zal het wel bekoren, maar het lijkt onwaarschijnlijk dat andere demografieën zich tot deze fletse jeugdige romantiek aangetrokken zullen voelen.

Een verhaal als Hart Beat valt of staat hoofdzakelijk met de chemie tussen beide partijen, en die laat in dit geval te wensen over. Aan de jonge actrice Vajèn van den Bosch ligt het niet. Zij heeft al de nodige theater- en televisieproducties op haar conto staan en houdt zich opvallend goed staande naast de ervaren acteurs. Helaas heeft het scenario van de film haar in de eerste helft voorzien van een nogal onsympathieke houding, waardoor ze dikwijls nors en bits uit de hoek moet komen. Dat Zoë gebukt gaat onder de relatieproblemen van haar ouders moet het verhaal een extra dimensie geven, maar het maakt haar karakter er aanvankelijk dusdanig onaantrekkelijk op dat we niet geloven dat Mik voor haar valt. Mik zelf is echter een groter probleem, want dat Van Duivenboden voor het eerst acteert, is iets te klaarblijkelijk. Hoe sexy hij er ook uitziet en hoe leuk hij ook kan zingen, feit blijft dat hij maar één gelaatsuitdrukking hanteert en daardoor raakt onze emotionele betrokkenheid al snel in het geding. Ook de sidekicks maken de situatie er niet beter op. Zoë's compagnon is een overdadig bijdehand wicht met een tenenkrommende lijst hartsvriendinnenregeltjes. Mik moet het doen met een door rap geobsedeerde vriend - om gelijk maar een zo breed mogelijk jongerenpubliek voor de film warm te maken - die door iedereen met de neus wordt aangekeken naast de ster om wie alles draait. De ingrediënten voor jaloezie en wraak die de affaire tussen de twee jonge harten moeten verstoren liggen zo al binnen vijf minuten open en bloot op tafel.

Naast de jonge castleden komen de oudgedienden helaas niet veel beter uit de verf. Ondanks de vele accolades in hun resumé worden de volwassen acteurs hier hoofdzakelijk gereduceerd tot eenzijdige typetjes, te vaak ingezet voor gemakzuchtig komische noten. Zelfs het tragische subplot omtrent Zoë's ouders wordt hier op den duur de dupe van, want Hart Beat moet vooral niet te serieus worden, zo lijkt de gedachtegang. De doelgroep wordt immers al te vaak gebombardeerd met zware thema's in Carry Slee-verfilmingen, dus luchtigheid is het devies. De impact van alle intrige en verstoorde verhoudingen rond de romantiek brokkelt zo snel af als de film naar een bruisend happy end holt. De potentiële zelfreflexieve diepgang omtrent de jonge ster, gespeeld door zichzelf, die achter de schermen als melkkoe voor managers en producenten wordt ingezet die niets om zijn persoonlijke leven geven, wordt verspild aan een magere puberromance. De slappe dialogen - "Oh mam, doe nou 'ns even relaxed!" en dergelijke taal - doen niet vermoeden dat de schrijvers het hedendaagse jongerenjargon doorgronden. Hart Beat is simpelweg net zo 'cheesy' als Zoë Miks muziek verwijt te zijn. De fans van de zanger zal het worst wezen, die komen wel opdagen. Het is echter onwaarschijnlijk dat veel anderen hart voor Hart Beat zullen tonen.

Today's Review: Elle

Picking up some speed at last.

Elle - recensie

It's an odd thing, but the press seems to almost unilaterally adore this latest film by Paul Verhoeven, with myself being an exclusion to that fact. Even though I love most of Paul Verhoeven's work - even going so far as to publicly consider the much maligned Showgirls a very fun film - I had a hard time appreciating this film. Even though I admit there's a number of things to appreciate about it.

First thing, it's a superb piece of acting by the lead, the fabulous French actress Isabelle Huppert. She delivers a grand performance as the protagonist, Michele, a powerful director of a videogame company who one day unexpectedly finds herself the victim of a brutal rape by an unknown assailant. She effortlessly navigates the part of rape victim and dominant, matriarchal presence at her job and as head of her family of miscreants. Better yet, the dormant demons of her shady past awake to stir things up even more, which soon makes for an intense psychological game between herself and those around her. Nobody is a match for her, both in terms of character and in terms of acting. Sadly, the rest of the cast is nowhere near as exciting to watch and mostly consists of sleazy personas out to make her life more miserable. It's a shame less effort was put into making Michele's surroundings a bit more interesting, but with such a powerful performance as her own, it's hard to keep up.

Second, Verhoeven basically does what he has always done: not give a damn about cinematic conventions and do as he like without taking what many people would consider 'good taste' into account. His continuation of exploring the underbelly of man proves devoid of adhering to the usual norms of narrative progression. Whoever thinks the rape dictates the rest of Michele's actions is wrong, as she doesn't end up a victim of the act, but rather her environment becomes a victim of herself. There's no tear jerking drama here wherein the violated female must come to terms with the traumatic event, nor is there your typical Hollywood style thriller plot which sees the aggressor hunted down by a revenge driven survivor. Yes, Michele does take matters into her own hands and aims to find her rapist, but this detective story thread suddenly comes to a dead stop as the identity of the culprit is revealed earlier than expected, to unforeseen and rather incredulous results. Wherever you think the story is going, Verhoeven doesn't care about your expectations.

Such stubbornness I generally approve of, since there's enough predictable studio drivel going around already. Nevertheless, despite Verhoeven clearly putting his own stamp on Elle which makes it a rather unique final result, I still found it far from a satisfying movie. It's simply too rebellious for the sake of being rebellious. It's a strange and uncomfortable mix of a thriller, family drama and dark comedy, filled with wholly unsympathetic characters. It echoes Verhoeven's scandalous Dutch film Spetters, which saw the auteur heavily criticized and proved one of the prime reasons for him to switch from Holland to Hollywood (and a good choice that was!). However, that film was torn to shreds by critics, while 35 years later Elle is unanimously embraced. The times apparently have changed, but Verhoeven has not changed with them and continues to be an eternal provocateur. In the current political milieu, such an attitude is apparently rewarded. Just not by me. I appreciate Verhoevens refusal to change his style and stick to his (lack of) principles, but I much lament his cynicism. And though it seems the press doesn't share that perspective, I have a feeling many a regular audience member will agree with me upon seeing the strange shock that is Elle.

Today's Double News: Hercules into the wild

How's about sum' news, yo?:

http://www.moviescene.nl/p/156010/nieuwe_trailer_hercules_online

http://www.moviescene.nl/p/155999/opvolger_nieuwe_wildernis_in_de_maak

The rule that success at the box office guarantees a sequel is not limited to fiction films. When enough money is made, even documentaries require a follow-up of sorts by an insatiable studio. Of course, the 'of sorts' bit is what is most poignant here, as it's open to interpretation just how such a sequel should built on what came before. After all, a documentary dealing with a specific subject can basically cover everything there is to say about that and not leave room for more of the same about the subject, thus rendering a sequel a blatant redundancy. So it is with De Nieuwe Wildernis in my mind. The point has been made well enough: the Oostvaardersplassen are a beautiful nature preserve that doesn't actually preserve nature as it used to be, but nature as it can be, aided by humanity's graces. You can shoot more breathtakingly splendid shots of horses prancing about, foxes hunting or all manner of birds generally being pretty, but it would add little of consequence. A new angle is what makes it stand out, and it seems distributor Dutch Filmworks has found one. And so this sequel isn't really a sequel, just equipped with a title - the Dutch version at least - that creates all the right expectations from an audience that fondly remembers its "predecessor" and hopes to be dazzled by nature's beauty once more. And yes, it does show the Oostvaardersplassen again. But not solely that area, as it is incorporated into a mosaic of European nature in general. And since the movie is made by Frenchmen who conceived of their angle independently from De Nieuwe Wildernis, expect a different kind of documentary. It's good to know Dutch audiences will soon get the chance to be familiarized by the splendour of forests and wildlife outside of Holland too, so they'll know where to plan their next vacation. As for the possibility of a direct follow-up, I think it surely exists. There's other nature preserves in the Netherlands worthy of being immortalized on film, you know. How about National Park the Meinweg in Limburg? Or the Hoge Veluwe? Why not focus on the wacky antics of beavers in the Biesbosch, that ought to attract a crowd. An actual sequel to De Nieuwe Wildernis really isn't outside the realm of possibility. Just as long as people stay away from the depicted area after having been delighted by the film instead of going around trampling nature's beauty en masse, I'm all for it.

This second Hercules trailer makes me a bit more hesitant about the project that the first. Those fabulous Twelve Labours of his only form part of the background story apparently, so most, if not all, of the neat monster action seen in this trailer will not be featured as extensively as I had hoped in the movie proper. Instead, the plot will focus on Herc's latter days as a mercenary, saving a kingdom and a beautiful princess from tyrannical oppression. Sounds a bit too familiar a plot for my taste. Not much different from what The Legend of Hercules was all about earlier this year, except with a bigger cast and budget (good thing too, makes it look less than a crappy video game). Also fairly reminiscent of Dwayne Johnson's own The Scorpion King. Still good for a laugh no doubt, but not as spectacular as recanting all Twelve Labours in full would have been. And there's still no movie that does justice to that complete Hercules epic, it's always served in bits and pieces instead. This story would really be better suited for a TV series, also considering its rather episodic nature. I wouldn't be surprised if that were to happen eventually (preferably on HBO with lots of nudity and gore and all the other niceties of life). But for now, we have to make the best we can with partial retellings of the myth, some good (hopefully), most not so much (like the last one). I remain skeptic as to what category this particular rendition will end up belonging to, though I can guess.

Today's mini-reviews

Though my posting of news and reviews originally meant for MovieScene continues to advance my blog in terms of content, the posting of mini-reviews of recently seen movies is still somewhat lagging behind. I hope to catch up on it soon, so here's another batch of short critiques to fill that gap. There isn't that much more of these to come at the moment, but since I still watch new films every week, that might change if I don't get them all up faster. So no time to lose!

De Wederopstanding van een Klootzak: ****/*****, or 7/10

Probably one of the most originally titled Dutch films (official English title: The Resurrection of a Bastard), this cinematic adaptation of the graphic novel of the same name by original author Guido van Driel is both a visual feast and a character study of a small time crime boss (Yorick van Wageningen in one of his best roles yet) whose life is changed after a failed assassination attempt. Van Wageningen does an excellent job at playing both sides of Ronnie B., but the vile, 'bastard' side sticks with you the most. As violent and despicable as Ronnie used to be before – aspects of his character of which we get to see our fair share in flashbacks; we'll never forget the disturbing connection between eye balls and vacuum cleaners... – afterwards he's a peaceful, caring man, and has even seemed to be given the ability to see danger coming when he saves someone else's life. Tracking down his would-be killer (either for forgiveness or retribution, the movie doesn't provide a clear answer on that) to Dokkum, his destiny soon becomes intertwined with the locals, including an elderly couple who was once wronged by him and an African immigrant who means to make something of his life against all odds. As befits a graphic novel adaptation, Van Driel does not ignore the visual aspect, resulting in surprisingly impressive vistas of Friesland and Dokkum, as well as poetic shots of semi-sacred trees that play an integral part in the plot and the history of the town. Another good Dutch movie in the same year as De Ontmaagding van Eva van End, who would have guessed there is still so much talent in the Dutch film industry?

Lincoln: ****/*****, or 7/10

Another one of Steven Spielberg's historical dramas regarding American history, this time centered around the person of Abraham Lincoln at the time of the last year of the American Civil War, as he attempts to have the Thirteenth Amendment, which would mean the abolition of slavery, passed. Focusing less on the war and more on the battleground that is politics, Lincoln is not at all portrayed in the same saint like quality we have come to expect from Hollywood, but more as an insidiously pragmatic politician who's not afraid to engage in less cleaner tactics to achieve his goals. Wheeling and dealing his way through the House of Representatives to secure enough votes to make this historic change to the Consitution possible, the audience has to stay sharp to follow all the political intrigue and squabbling, which tends to dominate the picture a little too much at times. Though not the centrepiece of the film, the tragedy of the Civil War is not neglected, as we witness various dramatic scenes of carnage and human suffering on both sides. The problem Lincoln faces is whether to end this onslaught on his terms, freeing all the slaves simultaneously, or accepting the Confederate terms instead which would not reach that goal but would make for an easier restoration of the country. Going to enormous lengths to hide the Confederate offer, Lincoln and his closest advisors have to race against the clock to get the Amendment passed and persuade (or in some cases downright bribe) enough political adversaries to join their cause. At the same time, Abe has to contend with problems at home, as his son (Joseph Gordon-Levitt) rebels against him in an attempt to join the army, much to his mother's (Sally Field) dismay. An excellent cast through and through: even the less noteworthy parts seem to be occupied by notable character actors only, but of course Daniel Day-Lewis utterly dominates the film in his all too human portrayal of the ill-fated American president. It got him another Oscar, well deserved as always, but not much of a surprise to anyone. Of the total of twelve Academy Award nominations, the film only took home one more statue for Best Production design: also very much earned, considering the fabulous, but raw and gritty, look of 1865 Washington and its political arena.

Last Stand, The: ***/*****, or 7/10

After playing small parts in The Expendables (2010) and its sequel, The Last Stand finally marks the definitive return of the Austrian Oak in a starring role – his first since 2003's Terminator 3: Rise of the Machines – to the genre he helped define in prior decades. Sherrif Owens leads a quiet life in the small backward town of Sommerton Junction near the Mexican border, where not much ever happens except for the mayor parking his car in all the wrong places. Unfortunately for both the sherrif and his town, this peaceful situation is about to change drastically when a ruthless drug lord (delightfully wicked Eduardo Noriega) escapes police custody after a carefully planned and elaborately staged bust-out, racing to the Mexican border with a hostage with only Owens and his small staff of inexperienced deputies (some only present for poorly executed comic relief unfortunately) standing is his path. As we have come to expect from Schwarzenegger in whatever role, he doesn't take this kind of shit from anyone and prepares a warm welcome for the gangster boss and his band of merciless minions, who are armed to the teeth in an outrageous fashion and led by the maniacal Peter Stormare. He has little choice, considering the bumbling FBI agents (led by Forest Whitaker) are ever one step behind in catching up with the crook, so Arnie might as well do things all by himself once more. Korean director Jee-woon Kim shows he has an absolute blast with this typical plot, featuring various high speed chases and completely over-the-top action scenes, while also respecting Ahnuld's position in the genre and acknowledging his age in tongue-in-cheek dialogue. This movie is at no point meant to be taken too seriously, and people who don't can expect a fun, adrenaline rushed action flick with lots of big guns, fast cars and a few sexy dames thrown in. Schwarzenegger may be old but he's still got it where it counts.