Wes Anderson's kids are allright

Moonrise Kingdom: ****/*****, or 8/10

And so Wes Anderson, that overly creative director of delightful family comedy drama, returns to live action filming after having taken a short break from it in favour of proving his style is equally charming when applied to stop motion animation, which resulted in The Fantastic Mr. Fox, based on the classic children's novel by Roald Dahl. Anderson apparently picked up a thing or two in a narrative sense from the great author, considering the newest addition to his own oeuvre as a distinguished film auteur (his style always instantly recognizable in every scene) like many of Dahl's stories deals with intelligent kids breaking free from the often abusive world of angry adults that simply refuses to understand them, instead restricting their growth processes by incapsulating them in a repressive regime of habits. Whether inspired by Dahl or simply containing thematic similarities by pure coincidence, Moonrise Kingdom is a wonderful hommage to smart children and their first steps towards true self-reliance despite the obstacle that adults usually prove to be.

The stage for Moonrise Kingdom is provided by New Penzance, a fictional New England island like only Wes Andersonland can provide, complete with Native American cultural leftovers, red-and-white coloured lighthouse, ferry and mail plane, plus the addition of existing Rhode Island (where the movie was shot) natural beauty of stunning quality, the bare facts of all this being relayed to the audience by an odd looking old man in a red coat and a silly hat who simply acts as narrator, not as a relevant character otherwise. The year being 1965, it's the perfect spot for a boy scout camp, which is run by part time math teacher Scout Master Randy Ward (Edward Norton, Fight Club) in a tight and strictly organized manner, which makes it all the harder for the man to accept one of his scouts, the pipe smoking orphan boy Sam Shakusky (Jared Gilman) has gone AWOL. At the same time, the dysfunctional Bishop family is dismayed to discover their little girl Suzy (Kara Hayward) has also made a run for it without their knowledge or permission, upsetting her attorney parents Walt and Laura (Bill Murray, Anderson's go-to-guy – this film marking their sixth collaboration – and newcomer-to-his-work Frances McDormand, of Burn After Reading fame). A search for the pair of runaways is swiftly underway, spearheaded by local police officer Captain Sharp (Bruce Willis, also an Anderson first-timer), a likeable but lonely man who happens to have an affair with Laura. While the search progresses, it becomes blatantly clear the two kids have planned their escape much more effectively than the generally dimwitted adults are seen to conduct their pursuit of them, making for many an hilarious gag in the process as we have come to expect and enjoy from Wes Anderson.

In a flashback we learn Sam and Suzy, both only twelve years of age, met the year before at a local church play, which led to mutual intrigue at first, followed by a pen pal connection and an eventual love relationship, which led them to elope together in order to both escape their incompetent guardians and get married and live in the wilderness. It's a deliciously naive but romantic ploy only the mind of a child could conceive, despite the minds of both kids appearing to be in a better overall condition than those of their grown-up trackers. In fact, it's Scout Master Ward's relentless (and prone to violence) team of boy scouts who locate the runaways first, leading to a surprisingly suggestive moment of aggression and a dead scout mascotte, proving Sam and Suzy are ready to fight for their freedom and their now hard earned right to live alone on a beautiful private beach.

Unfortunately the timing for their escape could have been better, as a devastating hurricane and the resulting flood threatens their island paradise, adding a sense of urgency to the plot. Fortunately for them – or not – the adults find them in time, but by now both Captain Sharp and the boy scouts have come to respect the sensible pair's honest wishes and fully understand their desire to get away from their messed up guardians. Despite the bloody incident earlier between them, in a surprising turn of events the scouts spring both Sam and Suzy from their confinement and relocate them to a church during the now raging storm. Again cornered by the ones they tried to get away from, as well as confronted by a lady from Social Services (Tilda Swinton) – a nameless character simply referred to by everyone, including herself, as 'Social Services', a joke the Dutch subtitling sadly does not pick up – Sam and Suzy again make a now desperate run for it, risking their lives to prove the world their love is real, as is their desire to fight for their independence.

Overall, it's not a complicated plot and a brief synopsis might only make it sound childish, but it's Wes Anderson's approach to things that makes it work as well as it does. As is his usual style, the film is as quirky and colourful as his previous works, making every scene vibrantly appealing and cramped with little details, most of them only visible a brief moment, thus in itself making the film worthy of a second viewing if only to take in all the hidden jokes. Fortunately there's an abundance of not so hard to miss gags as well, both visual and in dialogue, all the actors chipping in to make the jokes as well timed and performed ad they need be. To add to the movie's charm, the film is shot using a 16 mm camera (a first for Anderson), thus enhancing the general 'old movie' feel, making it subconsciously feel more realistically like 1965, which only shows Anderson still isn't afraid to experiment a little bit here and there to discover what works best to convey a style all his own as compellingly as possible. As for experimenting, extra credit is due to him for the fact he dares to explore the blossoming sexual feelings of his two underage main characters, resulting in a 'French kissing' scene in underwear that will undoubtedly make conservative America cringe and whine, but in the context of the scene feels perfectly justified and innocent, as are all the activities he allows this pair, considering the rigid and awkward people they attempt to escape from.

Visual style and experimentation aside, as always it's the actors that make a Wes Anderson movie feel the most like a Wes Anderson movie, utilizing a typical acting style that carefully balances between introvert and emotionally disconnected on the one side and completely over the top on the other. In Moonrise Kingdom's case the greatest accomplishment in this regard comes courtesy of Hayward and Gilman, both completely inexperienced as actors with no previously established acting skills to back them up, yet both delivering a surprisingly successful and engaging performance, making it feel like they've been playing around in Anderson's movies for years. Of course, Bill Murray, who has been doing just that, also succeeds in adding yet another zany character to his repertoire, as does Jason Schwartzmann, whose bit part as an amoral and corrupt Scout leader unfortunately proves all too short. Frances McDormand, Tilda Swinton and Edward Norton fit right in, too, quickly adopting the less emotional and more dysfunctional manner of acting we've grown accustomed too in Anderson's work, despite never having appeared in one of his films before. The weakest link in this star-studded ensemble proves to be Bruce Willis, oddly enough considering his long range of expertise, who, despite portraying Captain Sharp convincingly as a sympathetic but not all too bright character, simply feels both out of place and out of touch in this film, as if not having been able to fully master the acting style required for a Wes Anderson movie. Fortunately this never gets too frustratingly apparent, nor does it ruin any of the scenes he appears in. But no matter how well any of the established actors do in Moonrise Kingdom, its genuine tour-de-force of acting is supplied by the two young main characters who carry the majority of the movie and steal our hearts in the process, making us only hope we'll be hearing more of them in the future.

Moonrise Kingdom could be called a return to form on Wes Anderson's part, a redemption after the wholesomely disappointing The Darjeeling Limited in 2007, were it not that the off-beat Fantastic Mr. Fox, despite being an animated movie, was too blatantly 'Andersonesque' to be deservedly called a deviation from his specific form. As a live action film, his latest release proves a very nice reminder just wat he's capable of, ranking among his best right alongside Rushmore (1998) and The Life Aquatic with Steve Zissou (2004), for being both genuinely funny and admittedly adorable to watch, while also containing enough heart and soul to be raised above average comedy. Be they live action or be they animation, Moonrise Kingdom strongly reaffirms the fact Wes Anderson films are always something to truly look forward to.

And watch the trailer here:

http://trailers.apple.com/trailers/focus_features/moonrisekingdom/

Red Dragon

Rating: ***/*****, or 6/10

Hannibal op herhaling

Een getraumatiseerde FBI-agent jaagt op een geslepen seriemoordenaar met de bijnaam 'de Tooth Fairy', die twee families uitgemoord heeft. Hiervoor heeft hij de hulp nodig van een andere psychopaat die een levenslange gevangenisstraf uitzit en zich aan kannibalisme schuldig heeft gemaakt, ondanks zijn briljante geest. Tussen agent en gevangene ontvouwt zich een mentaal kat-en-muisspel, met als inzet het stoppen van de moordenaar, voordat hij opnieuw slachtoffers maakt. Ziehier de premisse van Red Dragon, de meest recente verfilming van een boek van Thomas Harris.

Wat zegt U? Dit plot klinkt U bekend in de oren? Dat kan goed kloppen, want zestien jaar geleden is Harris' boek al eerder verfilmd, destijds onder de titel Manhunter. Mooifilmer Michael Mann maakte de eerdere versie en gaf het verhaal een stilistisch geslaagde vorm zonder de diepgang van het boek tekort te doen. Voor Red Dragon werd Brett Rattner aangenomen, de man die ons twee delen Rush Hour gaf, films die het meer van grappen en grollen moesten hebben dan van een gelaagd plot of emotionele diepgang. Rattner leek een verkeerde keus, maar gelukkig blijkt zijn versie niet de gevreesde totale mislukking, hoewel het niveau van Mann's werk niet gehaald wordt. Ratter laat merken voldoende in huis te hebben om tenminste een redelijke thriller in elkaar te zetten, waarbij het leeuwendeel van de prestatie echter door twee topacteurs geleverd wordt in hun rol van het duo psychopaten.

Troef is uiteraard Anthony Hopkins, wiens fantastisch gespeelde Hannibal Lecter de hele reden van de herverfilming van Harris' roman vormt. Manhunter was het eerste deel in een reeks films rond de charmante kannibaal, die toen gespeeld werd door Brian Cox. Diens Lecter had een betrekkelijk kleine rol, terwijl Hopkins' Lecter in Red Dragon aanzienlijk vaker in beeld is. Hopkins speelde de rol het eerst in The Silence of the Lambs van regisseur Jonathan Demme, een meesterlijke thriller die binnen korte tijd tot een schoolvoorbeeld in het genre gerekend werd en bovendien vijf Oscars in de wacht sleepte, waaronder één voor Hopkins zelf. Tien jaar later volgde Ridley Scott's Hannibal, waarin Hopkins opnieuw tekeer mocht gaan als de menseneter, in een macabere film voorzien van een barokke stijl en meer gore dan we tot dan toe van Lecter gewend waren. Desondanks haalde de film een flinke opbrengst binnen, waardoor een remake van Manhunter, nu met Hopkins in plaats van Cox, een logische keuze bleek. Als zodanig ontstaat er nu een Lecter-trilogie rond Hopkins' rol waarin het meest recente deel een prequel voor de beide anderen vormt: Manhunter wordt nu tot een buitenbeentje gereduceerd.

Om het verband tussen Red Dragon en de beide andere “echte” Lecter-films te benadrukken is Lecter's rol flink opgeschroefd, inclusief een introductie van het personage welke ontbrak in Manhunter, alsmede een opzet voor The Silence of The Lambs aan het eind van de film. Zodoende krijgt de kijker meer dan genoeg informatie over de plaats van Rattner's versie in de tijdlijn van de trilogie, ook al zal dit overbodig zijn voor het merendeel van het publiek.

Bij aanvang van de film is Lecter nog op vrije voeten en werkt hij samen met agent Will Graham (Edward Norton, Fight Club) om een moordenaar op te sporen, die hij zelf blijkt te zijn. Graham is aan hem gewaagd en weet Lecter te ontmaskeren, wat echter beide mannen haast het leven kost. Het resultaat: Lecter krijgt levenslang, terwijl Graham wegens het ontstane trauma de FBI verlaat. Zodra de Tooth Fairy echter toeslaat wordt hij te hulp geroepen, maar daarvoor moet hij opnieuw met Lecter samenwerken en diens hersenspinsels in zijn geest toelaten. Norton zet een adequate ex-agent neer, getroebleerd door het trauma rond zijn bijna fatale eerdere aanvaring met Lecter, geplaagd door schuldgevoel over het gevaar voor zijn eigen gezin in dit nieuwe conflict met een slachter van families, en geobsedeerd om de geest van de maniak te begrijpen voordat deze opnieuw toeslaat.

Echter, Norton's Graham steekt schril af bij Hopkins' Lecter, die opnieuw een weergaloze prestatie levert in zijn vertolking van het gekke genie: alweer is hij charmant, gestoord, en mateloos intrigerend in elke scène. Vanuit zijn cel lijkt hij de touwtjes stevig in handen te hebben en te spelen met zowel Graham als de Tooth Fairy, zonder duidelijk te maken aan wiens kant hij precies staat. Waar Norton een minder overtuigend spel aflevert dan Hopkins, geldt dat niet voor Ralph Fiennes (The English Patient), die zich uit mag leven als de waanzinnige Tooth Fairy. Fiennes zet hem uitstekend neer als een sobere, schuchtere man geplaagd door een jeugd vol pijn en misbruik, die wenst te transformeren tot een hogere macht en moord daarvoor niet schuwt. Hoewel Fiennes en Hopkins het scherm nooit delen zijn ze aan elkaar gewaagd, ieder in hun eigen variatie op het thema van de megalomane moordenaar. Bovendien is het goed te zien dat de film niet per se inzakt als Hopkins niet in beeld is.

Ondanks het sterke acteerwerk van zowel Hopkins als Fiennes komt Red Dragon niet helemaal uit de verf. De film voelt teveel als een herhalingsoefening, niet alleen omdat het om een al eerder verfilmd werk gaat maar ook omdat het plot wel erg grote overeenkomsten vertoont met The Silence of the Lambs, waarin ook een agent een seriemoordenaar moest vangen met Lecter's hulp. Bovendien ontbeert Red Dragon zowel de finesse van die film als de geslaagde, macabere stijl van Hannibal. Met zijn rechttoe rechtaan manier van werken toont Rattner zich geen meesterregisseur als Demme of Scott. Zoals het geval was met zijn vorige films voert hij zijn vak capabel genoeg uit en levert hij een onderhoudend product af, maar van diepgang en stijl heeft hij geen kaas gegeten.

Red Dragon is redelijk geslaagd als een bij vlagen spannende thriller, maar deze status is hoofdzakelijk te danken aan de topacteurs die zich in de rol van psychopaat verdienstelijk maken. In andere opzichten is het slechts een “Silence light”, alweer een film met Lecter die volgens het bekende stramien zijn kwade genie botviert op een gespannen agent in diens zoektocht naar de zoveelste enge psychopaat.

American History X

Rating ****/*****, or 8/10

Unsettling and disturbing portrait of an ex neo-nazi (Edward Norton in a powerful role) who, after seeing the error of his ways when sentenced to prison, desperately tries to keep his younger brother (Edward Furlong), who worships him and his former convictions, from going down the same destructive path. The story being told about how lower class youths are being corrupted by neo-nazi ideals and the dramatic effects this has on their own family and any neighbours belonging to an ethnic minority is displayed in an extremely gripping narrative which includes downright shocking scenes of violence, most notably a very suggestive sidewalk murder and a grizzly shower rape, which make the movie hit you hard but also certainly succeeds in relaying its anti-radicalisation message. Fantastic debut by Tony Kaye, who since has fallen into almost total obscurity.

Starring: Edward Norton, Edward Furlong, Avery Brooks

Directed by Tony Kaye

USA: New Line Cinema, 1998