Posts tonen met het label psychopath. Alle posts tonen
Posts tonen met het label psychopath. Alle posts tonen
zondag 2 februari 2014
Today's News: Hannibal sinks its teeth in a new future victim (500th post!)
Posted another scoop on MS late last night. Posting it here as my 500th post:
http://www.moviescene.nl/p/153489/michael_pitt_voegt_zich_bij_cast_hannibal_seizoen_2
Now that's he's sleeping with the fishes on Boardwalk Empire, Pitt has joined the cast of another show where you know for sure things are gonna end up badly for him. We've already seen the gruesome results of the meetings between Lecter and Verger on Ridley Scott's baroque Hannibal movie from 2001, and the TV show will now demystify how the appalling facial mutilations came to be for our enjoyment. Do we even want to know? It's not knowledge we particularly need, but any excuse to see Mads Mikkelsen psychologically toy with other people before proceeding to ruthlessly dispatch them, be it to their own private version of a mental hell or to the afterlife, makes for intriguing and intelligent television. If you can stomach such gruelling subject matter of course. Hannibal is certainly not for everybody. Even though the actual kills are most often not wholly explicitly shown, the amply present visual imagery of horribly disfigured bodily remains, intercut with lavish feasts of usually unidentified dinner ingredients (we're to decide whether Hannibal is engaging in his trademark cannibalism for ourselves, but it was stated early on in the show that he never eats a vegetarian meal), effectively cause a continuous feeling of queeziness and emotional unease. In short: this is a most disturbing show, successfully balancing attraction and abjection. You don't really want to watch it, but you can't turn it off either. Pitt's performance on Boardwalk was no different, as he portrayed a formerly good soul corrupted by war and coaxed into crime by his screwed-up family relations (his mother was only a kid when she had him for crying out loud!), ultimately bringing him to an untimely but foreseeable end. His personal demons were the main cause of his downfall, as is the case with Mason Verger who wouldn't have ended up the way he did if he hadn't condemned himself to his eventual deranged emotional state, something Hannibal feeded for his own nefarious purposes. The results, as illustrated before by Gary Oldman in heavy facial prosthetics, were pretty bad. It'll be interesting to see just how it came about, even if we already know what's gonna happen later down the road. Predictability so far hasn't been a detrimental issue on Hannibal, as we already know what's gonna happen to most of these characters (and the ones whose fate remains unknown are not particularly the people we're watching this show for). The talented cast and generally sickly but savoury atmosphere have made for a compelling first season, and Pitt's addition to the series is only an indication season 2 wont be any different. Plenty of interesting but abhorrent courses to follow, it seems. Don't watch this show while you're eating.
That's right: eeww! Just the sort of stuff you want your readers to see when reaching 500 posts.
maandag 14 mei 2012
Dark Knight, The
Rating:
*****/*****, or 10/10
Superb
sequel to the excellent Batman Begins (2005). The already dark
and sombre atmosphere of its predecessor is carried on in this film
as the vigilante Batman (Christian Bale) is confronted with his
ultimate nemesis, the insane criminal mastermind named simply the
Joker (Heath Ledger (1979-2008) in his penultimate screen role,
undoubtedly the most memorable character he has played in his sadly
all too brief career). Continuing to step up his game in his
master plan to bring chaos to Gotham City, the Joker unleashes a reign
of terror on the town: in response, Batman is forced to use ever more
desperate tactics to ensure the city's survival and order, aided by
the relentless district attorney Harvey Dent (Aaron Eckhart) who is
waging his own war against organized crime. However, even the pair of
them can't stop the Joker from killing one person too many, the woman
they both love (Maggie Gyllenhaal), with dire consequences to both
Dent – turning him into the villain Two-Face – and Batman
himself, who must take the fall for Dent's undoing so Gotham's laws
he established stay in effect. Ledger's eerie and psychotic but in a
twisted manner surprisingly amusing bad guy is a perfect counterpart
to Bale's overly gritty and brooding Caped Crusader: after all, 'why
so serious?', since this is still a comic book adaptation. However,
of all the comic book adaptations done so far, this one deserves to
be taken the most serious considering the gripping story, the
compelling performances by the lead actors (Ledger was posthumously
awarded with an Oscar) as well as grand established actors in
supporting roles (among them, Morgan Freeman, Michael Caine and Gary
Oldman) and some edge-of-your-seat action scenes, including a night
time freeway chase involving a truck and Batman's fan favorite
vehicle gadgets, the Tumbler and the Batpod. Partially shot in IMAX,
Nolan's preferred cinema format: on the home video releases, this
leads to changing aspect ratios that tell you what was and what
wasn't produced using IMAX cameras. Nolan would conclude his epic
threesome of Batman films – dubbed the Dark Knight trilogy
due to the overwhelming success of this film – with The Dark
Knight Rises (2012), a formidable flick in itself, but no match
for this movie, which in the mind of many (including myself) remains
the finest superhero film of them all.
Starring:
Christian Bale, Heath Ledger, Aaron Eckhart
Directed
by Christopher Nolan
USA:
Warner Bros., 2008
Labels:
aaron eckhart,
action,
batman,
Christian Bale,
christopher nolan,
dark knight,
gotham,
heath ledger,
joker,
psychopath,
super hero movie,
superhero,
the dark knight,
two-face
vrijdag 3 februari 2012
Saw II
Rating: ***/*****, or 6/10
Het
gemartel gaat door
Wanneer
wordt de grens tussen geraffineerde horror en ordinaire martelporno
overschreden? Die vraag drong zich op toen de film Saw vorig
jaar de bioscopen bereikte. Het verhaal over twee mannen die
vastgeketend zitten in een gore kelder, met de keuze om dood te
hongeren of hun voet eraf te zagen om te ontsnappen, was schokkend,
duister en bij vlagen letterlijk misselijkmakend, maar het viel niet
te ontkennen dat de film uitstekend geschreven was, de nodige
intrigerende plotwendingen bevatte en in het algemeen een goed
gemaakte griezelfilm was. Aangezien de low budget-film voor een appel
en een ei gedraaid was en een behoorlijk grote winst binnenhaalde, is
het geen verrassing dat binnen korte tijd een tweede deel volgens
dezelfde formule gemaakt is, want dat is tegenwoordig de regel in de
filmindustrie. En dus gaat het martelen door...
Psychopaat
Jigsaw is terug. Dit keer beperkt het lijden zich niet tot twee
mensen, maar ziet een groep van acht zich in een vergelijkbare
situatie geplaatst. Tezamen worden zij wakker, opgesloten in een vies
en leegstaand huis, zonder te weten hoe ze daar gekomen zijn. Via
bandrecorders krijgen zij Jigsaws regels te horen: het huis wordt
langzaam gevuld met een dodelijk gas en de groep heeft slechts twee
uur de tijd om te ontsnappen, tenzij ze injecties met antiserum te
pakken kunnen krijgen die door het huis verspreid zijn. Om bij het
antiserum te komen moeten ze echter eerst de dodelijke vallen die
Jigsaw voor ze klaar heeft staan omzeilen. Zullen ze lichaamsdelen
opofferen om in leven te blijven? Zullen ze samenwerken om te
ontsnappen of is het ieder voor zich?
Het
zijn dezelfde vragen die de eerste film stelde, en wat dat betreft
verschilt Saw II weinig van de voorganger. De hoofdattractie
wordt hier uiteraard gevormd door de nieuwe vallen die de schrijvers
bedacht hebben om hun personages mee om zeep te helpen. En we hebben
weinig met hen te doen, want het zijn voornamelijk criminelen en
randfiguren, gestuurd door puur egoïsme en zelfbehoud. Dus kijken we
rustig toe en wachten we op de volgende macabere uitvinding waarmee
dit zootje ongeregeld zich geconfronteerd ziet. De één verbrandt
levend, de ander bloedt langzaam dood, het is weer dolle pret! Toch
blijft het oprecht intrigerend welke ziekelijke machinaties de
schrijvers nu weer bedacht hebben...
Evenals in deel één werkt de politie hard om Jigsaw (een uitstekend grimmige Tobin Bell) te pakken te krijgen. Dat gebeurt al aan het begin van de film, waarop blijkt dat zijn nieuwste spel al in volle gang is. Inspecteur Matthews (een gefrustreerde Donnie Wahlberg) ziet zich gedwongen de zieleroerselen van de gek aan te horen, want zijn zoon is één van de acht slachtoffers. Dat het joch (de irritante Erik Knudsen) een arrogante kleine etter is, blijkt voor de vader minder relevant dan voor de kijker, voor wie het slechts kanonnenvoer van hetzelfde kaliber als de andere gevangenen is.
Het
interessantste aspect van Saw II ligt in de conversaties
tussen de wanhopige vader en de psychopaat, waarbij we diens
beweegredenen eindelijk ten volle leren kennen. Jigsaw is een
terminaal kankerpatiënt en in de waan dat de meeste mensen het leven
niet ten volle waarderen en het verspillen. Daarom laat hij hen door
zijn beproevingen heengaan, zodat ze na afloop hun leven meer zin
geven. Echter, met zo'n boodschap blijft het merkwaardig dat veel van
zijn slachtoffers in situaties terechtkomen die ze eigenlijk
nauwelijks kunnen overleven. Maar in vergelijking met andere
psychopaten uit de filmgeschiedenis (denk Leatherface, Freddy Krueger
of Michael Myers) heeft Jigsaw meer diepgang en karakter dan we
gewend zijn voor horrorfilms van dit expliciete en misselijkmakend
niveau.
Jigsaws
naderende einde ligt echter vanaf deel één al vast, maar de
plotwending in Saw II biedt garantie voor de toekomst van de
serie die zo nog vijf delen verder kan als het geld blijft
binnenstromen, zoals het voor de eerste film deed. Het is echter
oppassen dat Saw niet in hetzelfde herkauwen vervalt als het
heersende cliché van dit type bloederige horrorfilms stelt. Immers,
de originele films in franchises als A Nightmare on Elm Street,
Halloween of Friday the 13th mogen
dan wel klassiek genoemd worden, de andere delen van deze reeksen
zijn door de meeste mensen al terecht vergeten. Saw II houdt
zich in vergelijking nog sterk, maar de valkuil van het genre lijkt
onvermijdelijk.
Saw
II doet de eerste film nog eens dunnetjes over, maar dan met meer
dodelijke vallen, meer slachtoffers en vooral meer gore (in
het laatste opzicht hoofdzakelijk meer dan nodig). De plottwists
blijven gelukkig redelijk origineel en de boodschap van de moordenaar
is niet helemaal ontoepasselijk, waardoor de film net boven de
doorgaans lage standaard blijft die vervolgfilms in het horrorgenre
meestal typeert. Desondanks is het duidelijk dat de serie zich hoe
langer hoe meer op het lugubere vermaak van de inventieve dodelijke
vallen gaat concentreren. Waar Saw een briljante instant
klassieker in het genre bleek en Saw II een redelijk vervolg
op het origineel, zal de formule rond Saw III – uiteraard al
aangekondigd – inderdaad vervallen zijn tot zinloze martelporno.
Wat dat betreft mag de zaag er nu al ingezet worden om de serie dat
lot te besparen...
Red Dragon
Rating: ***/*****, or 6/10
Hannibal
op herhaling
Een getraumatiseerde FBI-agent jaagt op
een geslepen seriemoordenaar met de bijnaam 'de Tooth Fairy', die
twee families uitgemoord heeft. Hiervoor heeft hij de hulp nodig van
een andere psychopaat die een levenslange gevangenisstraf uitzit en
zich aan kannibalisme schuldig heeft gemaakt, ondanks zijn briljante
geest. Tussen agent en gevangene ontvouwt zich een mentaal
kat-en-muisspel, met als inzet het stoppen van de moordenaar, voordat
hij opnieuw slachtoffers maakt. Ziehier de premisse van Red
Dragon, de meest recente verfilming van een boek van Thomas
Harris.
Wat zegt U? Dit plot klinkt U bekend
in de oren? Dat kan goed kloppen, want zestien jaar geleden is
Harris' boek al eerder verfilmd, destijds onder de titel Manhunter.
Mooifilmer Michael Mann maakte de eerdere versie en gaf het verhaal
een stilistisch geslaagde vorm zonder de diepgang van het boek tekort
te doen. Voor Red Dragon werd Brett Rattner aangenomen, de man
die ons twee delen Rush Hour gaf, films die het meer van
grappen en grollen moesten hebben dan van een gelaagd plot of
emotionele diepgang. Rattner leek een verkeerde keus, maar gelukkig
blijkt zijn versie niet de gevreesde totale mislukking, hoewel het
niveau van Mann's werk niet gehaald wordt. Ratter laat merken
voldoende in huis te hebben om tenminste een redelijke thriller in
elkaar te zetten, waarbij het leeuwendeel van de prestatie echter
door twee topacteurs geleverd wordt in hun rol van het duo
psychopaten.
Troef
is uiteraard Anthony Hopkins, wiens fantastisch gespeelde Hannibal
Lecter de hele reden van de herverfilming van Harris' roman vormt.
Manhunter was het eerste deel in een reeks films rond de
charmante kannibaal, die toen gespeeld werd door Brian Cox. Diens
Lecter had een betrekkelijk kleine rol, terwijl Hopkins' Lecter in
Red Dragon aanzienlijk vaker in beeld is. Hopkins speelde de
rol het eerst in The Silence of the Lambs van regisseur
Jonathan Demme, een meesterlijke thriller die binnen korte tijd tot
een schoolvoorbeeld in het genre gerekend werd en bovendien vijf
Oscars in de wacht sleepte, waaronder één voor Hopkins zelf. Tien
jaar later volgde Ridley Scott's Hannibal, waarin Hopkins
opnieuw tekeer mocht gaan als de menseneter, in een macabere film
voorzien van een barokke stijl en meer gore dan we tot dan toe
van Lecter gewend waren. Desondanks haalde de film een flinke
opbrengst binnen, waardoor een remake van Manhunter,
nu met Hopkins in plaats van Cox, een logische keuze bleek.
Als zodanig ontstaat er nu een Lecter-trilogie rond Hopkins' rol
waarin het meest recente deel een prequel voor de beide anderen
vormt: Manhunter wordt nu tot een buitenbeentje gereduceerd.
Om het
verband tussen Red Dragon en de beide andere “echte”
Lecter-films te benadrukken is Lecter's rol flink opgeschroefd,
inclusief een introductie van het personage welke ontbrak in
Manhunter, alsmede een opzet voor The Silence of The Lambs
aan het eind van de film. Zodoende krijgt de kijker meer dan genoeg
informatie over de plaats van Rattner's versie in de tijdlijn van de
trilogie, ook al zal dit overbodig zijn voor het merendeel van het
publiek.
Bij
aanvang van de film is Lecter nog op vrije voeten en werkt hij samen
met agent Will Graham (Edward Norton, Fight Club) om een
moordenaar op te sporen, die hij zelf blijkt te zijn. Graham is aan
hem gewaagd en weet Lecter te ontmaskeren, wat echter beide mannen
haast het leven kost. Het resultaat: Lecter krijgt levenslang,
terwijl Graham wegens het ontstane trauma de FBI verlaat. Zodra de
Tooth Fairy echter toeslaat wordt hij te hulp geroepen, maar daarvoor
moet hij opnieuw met Lecter samenwerken en diens hersenspinsels in
zijn geest toelaten. Norton zet een adequate ex-agent neer,
getroebleerd door het trauma rond zijn bijna fatale eerdere aanvaring
met Lecter, geplaagd door schuldgevoel over het gevaar voor zijn
eigen gezin in dit nieuwe conflict met een slachter van families, en
geobsedeerd om de geest van de maniak te begrijpen voordat deze
opnieuw toeslaat.
Echter,
Norton's Graham steekt schril af bij Hopkins' Lecter, die opnieuw een
weergaloze prestatie levert in zijn vertolking van het gekke genie:
alweer is hij charmant, gestoord, en mateloos intrigerend in elke
scène. Vanuit zijn cel lijkt hij de touwtjes stevig in handen te
hebben en te spelen met zowel Graham als de Tooth Fairy, zonder
duidelijk te maken aan wiens kant hij precies staat. Waar Norton een
minder overtuigend spel aflevert dan Hopkins, geldt dat niet voor
Ralph Fiennes (The English Patient), die zich uit mag leven
als de waanzinnige Tooth Fairy. Fiennes zet hem uitstekend neer als
een sobere, schuchtere man geplaagd door een jeugd vol pijn en
misbruik, die wenst te transformeren tot een hogere macht en moord
daarvoor niet schuwt. Hoewel Fiennes en Hopkins het scherm nooit
delen zijn ze aan elkaar gewaagd, ieder in hun eigen variatie op het
thema van de megalomane moordenaar. Bovendien is het goed te zien dat
de film niet per se inzakt als Hopkins niet in beeld is.
Ondanks
het sterke acteerwerk van zowel Hopkins als Fiennes komt Red
Dragon niet helemaal uit de verf. De film voelt teveel als een
herhalingsoefening, niet alleen omdat het om een al eerder verfilmd
werk gaat maar ook omdat het plot wel erg grote overeenkomsten
vertoont met The Silence of the Lambs, waarin ook een agent
een seriemoordenaar moest vangen met Lecter's hulp. Bovendien
ontbeert Red Dragon zowel de finesse van die film als de
geslaagde, macabere stijl van Hannibal. Met zijn rechttoe
rechtaan manier van werken toont Rattner zich geen meesterregisseur
als Demme of Scott. Zoals het geval was met zijn vorige films voert
hij zijn vak capabel genoeg uit en levert hij een onderhoudend
product af, maar van diepgang en stijl heeft hij geen kaas gegeten.
Red
Dragon is redelijk geslaagd als een bij vlagen spannende
thriller, maar deze status is hoofdzakelijk te danken aan de
topacteurs die zich in de rol van psychopaat verdienstelijk maken. In
andere opzichten is het slechts een “Silence light”,
alweer een film met Lecter die volgens het bekende stramien zijn
kwade genie botviert op een gespannen agent in diens zoektocht naar
de zoveelste enge psychopaat.
Labels:
Anthony Hopkins,
Brett Rattner,
cannibal,
cannibalism,
Edward Norton,
Hannibal,
Hannibal Lecter,
psycho,
psychopath,
Ralph Fiennes,
red dragon,
silence of the lambs,
slasher,
Thomas Harris,
thriller,
Tooth Fairy
woensdag 1 februari 2012
American Psycho
Rating ****/*****, or 7/10
Disturbing
slasher film, based on the novel by Brett Easton Ellis, regarding
upperclass Wall Street yuppie Patrick Bateman (Christian Bale in one
of his most memorable roles) who spends his off-time murdering
people. In a hallucinatory thrill ride through banking executives'
offices and dark, prostitute filled alleyways alike, director Mary
Harron portrays Bateman as a totally amoral character, incapable of
any regard for human life, but obsessed with superficial details like
the quality of gold lined business cards. Bateman eventually gets
absorbed deeper and deeper into his depraved fantasies, but can
continue playing them out because of the justice system's total lack
of interest, underlining the notion that in New York's financial
district, life means nothing compared to money and apathy has
conquered empathy completely.
Starring:
Christian Bale, Justin Theroux, Jared Leto
Directed
by Mary Harron
USA:
Lions Gate Films, 2000
Abonneren op:
Posts (Atom)








