Posts tonen met het label psycho. Alle posts tonen
Posts tonen met het label psycho. Alle posts tonen

woensdag 22 mei 2013

Today's Mini-Reviews





Hitchcock: ****/*****, or 8/10

Fascinating take on the production of Alfred Hitchcock's (in)famous masterpiece Psycho (1960). Of course, we all know how well that ended up, so there's little suspense about this particular film on the Master of Suspense, but there is a lot of love for his work and his persona to be found in this terrific 'film about film'. In the late Fifties, director Hitchcock (another grand role on the already hugely impressive resumé of master-actor Anthony Hopkins) is bored with repeating himself as the audience seems to desire. After releasing yet another spy film – North by Northwest, another legendary movie in his oeuvre – Hitch decides to do something else and finds just that in the novel Psycho, based on the heinous crimes committed by serial killer Ed Gein. Ridiculed by friends and colleagues alike for adapting what is considered a trashy, sensationalist pulp novel, Hitch proves undeterred and sets out in making this movie that is bound to shock the nation. However, his stubbornness soon threatens his marriage to his beloved wife and partner Alma Reville (the current 'grand dame' of British actors, Helen Mirren) who feels neglected and starts off on her own search for professional happiness. Director Sacha Gervasi clearly did not mean for this movie to be seen as a true biopic and thanks to the many instances of black humour, sometimes completely over the top, it's hard to consider it as such. Nevertheless, he convincingly captures the sense of pressure and discomfort the real Hitchcock might have experienced during this production, considered his most tasking and laborious shoot. Gervasi brilliantly showcases Hitch's emotional troubles by having him engage in inner dialogue with his darker self in the shape of the murderer Gein (the ever alarming Michael Wincott), at which point all doubt is taken away: Hitchcock is not an attempt at historical accuracy, but a loving fictional reconstruction of the turmoil that might very well have plagued the corpulent director himself during his most trying production. The whole is interspersed with many references to classic film lore for movie buffs to enjoy, as well as a number of fine actors portraying key people involved in making Psycho the shock ride of a thriller it ended up being, including Scarlett Johansson as Janet Leigh, Michael Stuhlbarg (Boardwalk Empire) as Lew Wasserman and James D'Arcy (Cloud Atlas) as Anthony Perkins. For all those who loved Psycho, Hitchcock ought to be required viewing.




Broken: ****/*****, or 7/10

Harrowing and depressing British social drama about a young girl named Skunk (wonderful debutante Eloise Laurence) whose cheerful life is shattered when she witnesses a brutal case of violence in her street. Sadly for her and everyone else in her neighbourhood, it's only just the start of a series of disturbing events that spiral ever more out of control until all hope for a peaceful resolution seems lost. The cause for all the trouble is an increasingly anti-social single parent household run by a father with severe anger issues (you can't really blame him) and his three teenage daughters, one more loathsome and dislikable than the other (great acting but rarely do you encounter characters you wish would die a horrible death so badly!). Despite Skunk's caring father (Tim Roth playing a good guy for a change, succeeding in making him look sympathetic despite failing to contain the situation and protecting his daughter) and her uplifting relationship with a young teacher (Cillian Murphy), things go ever more awry with deadly consequences. Romantic involvements break down, the innocence of youth is destroyed and everyday life soon turns lethal. But hey, if you read the newspapers you'll find this sort of thing happens on a daily basis: this can basically happen to everybody, including children. With Broken, director Rufus Norris has made a gripping and thought provoking drama, but its contents are so disheartening it's hard to sit through it all. To his credit it sticks with you for longer than you would expect, but that's not necessarily a positive thing, considering all the bleakness he serves. Even though it's meant as a serious study into the deterioration of everyday life in an average neighbourhood following a single, at first seemingly isolated, violent event and the distressing repercussions it has on those involved, some notion of hope would have been most welcome. One cannot, and should not, deny that Broken is a thoroughly engaging film experience regarding a relevant social topic, but it would not be a bad idea to let people know in advance what realistic horrors they will need to endure.

vrijdag 3 februari 2012

Saw II




Rating: ***/*****, or 6/10

Het gemartel gaat door

Wanneer wordt de grens tussen geraffineerde horror en ordinaire martelporno overschreden? Die vraag drong zich op toen de film Saw vorig jaar de bioscopen bereikte. Het verhaal over twee mannen die vastgeketend zitten in een gore kelder, met de keuze om dood te hongeren of hun voet eraf te zagen om te ontsnappen, was schokkend, duister en bij vlagen letterlijk misselijkmakend, maar het viel niet te ontkennen dat de film uitstekend geschreven was, de nodige intrigerende plotwendingen bevatte en in het algemeen een goed gemaakte griezelfilm was. Aangezien de low budget-film voor een appel en een ei gedraaid was en een behoorlijk grote winst binnenhaalde, is het geen verrassing dat binnen korte tijd een tweede deel volgens dezelfde formule gemaakt is, want dat is tegenwoordig de regel in de filmindustrie. En dus gaat het martelen door...

Psychopaat Jigsaw is terug. Dit keer beperkt het lijden zich niet tot twee mensen, maar ziet een groep van acht zich in een vergelijkbare situatie geplaatst. Tezamen worden zij wakker, opgesloten in een vies en leegstaand huis, zonder te weten hoe ze daar gekomen zijn. Via bandrecorders krijgen zij Jigsaws regels te horen: het huis wordt langzaam gevuld met een dodelijk gas en de groep heeft slechts twee uur de tijd om te ontsnappen, tenzij ze injecties met antiserum te pakken kunnen krijgen die door het huis verspreid zijn. Om bij het antiserum te komen moeten ze echter eerst de dodelijke vallen die Jigsaw voor ze klaar heeft staan omzeilen. Zullen ze lichaamsdelen opofferen om in leven te blijven? Zullen ze samenwerken om te ontsnappen of is het ieder voor zich?

Het zijn dezelfde vragen die de eerste film stelde, en wat dat betreft verschilt Saw II weinig van de voorganger. De hoofdattractie wordt hier uiteraard gevormd door de nieuwe vallen die de schrijvers bedacht hebben om hun personages mee om zeep te helpen. En we hebben weinig met hen te doen, want het zijn voornamelijk criminelen en randfiguren, gestuurd door puur egoïsme en zelfbehoud. Dus kijken we rustig toe en wachten we op de volgende macabere uitvinding waarmee dit zootje ongeregeld zich geconfronteerd ziet. De één verbrandt levend, de ander bloedt langzaam dood, het is weer dolle pret! Toch blijft het oprecht intrigerend welke ziekelijke machinaties de schrijvers nu weer bedacht hebben...


Evenals in deel één werkt de politie hard om Jigsaw (een uitstekend grimmige Tobin Bell) te pakken te krijgen. Dat gebeurt al aan het begin van de film, waarop blijkt dat zijn nieuwste spel al in volle gang is. Inspecteur Matthews (een gefrustreerde Donnie Wahlberg) ziet zich gedwongen de zieleroerselen van de gek aan te horen, want zijn zoon is één van de acht slachtoffers. Dat het joch (de irritante Erik Knudsen) een arrogante kleine etter is, blijkt voor de vader minder relevant dan voor de kijker, voor wie het slechts kanonnenvoer van hetzelfde kaliber als de andere gevangenen is.

Het interessantste aspect van Saw II ligt in de conversaties tussen de wanhopige vader en de psychopaat, waarbij we diens beweegredenen eindelijk ten volle leren kennen. Jigsaw is een terminaal kankerpatiënt en in de waan dat de meeste mensen het leven niet ten volle waarderen en het verspillen. Daarom laat hij hen door zijn beproevingen heengaan, zodat ze na afloop hun leven meer zin geven. Echter, met zo'n boodschap blijft het merkwaardig dat veel van zijn slachtoffers in situaties terechtkomen die ze eigenlijk nauwelijks kunnen overleven. Maar in vergelijking met andere psychopaten uit de filmgeschiedenis (denk Leatherface, Freddy Krueger of Michael Myers) heeft Jigsaw meer diepgang en karakter dan we gewend zijn voor horrorfilms van dit expliciete en misselijkmakend niveau.



Jigsaws naderende einde ligt echter vanaf deel één al vast, maar de plotwending in Saw II biedt garantie voor de toekomst van de serie die zo nog vijf delen verder kan als het geld blijft binnenstromen, zoals het voor de eerste film deed. Het is echter oppassen dat Saw niet in hetzelfde herkauwen vervalt als het heersende cliché van dit type bloederige horrorfilms stelt. Immers, de originele films in franchises als A Nightmare on Elm Street, Halloween of Friday the 13th mogen dan wel klassiek genoemd worden, de andere delen van deze reeksen zijn door de meeste mensen al terecht vergeten. Saw II houdt zich in vergelijking nog sterk, maar de valkuil van het genre lijkt onvermijdelijk.

Saw II doet de eerste film nog eens dunnetjes over, maar dan met meer dodelijke vallen, meer slachtoffers en vooral meer gore (in het laatste opzicht hoofdzakelijk meer dan nodig). De plottwists blijven gelukkig redelijk origineel en de boodschap van de moordenaar is niet helemaal ontoepasselijk, waardoor de film net boven de doorgaans lage standaard blijft die vervolgfilms in het horrorgenre meestal typeert. Desondanks is het duidelijk dat de serie zich hoe langer hoe meer op het lugubere vermaak van de inventieve dodelijke vallen gaat concentreren. Waar Saw een briljante instant klassieker in het genre bleek en Saw II een redelijk vervolg op het origineel, zal de formule rond Saw III – uiteraard al aangekondigd – inderdaad vervallen zijn tot zinloze martelporno. Wat dat betreft mag de zaag er nu al ingezet worden om de serie dat lot te besparen...

Red Dragon




Rating: ***/*****, or 6/10

Hannibal op herhaling

Een getraumatiseerde FBI-agent jaagt op een geslepen seriemoordenaar met de bijnaam 'de Tooth Fairy', die twee families uitgemoord heeft. Hiervoor heeft hij de hulp nodig van een andere psychopaat die een levenslange gevangenisstraf uitzit en zich aan kannibalisme schuldig heeft gemaakt, ondanks zijn briljante geest. Tussen agent en gevangene ontvouwt zich een mentaal kat-en-muisspel, met als inzet het stoppen van de moordenaar, voordat hij opnieuw slachtoffers maakt. Ziehier de premisse van Red Dragon, de meest recente verfilming van een boek van Thomas Harris.

Wat zegt U? Dit plot klinkt U bekend in de oren? Dat kan goed kloppen, want zestien jaar geleden is Harris' boek al eerder verfilmd, destijds onder de titel Manhunter. Mooifilmer Michael Mann maakte de eerdere versie en gaf het verhaal een stilistisch geslaagde vorm zonder de diepgang van het boek tekort te doen. Voor Red Dragon werd Brett Rattner aangenomen, de man die ons twee delen Rush Hour gaf, films die het meer van grappen en grollen moesten hebben dan van een gelaagd plot of emotionele diepgang. Rattner leek een verkeerde keus, maar gelukkig blijkt zijn versie niet de gevreesde totale mislukking, hoewel het niveau van Mann's werk niet gehaald wordt. Ratter laat merken voldoende in huis te hebben om tenminste een redelijke thriller in elkaar te zetten, waarbij het leeuwendeel van de prestatie echter door twee topacteurs geleverd wordt in hun rol van het duo psychopaten.



Troef is uiteraard Anthony Hopkins, wiens fantastisch gespeelde Hannibal Lecter de hele reden van de herverfilming van Harris' roman vormt. Manhunter was het eerste deel in een reeks films rond de charmante kannibaal, die toen gespeeld werd door Brian Cox. Diens Lecter had een betrekkelijk kleine rol, terwijl Hopkins' Lecter in Red Dragon aanzienlijk vaker in beeld is. Hopkins speelde de rol het eerst in The Silence of the Lambs van regisseur Jonathan Demme, een meesterlijke thriller die binnen korte tijd tot een schoolvoorbeeld in het genre gerekend werd en bovendien vijf Oscars in de wacht sleepte, waaronder één voor Hopkins zelf. Tien jaar later volgde Ridley Scott's Hannibal, waarin Hopkins opnieuw tekeer mocht gaan als de menseneter, in een macabere film voorzien van een barokke stijl en meer gore dan we tot dan toe van Lecter gewend waren. Desondanks haalde de film een flinke opbrengst binnen, waardoor een remake van Manhunter, nu met Hopkins in plaats van Cox, een logische keuze bleek. Als zodanig ontstaat er nu een Lecter-trilogie rond Hopkins' rol waarin het meest recente deel een prequel voor de beide anderen vormt: Manhunter wordt nu tot een buitenbeentje gereduceerd.

Om het verband tussen Red Dragon en de beide andere “echte” Lecter-films te benadrukken is Lecter's rol flink opgeschroefd, inclusief een introductie van het personage welke ontbrak in Manhunter, alsmede een opzet voor The Silence of The Lambs aan het eind van de film. Zodoende krijgt de kijker meer dan genoeg informatie over de plaats van Rattner's versie in de tijdlijn van de trilogie, ook al zal dit overbodig zijn voor het merendeel van het publiek.

Bij aanvang van de film is Lecter nog op vrije voeten en werkt hij samen met agent Will Graham (Edward Norton, Fight Club) om een moordenaar op te sporen, die hij zelf blijkt te zijn. Graham is aan hem gewaagd en weet Lecter te ontmaskeren, wat echter beide mannen haast het leven kost. Het resultaat: Lecter krijgt levenslang, terwijl Graham wegens het ontstane trauma de FBI verlaat. Zodra de Tooth Fairy echter toeslaat wordt hij te hulp geroepen, maar daarvoor moet hij opnieuw met Lecter samenwerken en diens hersenspinsels in zijn geest toelaten. Norton zet een adequate ex-agent neer, getroebleerd door het trauma rond zijn bijna fatale eerdere aanvaring met Lecter, geplaagd door schuldgevoel over het gevaar voor zijn eigen gezin in dit nieuwe conflict met een slachter van families, en geobsedeerd om de geest van de maniak te begrijpen voordat deze opnieuw toeslaat.

Echter, Norton's Graham steekt schril af bij Hopkins' Lecter, die opnieuw een weergaloze prestatie levert in zijn vertolking van het gekke genie: alweer is hij charmant, gestoord, en mateloos intrigerend in elke scène. Vanuit zijn cel lijkt hij de touwtjes stevig in handen te hebben en te spelen met zowel Graham als de Tooth Fairy, zonder duidelijk te maken aan wiens kant hij precies staat. Waar Norton een minder overtuigend spel aflevert dan Hopkins, geldt dat niet voor Ralph Fiennes (The English Patient), die zich uit mag leven als de waanzinnige Tooth Fairy. Fiennes zet hem uitstekend neer als een sobere, schuchtere man geplaagd door een jeugd vol pijn en misbruik, die wenst te transformeren tot een hogere macht en moord daarvoor niet schuwt. Hoewel Fiennes en Hopkins het scherm nooit delen zijn ze aan elkaar gewaagd, ieder in hun eigen variatie op het thema van de megalomane moordenaar. Bovendien is het goed te zien dat de film niet per se inzakt als Hopkins niet in beeld is.



Ondanks het sterke acteerwerk van zowel Hopkins als Fiennes komt Red Dragon niet helemaal uit de verf. De film voelt teveel als een herhalingsoefening, niet alleen omdat het om een al eerder verfilmd werk gaat maar ook omdat het plot wel erg grote overeenkomsten vertoont met The Silence of the Lambs, waarin ook een agent een seriemoordenaar moest vangen met Lecter's hulp. Bovendien ontbeert Red Dragon zowel de finesse van die film als de geslaagde, macabere stijl van Hannibal. Met zijn rechttoe rechtaan manier van werken toont Rattner zich geen meesterregisseur als Demme of Scott. Zoals het geval was met zijn vorige films voert hij zijn vak capabel genoeg uit en levert hij een onderhoudend product af, maar van diepgang en stijl heeft hij geen kaas gegeten.

Red Dragon is redelijk geslaagd als een bij vlagen spannende thriller, maar deze status is hoofdzakelijk te danken aan de topacteurs die zich in de rol van psychopaat verdienstelijk maken. In andere opzichten is het slechts een “Silence light”, alweer een film met Lecter die volgens het bekende stramien zijn kwade genie botviert op een gespannen agent in diens zoektocht naar de zoveelste enge psychopaat.


woensdag 1 februari 2012

American Psycho



Rating ****/*****, or 7/10

Disturbing slasher film, based on the novel by Brett Easton Ellis, regarding upperclass Wall Street yuppie Patrick Bateman (Christian Bale in one of his most memorable roles) who spends his off-time murdering people. In a hallucinatory thrill ride through banking executives' offices and dark, prostitute filled alleyways alike, director Mary Harron portrays Bateman as a totally amoral character, incapable of any regard for human life, but obsessed with superficial details like the quality of gold lined business cards. Bateman eventually gets absorbed deeper and deeper into his depraved fantasies, but can continue playing them out because of the justice system's total lack of interest, underlining the notion that in New York's financial district, life means nothing compared to money and apathy has conquered empathy completely.


Starring: Christian Bale, Justin Theroux, Jared Leto

Directed by Mary Harron

USA: Lions Gate Films, 2000