Today's Review: Sneekweek

Another week, another review:

Sneekweek - Recensie

Expectations weren't high, and with good reason it turns out. Dutch movies usually aren't great to begin with, but Dutch movies emulating popular American films are often worse. In this case, it's Scream that's being "hommaged". This is a horror comedy made by people who obviously love horror films and have seen their fair share of them. But they've never actually made one before, and it shows.

The plot starts out oh so conventional. A bunch of students accidentally get someone killed in a silly game and do the dumbest thing imaginable (which is usual in this genre): they cover it up and try to forget about it. It obviously doesn't work, and when we catch up with them two years later, the recently graduated college kids turn out to be using not only the fun type of drugs to cope with their shady past. The standard horror trope archetypes are applied to these characters, the likes we've seen a thousand times before. The fact they spend most of the movie either bickering or engaging in supposed sexy slang doesn't make us care at all for them, we just want to see them die horribly fast. For that, the movie certainly takes its time. The masked killer soon stalks the premises of their backwood residence - insofar there are any backwoods in Friesland - but it takes quite a while before people really start dying. Meanwhile, our patience is tested when the kids argue their way from one party to the other, accompanied by obnoxiously loud techno music. To appeal to the modern generation I guess.

And then the second half of Sneekweek arrives. All bets are off as to the identity of the killer. It's not as obvious as you might think. In fact, it's not considerably complicated either, the movie just feels like making it so by twisting things around to such an extent that everybody is suspect. The kills pick up pace rapidly, but leave a lot to be desired in terms of originality or scariness. Not to mention in terms of looking convincing, which they don't. The story quickly turns equally messy, until the final reveal which feels like a big letdown. At least the comedy starts kicking in by providing a few good laughs to horror aficionados, including a memorable oneliner or two. These obviously reference the genre more than they do the movie itself, as is the Sneekweek's intent. The movie's whole set-up is one big reference to the genre, playing with conventions and adding narrative surprises by making things seem different than they are based on what you expect from a slasher movie. Thing is, this sort of film is hardly novel by now. In fact, Sneekweek's prime example Scream is already 20 years old by now, and has been referenced so often that making similarly selfreflexive films has become a horror staple itself.

Sneekweek hardly innovates. It does surprise from a narrative stance, but not in a satisfactory way. The movie desperately tries not to adhere to our expectations, and thus ends up confusing audiences more than frightening them. Unless they didn't see Scream or any similar self referential slasher films these past two decades. Considering the movie seems to focus on an audience of 16 to 18 year olds with its young cast and irritating soundtrack, there's bound to be a few people who feel this horror movie was original. Whether they'll enjoy it remains another question.

Red Dragon

Rating: ***/*****, or 6/10

Hannibal op herhaling

Een getraumatiseerde FBI-agent jaagt op een geslepen seriemoordenaar met de bijnaam 'de Tooth Fairy', die twee families uitgemoord heeft. Hiervoor heeft hij de hulp nodig van een andere psychopaat die een levenslange gevangenisstraf uitzit en zich aan kannibalisme schuldig heeft gemaakt, ondanks zijn briljante geest. Tussen agent en gevangene ontvouwt zich een mentaal kat-en-muisspel, met als inzet het stoppen van de moordenaar, voordat hij opnieuw slachtoffers maakt. Ziehier de premisse van Red Dragon, de meest recente verfilming van een boek van Thomas Harris.

Wat zegt U? Dit plot klinkt U bekend in de oren? Dat kan goed kloppen, want zestien jaar geleden is Harris' boek al eerder verfilmd, destijds onder de titel Manhunter. Mooifilmer Michael Mann maakte de eerdere versie en gaf het verhaal een stilistisch geslaagde vorm zonder de diepgang van het boek tekort te doen. Voor Red Dragon werd Brett Rattner aangenomen, de man die ons twee delen Rush Hour gaf, films die het meer van grappen en grollen moesten hebben dan van een gelaagd plot of emotionele diepgang. Rattner leek een verkeerde keus, maar gelukkig blijkt zijn versie niet de gevreesde totale mislukking, hoewel het niveau van Mann's werk niet gehaald wordt. Ratter laat merken voldoende in huis te hebben om tenminste een redelijke thriller in elkaar te zetten, waarbij het leeuwendeel van de prestatie echter door twee topacteurs geleverd wordt in hun rol van het duo psychopaten.

Troef is uiteraard Anthony Hopkins, wiens fantastisch gespeelde Hannibal Lecter de hele reden van de herverfilming van Harris' roman vormt. Manhunter was het eerste deel in een reeks films rond de charmante kannibaal, die toen gespeeld werd door Brian Cox. Diens Lecter had een betrekkelijk kleine rol, terwijl Hopkins' Lecter in Red Dragon aanzienlijk vaker in beeld is. Hopkins speelde de rol het eerst in The Silence of the Lambs van regisseur Jonathan Demme, een meesterlijke thriller die binnen korte tijd tot een schoolvoorbeeld in het genre gerekend werd en bovendien vijf Oscars in de wacht sleepte, waaronder één voor Hopkins zelf. Tien jaar later volgde Ridley Scott's Hannibal, waarin Hopkins opnieuw tekeer mocht gaan als de menseneter, in een macabere film voorzien van een barokke stijl en meer gore dan we tot dan toe van Lecter gewend waren. Desondanks haalde de film een flinke opbrengst binnen, waardoor een remake van Manhunter, nu met Hopkins in plaats van Cox, een logische keuze bleek. Als zodanig ontstaat er nu een Lecter-trilogie rond Hopkins' rol waarin het meest recente deel een prequel voor de beide anderen vormt: Manhunter wordt nu tot een buitenbeentje gereduceerd.

Om het verband tussen Red Dragon en de beide andere “echte” Lecter-films te benadrukken is Lecter's rol flink opgeschroefd, inclusief een introductie van het personage welke ontbrak in Manhunter, alsmede een opzet voor The Silence of The Lambs aan het eind van de film. Zodoende krijgt de kijker meer dan genoeg informatie over de plaats van Rattner's versie in de tijdlijn van de trilogie, ook al zal dit overbodig zijn voor het merendeel van het publiek.

Bij aanvang van de film is Lecter nog op vrije voeten en werkt hij samen met agent Will Graham (Edward Norton, Fight Club) om een moordenaar op te sporen, die hij zelf blijkt te zijn. Graham is aan hem gewaagd en weet Lecter te ontmaskeren, wat echter beide mannen haast het leven kost. Het resultaat: Lecter krijgt levenslang, terwijl Graham wegens het ontstane trauma de FBI verlaat. Zodra de Tooth Fairy echter toeslaat wordt hij te hulp geroepen, maar daarvoor moet hij opnieuw met Lecter samenwerken en diens hersenspinsels in zijn geest toelaten. Norton zet een adequate ex-agent neer, getroebleerd door het trauma rond zijn bijna fatale eerdere aanvaring met Lecter, geplaagd door schuldgevoel over het gevaar voor zijn eigen gezin in dit nieuwe conflict met een slachter van families, en geobsedeerd om de geest van de maniak te begrijpen voordat deze opnieuw toeslaat.

Echter, Norton's Graham steekt schril af bij Hopkins' Lecter, die opnieuw een weergaloze prestatie levert in zijn vertolking van het gekke genie: alweer is hij charmant, gestoord, en mateloos intrigerend in elke scène. Vanuit zijn cel lijkt hij de touwtjes stevig in handen te hebben en te spelen met zowel Graham als de Tooth Fairy, zonder duidelijk te maken aan wiens kant hij precies staat. Waar Norton een minder overtuigend spel aflevert dan Hopkins, geldt dat niet voor Ralph Fiennes (The English Patient), die zich uit mag leven als de waanzinnige Tooth Fairy. Fiennes zet hem uitstekend neer als een sobere, schuchtere man geplaagd door een jeugd vol pijn en misbruik, die wenst te transformeren tot een hogere macht en moord daarvoor niet schuwt. Hoewel Fiennes en Hopkins het scherm nooit delen zijn ze aan elkaar gewaagd, ieder in hun eigen variatie op het thema van de megalomane moordenaar. Bovendien is het goed te zien dat de film niet per se inzakt als Hopkins niet in beeld is.

Ondanks het sterke acteerwerk van zowel Hopkins als Fiennes komt Red Dragon niet helemaal uit de verf. De film voelt teveel als een herhalingsoefening, niet alleen omdat het om een al eerder verfilmd werk gaat maar ook omdat het plot wel erg grote overeenkomsten vertoont met The Silence of the Lambs, waarin ook een agent een seriemoordenaar moest vangen met Lecter's hulp. Bovendien ontbeert Red Dragon zowel de finesse van die film als de geslaagde, macabere stijl van Hannibal. Met zijn rechttoe rechtaan manier van werken toont Rattner zich geen meesterregisseur als Demme of Scott. Zoals het geval was met zijn vorige films voert hij zijn vak capabel genoeg uit en levert hij een onderhoudend product af, maar van diepgang en stijl heeft hij geen kaas gegeten.

Red Dragon is redelijk geslaagd als een bij vlagen spannende thriller, maar deze status is hoofdzakelijk te danken aan de topacteurs die zich in de rol van psychopaat verdienstelijk maken. In andere opzichten is het slechts een “Silence light”, alweer een film met Lecter die volgens het bekende stramien zijn kwade genie botviert op een gespannen agent in diens zoektocht naar de zoveelste enge psychopaat.

American Psycho

Rating ****/*****, or 7/10

Disturbing slasher film, based on the novel by Brett Easton Ellis, regarding upperclass Wall Street yuppie Patrick Bateman (Christian Bale in one of his most memorable roles) who spends his off-time murdering people. In a hallucinatory thrill ride through banking executives' offices and dark, prostitute filled alleyways alike, director Mary Harron portrays Bateman as a totally amoral character, incapable of any regard for human life, but obsessed with superficial details like the quality of gold lined business cards. Bateman eventually gets absorbed deeper and deeper into his depraved fantasies, but can continue playing them out because of the justice system's total lack of interest, underlining the notion that in New York's financial district, life means nothing compared to money and apathy has conquered empathy completely.

Starring: Christian Bale, Justin Theroux, Jared Leto

Directed by Mary Harron

USA: Lions Gate Films, 2000