De Tien Beste Films van 2016

Hoewel 2016 niet zo sterk was als 2015 - echte levensveranderende titels bleven achterwege - viel er tussen al het overhypede Hollywoodspektakel en het bescheidener werk in de filmhuizen toch voldoende te genieten om van een geslaagd bioscoopjaar te spreken. Mijn persoonlijk record aan bioscoopbezoeken ging ruimschoots aan diggelen met maar liefst 102 gangen naar de bios 'voor de lol' en 32 persvoorstellingen, waardoor ik met enige zekerheid durf te zeggen dat ik al het belangrijkste, niet te missen materiaal daadwerkelijk ook niet heb gemist. Deze tien titels - en de re-release van de onsterfelijke klassieker Once Upon a Time in the West, die als heruitbreng helaas achterwege moet blijven - bleven me het meest bij en kan ik iedereen met een beetje interesse in bewegend beeld van harte aanbevelen.

10: The Wailing (Hong-jin Na, Zuid-Korea)

Hoewel in eigen land niet eens zo bijster populair, viert Koreaanse horror onder genreliefhebbers wereldwijd al jaren triomfen. Spijtig genoeg blijft de meeste titels een Nederlandse release bespaard, maar The Wailing vormt een aangename uitzondering. Na's bizarre cocktail van politiekolder, Westerse religie, Oosterse mystiek en nagelbijtende suspense houdt de kijker in een relaas over gruwelijke moorden, duivelse verschijningen en vaderlijke zorg 156 minuten lang in een constante staat van verrassing.

9: Hell or High Water (David Mackenzie, VS)

De teloorgang van het platteland door de economische misère levert deze bijzonder puike neo-Western op, waarin een goede vader en zijn minder goede criminele broer het heft in eigen handen nemen en terugnemen wat het hunne is. Gevatte dialogen met aanstekelijke humor en fraaie landschapsvista's enerzijds, anderzijds stof tot nadenken en de vraag aan wiens kant we moeten staan, die van de wanhopige boeven of de plichtsgetrouwe maar vuilbekkende dienders die hen moeten opsporen? Geen daadwerkelijke desperado's hier, wat garant staat voor een onontkomelijk dramatische ontknoping.

8: The Revenant (Alejandro Gonzalez Inarritu, VS)

Ook dit overblijfsel uit 2015 mag een neo-Western genoemd worden, maar is vooral een schokkend wraakepos. Leonardo DiCaprio acteerde zichzelf dan eindelijk naar die lang verdiende Oscar als een voor dood achtergelaten pionier die zich in de barre winter omstreeks 1820 tegen alle natuurwetenschappen in in leven weet te houden door pure wraakzucht jegens de man die zijn zoon doodde. Schitterende locatiefotografie, innovatieve cameravoering en acteerprestaties die nog lang bijblijven maken de worsteling met de wildernis buiten en binnenin de mens tot een zinderende helletocht.

7: Zootropolis / Zootopia (Byron Howard & Rich Moore, VS)

Disney's meest politieke tekenfilm tot dusverre maakt voor de verandering nou eens verhaaltechnisch effectief gebruik van het concept van 'sprekende 'beestjes' om ons een ingenieuze parabel over verontrustende ontwikkelingen in onze dagelijkse maatschappij voor te schotelen. In een wereld vol dieren proberen schimmige krachten de burgerij op te splitsen door middel van irrationele angst. Een dapper konijn en een slinkse vos moeten een onwaarschijnlijk bondgenootschap aangaan om de ineenstorting van de samenleving te voorkomen. Intrigerende politieke parallellen en legio geslaagde woordgrapjes voor de ouders, visueel spektakel, leuke liedjes en fijne personages voor de koters.

6: Kubo and the Two Strings (Travis Knight, VS)

Toch zou die Oscar voor Beste Animatie heel goed aan Zootropolis' neus voorbij kunnen gaan, ten faveure van Kubo and the Two Strings. Kubo heeft wellicht niet zo'n geraffineerd ideologisch verhaal, maar de stop motion animatie is wonderschoon, van het allerhoogste niveau wat studio Laika tot nu toe heeft geproduceerd. Het verhaal over een kleine jongen met magische gaven die een boze geest moet uitbannen met behulp van de in een aap en een strijdkever gereïncarneerde zielen van diens ouders, is geworteld in de beste mythische tradities, Japans of westers.

5: Arrival (Denis Villeneuve, VS)

Villeneuve bewijst opnieuw zijn creatieve genie in dit fascinerende, nadenkende verhaal over een buitenaardse aankomst. Wanneer intimiderende ruimteschapen op Aarde arriveren, dreigt de mensheid haar eigen wereld in paniek in brand te steken. Slechts een poging tot wederzijds begrip leidt tot het afwentelen van de ondergang, in dit naar Hollywoodmaatstaven diepzinnige wetenschapsdrama dat het niet van bombastisch spektakel maar van enerverende expositie en een wetenschappelijk gefundeerd plot moet hebben. Een plottwist á la Interstellar, maar dan minder ridicuul, ligt in het verschiet en zal niet allen kunnen behagen, maar Villeneuve komt er ruimschoots mee weg.

4: Deadpool (Tim Miller, VS)

Wie de superheldenrage in Hollywood na een dik decennium onderhand wel zat is, mag zich laven aan deze subversieve anti-held, die zijn heroïsche tegenhangers met aanstekelijk succes op de hak neemt. De onderbroekenlol en het expliciete geweld is wellicht niet voor iedereen even aangenaam, maar Deadpool weet een groot aantal demografieën te verenigen in zijn bizarre hoedanigheid als schunnige superheldenromkom. Ryan Reynolds rekent bovendien fenomenaal af met de fouten uit zijn verleden in deze herschepping van de 'Merc with a Mouth', tot grote vreugde van zowel Marvel-fanboys als het algemene publiek.

3: Toni Erdmann (Maren Ade, Duitsland)

Voor aangrijpender humor met een herkenbaar alledaags hart moeten we dit jaar echter in Duitsland zijn. Ondanks de imposante speelduur van 162 minuten laat Toni Erdmann ons geen moment onberoerd in zowel tragiek als hilariteit in de queeste van een vader diens volwassen dochter nieuwe levenslust te schenken. Die raakte ze kwijt aan het grijze bedrijfsleven, dus infiltreert hij in deze genadeloze wereld met niets meer dan een pruik en valse tanden om haar terug te veroveren. Fantastisch optreden op alle fronten van Peter Simonischek als de titelfiguur. Terechte kans op Oscar voor Beste Buitenlandse Film.

2: The Red Turtle (Michael Dudok de Wit, Frankrijk/Japan)

Die nominatie zou echter ook heel goed kunnen passen bij The Red Turtle, het onwaarschijnlijke maar bijzonder ontroerende cinematisch kind van Nederlandse, Franse en Japanse origine. Minimalistische maar emotierijke animatie en dito dialogen in dit verhaal over de worsteling van een schipbreukeling om zich op een eenzaam eiland in leven te houden, en hoe een mysterieuze rode schildpad hem doet berusten in zijn lot. Zakdoeken mee voor deze weergaloos fraaie contemplatie over een menselijk leven.

1: Rogue One: A Star Wars Story (Gareth Edwards, VS)

Ondanks alle emotionele pracht en praal van de voorgaande titels kan een geek als ik echter niet anders dan volledig meegaan in de monumentale triomf van Rogue One. Hoewel doorspekt met (heerlijke!) nostalgische verwijzingen naar het roemruchte verleden, blijkt de film toch een eigen kloppend hart te kennen als oorlogsfilm met opmerkelijk duistere diepgang. Deze beste film uit de reeks - feitelijk niet eens echt in de reeks! - sinds Return of the Jedi is zowel de ultieme knipoog naar het verleden als de belofte voor de toekomst dat goede Star Wars films onder de doctrine van Disney nog steeds tot de mogelijkheden behoren.

Today's Review: Rogue One: A Star Wars Story

Hollywood wordt verweten te teren op de nostalgische onderbuik van haar publiek. Populaire franchises worden teruggebracht naar hun basis met zoveel mogelijk knipogen naar vroeger. Uiteraard mag Star Wars, de moeder aller fanfranchises, niet aan het herkauwlijstje ontbreken, terwijl de reeks tegelijkertijd klaargestoomd wordt voor de toekomstige generatie. Disney lost die tegenstrijdigheid op door zich in de eigenlijke 'Episodes', ondanks de aanwezigheid van oudgedienden, vooral te richten op wat komen gaat, terwijl in de 'Anthology' serie juist de oudere fan zijn hart kan ophalen bij nieuwe verhalen over oude situaties. Rogue One geeft geslaagd de aftrap met één grote nostalgietrip naar het allereerste uur van de ruimtesage, het getouwtrek om die wapenplannen.
 
De afloop is bekend, maar dat mag de pret niet drukken. Hoe het de Death Star uiteindelijk verging is niet van belang, wel hoe het onding tot stand kwam en hoeveel moeite de Rebellen moesten doen om de bouwplannen te bemachtigen. Spil in dit relaas is de getroebleerde Jyn Erso, die door het verzet wordt geronseld in een speurtocht naar haar vader. Zoals ook voor Luke gold, kampt Jyn met flinke 'daddy issues'. Papa Erso werd destijds met geweld van haar ontrukt door kwade Keizerlijke genius Krennic, die zijn technologisch vernuft benutte voor de verwezenlijking van zijn droom des doods. Geplaagd door zijn geweten probeert de ongelukkige echter de opstandelingen van vitale kennis te voorzien. Reden genoeg voor de norse rebellenkapitein Andor om samen met Jyn de waarheid achter de Death Star te achterhalen. Tegen haar zin in, want ze zit niet te wachten op een hernieuwde kennismaking met zowel het verzet als haar vaderlief.

Gareth Edwards blijkt de juiste keuze voor de regiestoel van Rogue One, nadat hij hiervoor met succes Godzilla heruitvond op een wijze die recht deed aan diens verleden, maar fris genoeg was voor het heden. Hij overgoot het reuzenreptiel met een intrigerend duister sausje en doet nu hetzelfde met Star Wars, want de helden in Rogue One zijn lang zo heldhaftig niet. De kersverse Rebellenalliantie moet haar draai als vrijheidsstrijders nog vinden, vooral de methodes die haar afzetten tegen de onderdrukker die zij bestrijdt. Andor is bijvoorbeeld niet te beroerd om pardoes een paniekerige informant uit de weg te ruimen. Dat zijn eigenlijke missie hem kaarsrecht tegenover zijn beschermeling Jyn plaatst, is al gauw duidelijk en zorgt voor het nodige vuurwerk tussen de onvrijwillige bondgenoten. Op hun eerste trip kruisen zij het pad van een fanatieke rebellenleider wiens werkwijze te grof was voor de Alliantie. De manier waarop zijn gesluierde aanhangers in een drukke woestijnstad achteloos hun tegenstanders te lijf gaan, zal onder Edwards geen toevallige parallel met de brandhaarden in het Midden-Oosten vormen. Het is aan Jyn om de rebellie op diens eerste grote missie om te vormen tot een coherent geheel van goeieriken, zoals we die kennen uit de originele trilogie.

Het siert Edwards dat Rogue One voorzien is van volwassen morele diepgang en bovengemiddelde karakteruitdieping in wat feitelijk een onvervalste oorlogsfilm is, maar nooit verliest hij de pure lol uit het oog die Star Wars zo kenmerkt. Dankzij het bonte samenraapsel aan personages - waaronder een Keizerlijke overloper, een blinde Force-adept, een lekker cynische droid - en hun overtuigende onderlinge chemie, vormt de film een weergaloos avontuur vol exotische locaties en humoristische terzijdes. Het plezier dat de cast, van de stoere heldin tot de vilein schmierende schurk, beleeft, spat zichtbaar van het scherm. Kleine misstappen, zoals het gemakzuchtig snel heen en weer schakelen tussen diverse locaties in het begin van de film, zijn daardoor makkelijk te vergeven. En hoewel Jyns aanhoudend pleidooi voor de kracht van hoop wat geforceerd overkomt, stoort het nergens. Het hinten naar 'nieuwe hoop' is immers slechts één van vele verwijzingen naar de originele trilogie die het nostalgische gevoel van Rogue One zo aanstekelijk maken.

Want hoewel voor iedereen onderhoudend, is Rogue One een feest van herkenning voor de fans. Het respect dat Edwards en zijn kompanen voor vooral Episode IV koesteren, is in elk shot voelbaar. Herkenbare sets, muziek, dialoog en cameo's van allerhande oude personages worden een dikke twee uur lang over ons uitgestort, waarbij een gevoel van nodeloze uitpersing der klassieken zich nimmer opdringt. We vergeven zelfs het gemis van de iconische openingstitels. Rogue One is overduidelijk een product van liefde. En natuurlijk een visueel genot. X-Wings en Star Destroyers, maar ook nieuwe voertuigen, vliegen ons om de oren en de Death Star zelf zag er nog nooit zo glorieus uit. Het spektakel was gegarandeerd, maar voelt met de puike cast en dito regie haast meeslepender dan ooit. Bovendien hoeft de film geen frustrerende overkoepelende mysteries voor latere delen op te bouwen, waartoe The Force Awakens was veroordeeld. Rogue One is geen schaamteloze uitmelking van onze nostalgie, maar Edwards' liefdesbrief aan de fans, waartoe hij klaarblijkelijk ook zichzelf rekent.

Today's News: Fantastic rogue pirate quest

This week's news, first batch:

Nieuwe trailer Fantastic Four

Hardly a fantastic trailer. Of course many things are still under wraps, so it's by no means a fair representation of the final product, but it simply looks bland at this point. From what I gather, it's supposedly an adaptation of the first few volumes of Ultimate Fantastic Four, which did deserve the moniker more than most FF stories I've read. It just doesn't look nearly as elaborate, grandiose and colourful as the story told in those issues, but more like a darker, grittier take on the previous films. No giant portal to the N-Zone, no fabulous barren universe ravaged by an anti-life overlord, no Mole Man with his monster men annex mushroom manipulations. Just a fancy looking device reminiscent of Captain America's soldier serum chamber slinging our quartet to a retread of Thor's Dark World, and then they get their powers and fight Dr. Doom again and bladiblah. I'm also really skeptical about the casting. Each of these actors has proven themselves on their own, but I'm less comfortable seeing them as this small ensemble. I'm just not feeling the chemistry. I know this is the 21st Century and I shouldn't think in such reactionary terms, but I'm particularly ticked off by the political correctness of casting a coloured guy as Johnny Storm, just for the sake of representation. That wouldn't be so bad per se, if Storm didn't have a sister who has still remained white, thus needing to explain it all away as adopted family. At least they had the guts to make their father black, which isn't the usual order of things (which rather tends to see white people adopting kids of colour). Maybe I'm just biased towards this entire project because it's only been so recently since the previous iteration of the FF. Kinda like what happened to Spider-Man, and look at how that turned out: chaos and mishandling of the character, and an eventual return of sorts to the Marvel fold. If that's what in store for us with the Fantastic Four, I'd say just skip a few steps and let Marvel handle its First Family properly from the get-go.

Details Star Wars: Rogue One bekend

Sounds intriguing, but also marred by the same flaw that characterized the Prequel Trilogy: we already know the outcome. The mission was a success, the plans were stolen and the Death Star destroyed. Yay rebels, yay Rogues. However, it's not like every story of which we were familiar with the ending made for a dull film. Plenty of examples to prove the opposite, and who knows, Rogue One might be counted among them in the future. Not to mention, we get to enjoy the good ol' days of Imperial rule, when Darth Vader was still the exquisite bad guy we fell in love with in the first Star Wars film. Just no Jedi in this scenario, but that makes for a decent change of Force enhanced fisticuffs. I have no doubt a war movie type of flick set in that galaxy far, far away could make for a smashing picture. Didn't the grimy battles of Yavin and Hoth make for some of the finest moments in the classic trilogy? I'll admit I'm less keen on the opportunities offered (likely not so coincidentally) of a crossover between this film and the story of the new animated Disney show Star Wars Rebels, set roughly around the same time frame. If this is truly a standalone film, as we were promised, make sure it does indeed keep itself from tie-ins to other stories in different media, so the story doesn't become muddled with references to characters and plot lines we may not all have seen. Well, that's just the Disney way and we'll have to live with it, I suppose.

Eerste foto Johnny Depp in Pirates 5

Aaarrrhh! That's right, me mateys! Tie that pirate to th' mast and squeeze 'im of all 'is treasures! Ironic that Disney would debut this particular picture first, as it so blatantly expresses the philosophy of milking the Pirates of the Caribbean franchise dry for every piece of eight the audience has left. Johnny Depp sure looks gloomy reprising the role (though admittedly, he's in character here) and I'm sure some second thoughts must have sailed through his mind when he experienced that injury on set that kept him from filming for a month. From what we know about the plot of Dead Men Tell No Tales, it follows the set formula strictly. A new supernatural pirate threat is let loose, Captain Jack Sparrow must once more team up/deal with the treacherous Barbossa and navigate his crew of butch buccaneers through the dangerous waters of the High Seas and rum abuse on a quest for some legendary artifact to save their sorry skins. Apparently, Dean Men Tell No New Tales, they just regurgitate old ones. Oh heck, it's probably good for a laugh or two, and I doubt anyone thinks this is gonna be inspired stuff beforehand. Javier Bardem gets to play an evil pirate, that's something worth seeing on the big screen at least. But few will deny Sparrow's shenanigans are getting old.

Galaxy Quest wordt TV-serie

Somebody may have taken the motto 'Never give up, never surrender!' a bit too literally. Sure, Galaxy Quest was a great movie, but its story matter just doesn't seem applicable to a TV-show. It was a one-shot. A story about television veterans haunted by the popularity of that one cancelled TV show, finding the need and strength to embrace its legacy in defense of people in need of the help of their characters, and thus finally embracing the characters themselves. End of story. You can adapt that story into a miniseries for a limited number of episodes if needs be. But a regularly running multiple season show? I don't see that potential in this premise. Besides, it's a spoof of Star Trek. I would find it ironic to say the least a cancelled TV series would spawn a spoof series, almost fifity years after the fact. Though it does say something about the longevity of Star Trek as a popcultural phenomenon. But I can guarantee you, a Galaxy Quest series would suffer a similar fate as the original Trek series sooner rather than later. There's just so many jokes you can distill from Trek before people get it and warp on.

Today's News: catching up with lots of trailers

Not done just yet with the news of last week. Let's get that out of the way fast, since this week's news begs attention as well.

Titel eerste Star Wars solofilm bekend

I suppose this was last week's bit of 'breaking news' (insert exclamation mark or two). Even though the Star Wars spin-off films aren't nearly as hugely anticipated as the upcoming Episodes proper, they're still Star Wars movies. The title of the first solo feature, as directed by Monsters Man Gareth Edwards, is now revealed to be Rogue One. Still no plot synopsis, but if the name is any indication, it will undoubtedly involve the famous Rogue Squadron pilots, of which Luke Skywalker was once a member in the Rebel Alliance, before his status as a Jedi Knight took precedence. Rogue One is generally the call sign of the X-Wing Squadron's leader, so could it be about that? With Felicity Jones as the protagonist, will she play a tough female fighter pilot kicking some Imperial ass all over that galaxy far, far away? Sounds a bit like Starbuck on Battlestar Galactica, but hey, that show took a hint or two from Star Wars itself. Maybe the title is simply a huge misdirect and the movie will actually be about something entirely different. Could be, considering the persistence of those bounty hunter plot rumours. But maybe they keep on popping up because people want a bounty hunter movie, as nearly everyone had hoped this first solo feature to be a Boba Fett flick. Doesn't mean that project is off the table if Rogue One is really about Rogue's pilots, since this certainly won't be the last Star Wars spin-off. From the talented Edwards, I'll take any Force filled Fighter fest I can get, rather than facing the inevitable letdown that's gonna be Abrams' Episode VII...

Nieuwe trailer San Andreas

Speaking of letdowns and things resembling other things, this trailer just screams 2012. The plot looks very much like that of Earthquake, except with one main character rather than multiple. I just can't understand why this hugely expensive project was greenlit so soon after 2012's release. Do studio execs really think Dwayne Johnson's presence and lots of visual effects are enough to entice audiences to go see it in theaters? Though I like rampant destruction as much as the next man, to my mind there simply seems little appeal to this film. The devastation scenes are gonna be fun at best, but never original or inspired, while the rest of it just seems utterly dull. Maybe someone in Hollywood knows something the general audience doesn't at this point, and the long expected big bang is finally imminent on the American West-Coast. A big earthquake with lots of property damage and huge numbers of fatalities won't be fun, but would make the film a hot current event at least. But other than that, I can only see this movie being shattered and crushed by the success of others at the box office.

Nieuwe trailer Inside Out

In terms of originality and box office success, I have more hope for this film, Pixar's latest. First of all, it has the Pixar name going for it. It may have taken a dent or two lately because of the lack of inspired projects, but it's still strong enough to stand out amidst a crowd of animation competitors. Second of all, the plot seems much more thoughtful than in the case of most animated features of late, and finally hails another Pixar original rather than a dreaded sequel or spin-off. Lastly, considering the success of characters like the Smurfs and the Minions, clearly colour coded little entities with distinctly different personalities are sure to appeal to kids everywhere en masse, so positive box office results are more or less guaranteed. The only thing in that regard I would have done differently is push the release date back a few more weeks, to stay clear more of the Minions movie and avoid animation competition, but otherwise Inside Out will do just fine. Will it be on the same creative level as the Pixar greats of the previous decade? I dare not speculate. It sure has a unique premise it seems, but whether it will connect to audiences without degenerating into a mindfuck? Probably, but certainly not a given as of yet.

Eerste trailer Hotel Transylvania 2

And here's a less original animated feature for you. An unavoidable sequel from a lesser studio, it's hard to deny. Doesn't mean it will be bad, per se. After all, everybody loves monsters, animated or otherwise. The success of the first film clearly established that, otherwise this sequel would not exist. So far, Hotel Transylvania seems to stick to relatable events, family squabbles and such. No creatures secretly controlling our minds, evil characters hellbent on taking over the world, or other grandiose plot points in this franchise. The plethora of strange and spooky creatures ensures the visual impact needed, while the plot keeps it much more down to Earth. Dracula's daughter has married an outsider (an everyday human) and spawned a halfbreed kid, and now his family, including his overly oldfashioned and conservative father, must learn to cope with current events. Hardly an unrecognizable problem. Just with unusual characters, vampires and werewolves and stuff. I like that notion of turning things upside down. Hopefully Hotel Transylvania 2 will acknowledge the potential of this emotional plot and not let the monstrous take priority over the human aspect.

Meer character posters Avengers: Age of Ultron

Speaking of inhuman characters, here's two of them. Mutants really, though that term is taboo in Marvel Studios's canon. Obviously the new Avengers were the last ones to get their own character posters, since the studio considers the popular returning characters the big audience draw, while these two still have to prove themselves. Quicksilver already turned out a great character in X-Men: Days of Future Past, but that of course wasn't 'Marvel's' Quicksilver. It's gonna be a challenge starting from scratch with the same powers and adding a distinct separate personality on the same creatively enjoyable level. Hopefully the sibling relationship with Scarlet Witch is utilized to maximum effect to make this Quicksilver a decidedly different and original take on the same character. Considering the simultaneous release of these character posters, it seems to be what Marvel is aiming for. After all, they could have mixed things up and paired either one of these with the posters for other newbies like Ultron or Vision (the latter still unaccounted for), but they didn't. Of course, the big question then is, will Olsen and Taylor-Johnson show the necessary chemistry between them to make us like these siblings? I saw the new Godzilla again this week, in which these actors played husband and wife. Can't say they did a particularly compelling job in that role. Hopefully brother and sister suits them better...