Posts tonen met het label Jude Law. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Jude Law. Alle posts tonen

dinsdag 22 oktober 2013

Today's Mini-Review: Contagion





Rating: ****/*****, or 7/10


Starring: Matt Damon, Laurence Fishburne, Marion Cotillard

Directed by Steven Soderbergh

USA: Warner Bros., 2011


Steven Soderbergh's cautionary tale about the dangerous reality that is (and/or could be) a deadly global pandemic and its disastrous effects of human society and sense of morality proves an often harrowing but ultimately overly clinical film. Gwyneth Paltrow returns home from a business trip (which included some secret bedding out of wedlock) and is struck by seizures. Her husband Matt Damon rushes her to a hospital where she soon dies, much to everybody's shock and surprise. Her demise is only the beginning, as the disease that killed her – a fictional form (fortunately!) of meningoencephalitis – soon manifests itself all over the globe. The social order starts to break down everywhere as governments are unable to cope with the sudden onslaught that plagues their citizens. Experts from the CDC and WHO attempt to find a cure and to locate the origin of the outbreak but are hindered by problems as diverse as boundaries in their professional ethics, conspiracy bloggers inciting public revolt against the rule of law for their own profit, and the overall fear and hopelessness that drives people to extremes they would otherwise never consider, just to survive another day. The result is a carefully woven mosaic of various plot lines that never merge but end up making for an excellently rounded structure as a whole in terms of exploring the nature of the virus, its effects on global society and the race for ending its reign of terror. Though credit has to be given to Soderbergh and his team for keeping this narrative as close to reality as possible, both for chilling us to the bone and for the benefit of our education, it's hard to deny the film's occasional uneven pace and its constant need for overexplaining the more technical situations portrayed, even though it's tremendously helpful in understanding the motions of science in hazardous scenarios like these, and provides some always welcome intellectual uplifting of the audience in general. At times it feels a documentary would have better suited this topic (and no doubt some have). An all-star cast is brought on board to demonstrate how swiftly a lethal, worldwide viral outbreak makes an end to everyday life and in some instances, human values we claim to hold dear until circumstances prove us otherwise.


Though convincing performances are found throughout, in hindsight it would have been more apt to have these characters be played by less known talents to increase the level of realism Contagion aims for. Though the likes of Matt Damon, Marion Cotillard, Kate Winslet, Laurence Fishburne and Jude Law are undoubtedly just as susceptible to nasty diseases as the rest of us (unless fortune really is a cure for every illness), their struggle against the horrible infliction in question doesn't feel as grounded in reality as it ought to because of the high level of internationally familiar faces and the lack of “normal people” in major roles throughout the whole. The movie's overall style is rather cold and detached, a tone many spectators would expect a scientifically accurate story to convey, while the human element is relegated to the background a little too much. Soderbergh focuses on the microcosm of things, so scenes of mass panic and rampant lawlessness are absent though they are referred to abundantly, which doesn't make the concerns addressed in this film feel as immediate and as serious as we are meant to experience them. Contagion is a fine attempt at explaining in a scientifically correct sense what very well could (and most likely would) transpire if it came down to a global pandemic of this magnitude – the death toll at the end of the film reaches 26 million people – but its reliance on letting science determine the course of the film doesn't make for as compelling and intense a drama as it should have been.

vrijdag 3 februari 2012

Repo Men




Rating: **/*****, or 4/10

Het mes moet in de macht van de medische multinational

Het meest gewaardeerde kenmerk van sciencefiction is dat zij haar publiek een spiegel van onze huidige maatschappelijke angsten en frustraties voorhoudt. Het aanbod aan sciencefictionfilms die een sociaal thema aankaarten en de erover heersende discussies onder de loep nemen is groot, zowel het deel van het genre dat het op serieuze toon belicht (zoals de zelfontplooiing van kunstmatige intelligentie in Blade Runner) als dat deel dat er op meer satirische wijze op inhaakt (bijvoorbeeld de rol van de media in Starship Troopers). Repo Men is zo'n sciencefictionfilm, maar blijkt niet te kunnen kiezen tussen ernst en persiflage, en schiet daardoor op beide punten flink naast het doel.

Nu het zorgstelsel in het Amerika van Obama geherdefinieerd gaat worden en medische hulp beschikbaar is voor mensen die daar helemaal niet om gevraagd hebben, terwijl de uit de hand gelopen rol van hebzuchtige multinationals in het kapitalistische systeem alom zichtbaar wordt, legt Repo Men de sociale angsten rondom de combinatie van beide ontwikkelingen bloot. In het naargeestige toekomstbeeld dat de film ons voorschotelt levert een medische corporatie in een moreel failliete samenleving op bestelling allerhande kunstorganen. De prijs en de rente op afbetaling hiervoor zijn al niet mals, maar diegenen die niet op tijd kunnen afbetalen zitten in wel heel diepe problemen: hun vervangende organen worden letterlijk teruggenomen door zogeheten 'Repossession Men', die zonder wroeging het eigendom van het bedrijf uit de spartelende lichamen van hun slachtoffers snijden. In deze grauwe toekomst blijken mensenlevens minder waard dan de artificiële ingewanden die hen doen blijven draaien.



Remy (Jude Law) is zo'n 'Repo Man' en geniet samen met zijn beste vriend Jake (Forest Whitaker, die zichtbaar geniet van zijn plastische rol) elke dag weer van zijn beroep. Desondanks is hij voornemens het op te geven en voor een kantoorbaantje in te ruilen om het zijn vrouw (onze eigen Carice van Houten in een kleine maar puike rol) naar de zin te maken. Immers, het komt geen enkel huwelijk ten goede als manlief steeds weer op pad moet om mensen kapot te snijden en bebloed thuis komt. Jake begrijpt Remy's keuze niet, want is hun werk niet de leukste baan die er is, en is Remy niet de beste agent die het bedrijf in dienst heeft? En zo moet Remy kiezen tussen zijn vrouw en kind enerzijds en de innige band met zijn beste maatje anderzijds.

De knoop wordt onbedoeld voor hem doorgehakt als een operatie verkeerd verloopt met explosieve gevolgen en Remy in een ziekenhuisbed wakker wordt met vervangende organen. Men zou denken dat het bedrijf een efficiënte werknemer als hem te vriend zou willen houden, maar zelfs Remy blijkt zich te moeten schikken naar de strenge afbetalingsregeling en het doorgaans onvermijdelijke gevolg. Uiteraard wacht Remy niet af tot zijn vroegere collegae voor de deur staan een gaat hij op de vlucht, samen met de verslaafde Beth (een nogal geforceerde rol van Alice Braga) die hij van een overdosis redt en in wie hij een zielsverwant herkent, voor wie hij zijn vrouw opvallend snel inruilt als die hun echtverbintenis verbreekt na Remy's ongeluk (de geloofwaardigheid van hun huwelijk wordt zo te makkelijk ondermijnd).

Het is geen nieuw gegeven voor het genre; een agent in dienst van een fout systeem die hiervan zelf het slachtoffer wordt en vervolgens de benen neemt in de hoop een manier te verzinnen om het ten val te brengen, ondertussen achtervolgd door zijn voormalige vrienden in een aaneenschakeling van actiescènes. De voor de hand liggende vergelijking met Steven Spielbergs Minority Report is zo gemaakt – inclusief de wel heel overeenkomstige onvoorspelbare ontknoping van beide films, die in Repo Men echter niet op dubbelzinnige wijze geleverd wordt, maar juist recht 'in-your-face', waardoor het allerminst op zijn plaats lijkt – maar regisseur Miguel Sapochnik is geen Spielberg. Repo Men is zijn regiedebuut, en hoewel hij zich een bekwaam actieregisseur toont speelt het rommelige script hem parten. De film weet domweg geen balans te slaan tussen serieus en satirisch, waardoor het bij vlagen het één of het ander blijkt, en dat wringt.




Aan het uitgangspunt ligt het niet. De genadeloze handel in kunstorganen met de weerzinwekkende gevolgen voor wanbetalers had een uitstekende film kunnen opleveren, maar de ernst die de film in de ene scène aan de dag legt wordt in de volgende even makkelijk onderuitgehaald. Blijkbaar meende Sapochnik dat het overdadige gehak en geknip in mensenlichamen steeds gepaard moet gaan met een overdreven luchtig toontje om aan te geven dat de makers van de film het zo slecht niet bedoelen. In deze context wordt het hoogtepunt van de film geleverd in een wederzijdse snijpartij tussen Remy en Beth die gedwongen worden elkaar open te snijden om hun kunstorganen te kunnen scannen: Sapochnik brengt deze bloederige dubbele penetratie in beeld als een gemeend poëtisch orgiastische sensatie waar het duo zowel intens van geniet als zwaar onder lijdt. Cinematisch dichtwerk terzijde, het sluit niet uit dat het merendeel van de vergelijkbare scènes desondanks uitermate expliciet in beeld gebracht wordt en de toeschouwer gedrenkt wordt in vaak nodeloze gore.

Repo Men had een interessante en waardige toevoeging aan het sciencefictiongenre kunnen vormen, maar het resultaat blijkt een chaotische mix tussen serieuze ideeën en satire, waardoor de film het ene moment ernstig en gemeend en het andere (onbedoeld) grappig is. Voeg daar een rommelig plot met een einde dat vals aanvoelt in het licht van het voorafgaande, plus een overdaad aan smerig hakwerk à la Saw, aan toe en het levert een flinke blunder voor het genre op. Desondanks zou het genre de achterliggende thema's rond medische wetenschap en macht van de multinationals niet links moeten laten liggen, want het kan ongetwijfeld een betere film opleveren in handen van een ervaren schrijver en capabel regisseur. Zet ten eerste dat mes eens flink in het scenario, en snij het open totdat alle gekunstelde rommel eruit ligt en dood bloedt...

woensdag 1 februari 2012

A.I.: Artificial Intelligence




Rating ***/*****, or 7/10

Overly bombastic and grandiose science fiction drama with an increasingly sentimental plot like only Spielberg can deliver, but still quite intriguing nonetheless, and wonderfully designed. A couple in fear of loosing their son has a child robot custom made, but rejects him when their son's condition improves, forcing the android to survive in a world that proves at times to be hostile to artificial life. In a retelling of the Pinocchio story, the little robot wants to become real so his human “mother” will love him again. With Jude Law in his ultimate role as a robot gigolo. Originally planned as Stanley Kubrick's last project, but when he died, Spielberg took over.


Starring: Haley Joel Osment, Jude Law, Frances O'Connor

Directed by Steven Spielberg

USA: Warner Bros Pictures, 2001