De Vijf Slechtste Films van 2016...

Tussen al het fraais dat de Nederlandse bioscopen haalde zaten helaas ook een aantal titels die beter niet uitgebracht hadden kunnen worden, maar helaas door snode geesten in de distributiebranche toch een bioscooprelease gegund werd. Mij viel de twijfelachtige eer ten deel om het vijftal cinematische drollen hieronder aan te zien, hetzij omdat ik er een recensie over moest schrijven (altijd leuk, gif spuien over een waardeloos gedrocht), hetzij omdat ik in een sadomasochistische of domweg onwetende bui verkeerde. Mensen met ook maar een greintje smaak kunnen deze beschouwing voor hun eigen gemoedsrust beter in zijn geheel overslaan, maar diegenen die zich interesseren voor mijn eigen bescheiden mening treffen hieronder de vijf grootste zeperds van het jaar 2016 aan. Links laten liggen is het devies.

5: Ben-Hur (Timur Bekmambetov, VS)

'Die onsterfelijke klassieker uit 1959 is nodig toe aan een remake, teneinde de blijde boodschap van het gospel wederom onder de massa te verspreiden', dacht de Evangelische producent LightWorks. Oei, dachten ze dat fout! Deze herbewerking van het elf Oscars winnende epos van weleer voegt absoluut niets toe aan het origineel en deed niets dat de vorige film niet beter deed. Hoewel de Here Christus meer schermtijd heeft gekregen (en dit keer bovendien Zijn gezicht herkenbaar in beeld wordt gebracht, zodat we kunnen zien dat het dezelfde acteur is als die kwade keizer vol bling-bling uit 300) is de speelduur vergeleken met de superieure versie amper half zo lang. Beknibbeld is er niet op de zeeslag en de wagenrennen, die er nog acceptabel uitzien ondanks het te hoge digitale gehalte. Wel is er opmerkelijk minder geld gestoken in het scenario en de personages, die plompverloren door de Antieke Wereld slenteren en een steevast fletse indruk maken. Zelfs Morgan Freeman tilt de film niet naar een hoger plan, en dat is beangstigend (hij speelde weliswaar God in Bruce Almighty, maar Gods zegen rust geenszins op dit wanproduct). Niet verrassend vloog deze peperdure productie aan de box-office net zo hard uit de bocht als de bad guy tijdens de wagenrennen.

4: The Sea of Trees (Gus van Sant, VS)

Maar liefst twee films over het intrigerende Japanse 'zelfmoordbos' Aokigahara bereikten ons dit jaar. De ene, The Forest, was een matige thriller met die rondborstige chick uit Game of Thrones. De andere, The Sea of Trees, was zo mogelijk nog slechter. Het betreft een serieus drama van een gerespecteerd regisseur, maar dat is de film nergens aan te zien. Het plot is zowel magertjes als voorspelbaar en blijkt een onsamenhangende mix van Oosterse mystiek, Westerse religie, schaamteloos melodrama en weinig enerverende thriller. Matthew McConaughey kijkt constant verveeld om zich heen op zoek naar een niet te vinden uitdaging voor zijn talent, terwijl Ken Watanabe eens te meer zijn status bevestigt ziet als de enige Japanner die Hollywood kent. Erg jammer, want uit het gegeven van een daadwerkelijk bestaand bos waar men massaal zelfmoord pleegt moet toch een fascinerender film dan dit te distilleren zijn?

3: The 9th Life of Louis Drax (Alexandre Aja, VS/Canada)

Met Horns leverde Aja een geinig en bizar allegaartje op. Met The 9th Life of Louis Drax probeert hij dat kunstje te herhalen, maar het wil niet lukken. De film is een tenenkrommend rommeltje. Absurdistische humor wordt geforceerd gepaard met weinig indrukwekkende spanning rond een zeemonster, overgoten met een ridicuul verpleegsterromannetjesplot waarin de onrealistisch sexy dokter (die vieze zweepjesman uit Fifty Shades of Grey) er met de fraaie moeder van het in coma liggende jonge slachtoffer uit de titel vandoor gaat. Plotwendingen in overvloed, maar ofwel komen ze niet als verrassing of ze zijn te belachelijk voor woorden. Dat de film tegen het einde toe opeens een opvallend serieuze lading omtrent een controversieel maatschappelijk thema krijgt, maakt de kijker vooral boos. De film is te veel in conflict met zichzelf en zwiept alle kanten uit, maar geen enkele richting blijkt de juiste.

2: Shut In (Farren Blackburn, Canada/Frankrijk)

In contrast met de vorige prutfilm, die te veel surprises behelst staat deze irritant conservatieve horrorfilm, die bovenal geen verrassingen lijkt te willen omvatten. Het plot is van begin tot einde een oefening in voorspelbaarheid, waardoor ook de schrikmomenten één voor één doodvallen. En daaraan wordt een topactrice als Naomi Watts schaamteloos verspild. Erg jammer, en bovendien is Shut In exemplarisch voor de staat van het horrorgenre in 2016, waarbij vooral de saaie, 'been there, done that' titels een release kregen en vernieuwende verrassingen als The Witch en Bone Tomahawk direct naar VOD-kanalen verbannen werden.

1: Dirty Grandpa (Dan Mazer, VS)

Het dieptepunt van 2016 is gelijk ook het dieptepunt in de lange loopbaan van de haast legendarische Robert de Niro. In deze pijnlijk onleuke poging tot hilariteit speelt hij de titelfiguur, een oude gluiperd die eigenlijk alleen maar seks met veel jongere meisjes wil hebben en daarvoor zijn relatie met zijn kleinzoon misbruikt. Vervolgens worden we onderworpen aan een eindeloze reeks grappen over ofwel drugs of seks, of allebei tegelijk. Kan iemand mij uitleggen wat er grappig is aan Zac Efron (zijn aanwezigheid is sowieso altijd al een indicatie dat we beter een andere komedie kunnen opzoeken) die De Niro's geslachtsorgaan in zijn gezicht geduwd krijgt? De Niro had waarschijnlijk een welkome afwisseling van de diverse zware drama's die zijn carrière rijk is voor ogen, maar zet zichzelf compleet voor schut en sleept anderen, zoals de ontegenzeggelijk komisch talentvolle Aubrey Plaza, mee in deze beerput van slechte smaak en Amerikaanse seksuele onzekerheden. Plaatsvervangende schaamte regeert tijdens de hele speelduur van dit abominabele misbaksel. Ik zie een hele hoop Razzies in het verschiet van dit verwerpelijke gedrocht...

Today's Triple News: interstellar African Ben-Hur

A new crop of news posts:

http://www.moviescene.nl/p/157290/meer_posters_interstellar_uitgebracht

2001 much? Interstellar not only reminds me of Kubrick's classic in a visual way - in terms of both the look of space and the design of the featured technology - but also in the way it connects the vast recesses of outer space to things closer to home, that wonderful human condition, like mankind's destructive process of evolving and the emotional and psychological ties we share with the home that is our Earth. No artificial doorways to other realms here though, this time it's wormholes that do the same trick (unless they're artificial wormholes, which also wouldn't be a novel notion). It makes for a striking picture nonetheless, as this new poster above reveals. Surely stuff worthy of IMAX, unlike the few pitiful titles released in that format in the months prior to Interstellar's release. And hey, if Interstellar echoes 2001 strongly enough, at least they won't feel the need to pointlessly remake that much beloved movie.

Unlike this next classic...

http://www.moviescene.nl/p/157256/jack_huston_wordt_ben-hur

There is some Jewish blood running through Huston's veins, but not enough to warrant him playing an ancient Jewish nobleman in that regard. Fortunately Huston is also a very talented actor, so that should put all other issues to rest in my mind. So far, Huston has astonished me with his grand performance of the battle scarred WW I veteran/skilled hitman Richard Harrow on HBO's Boardwalk Empire, while I've also enjoyed his parts in movies like American Hustle and Night Train to Lisbon. It'll be very interesting to see what he makes of Judah Ben-Hur, tormented by his Roman childhood friend, subjected to brutal slavery and enlightened by Christ. I could do without the latter component of the story, but it's hard to deny it's an essential ingredient to the story. It can't be delivered any worse - though some would say 'uplifting' instead - than the way it was in the 1959 film, and I still love that film despite it's in-your-face religious overtones. It will be even more interesting to see what Timur Bekmambetov makes of this as its director. This fairly straightforward epic doesn't really seem suited for his flamboyant, if not downright outrageous, visual and narrative style. Then again, considering the fantasy elements delivered by Ben-Hur's Christian subplot coupled with Bekmambetov's experience combining both the historical and the fantastic genres (see Abraham Lincoln: Vampire Hunter, The Arena and the Night Watch films), it seems the studio has made the perfect directorial choice.

http://www.moviescene.nl/p/157289/angelina_jolie_regisseert_africa

The elephant plight is in desperate need of some worldwide attention, as these magnificent animals (and rhinos, too) are now in more danger of extinction than ever, due to the alarmingly increasing levels of poaching caused by the Chinese hunger for ivory and their complete disregard for wildlife. So I'm glad someone is tackling the subject and I hope it will be released in time to turn the tide. As for Angelina Jolie as the director, it's a solid choice considering she's serious about the need to highlight disturbing subjects like these to the public mind. I for one believe her work as a UNESCO ambassador is certainly more than just another movie star calling to attention the plight of others merely as a hobby. I don't deny her a sense of resolve. However, her directorial talents are still somewhat under dispute. So far only one of her directed features has been released (it was In the Land of Blood and Honey, if you recall), and it wasn't a particularly good film. Her upcoming movie Unbroken seems more promising though. And hopefully it will fulfill those promises, so Angelina will use her growing knowledge of the ins and outs of the directing craft to even better use for Africa. The elephants really would benefit from a movie about the ongoing butchering inflicted upon them, and it would only be to their advantage if it turned out to be a good one.

Ben-Hur

Rating: ****/*****, or 8/10

One of the greatest Hollywood epics of all time, the first film ever to win the record amount of 11 Academy Awards, most of them well deserved. Charlton Heston stars as the Jewish nobleman Juda Ben-Hur, who finds out his once close friendship with the young Roman aristocrat Messala (Stephen Boyd) has succumbed to his strict duties as a Roman officer. This new distrust between them soon turns to hatred when, after an accident that leaves the new Roman governor of Judea wounded, Messala condemns Juda to the galleys as a slave and sends his family to the dungeons. However, Juda survives his ordeal, fueled by his hate, and in a grandiose naval battle between the Roman fleet and pirates, rescues the life of Roman Consul Arrius (Jack Hawkins), after which he is redeemed by the Emperor, adopted by Arrius and embarks on a star career as a charioteer before returning to Judea to seek vengeance on Messala in the sands of the most famous chariot race in film history. However, winning the race and fatally crippling his adversary in the process does not return his family or his happiness, things only Christ can give him on the Cross. For the majority of modern day viewers, the overt Christian overtones in the final third of the movie – the film is subtitled 'a Tale of the Christ after all – are hard to bear in their cheesiness, but this movie remains a solid undying classic in every other respect (with extra credit going to the great CinemaScope cinematography, the wonderful, catchy music and the excellent production design): the fabulous naval battle and the highly exciting chariot race remain unsurpassed.

Starring: Charlton Heston, Stephen Boyd, Jack Hawkins

Directed by William Wyler

USA: MGM, 1959