Today's News: not a very busy week for news

The end of the year is nigh, the slow flow of news is a telling sign of that. Good thing too, since I got plenty of work to do in these last few weeks of 2014.

http://www.moviescene.nl/p/158349/vijf_regisseurs_op_shortlist_star_trek_3

Well, that's just nice! Five eligible directors and the one I trust most to save Star Trek from going down the drain immediately says he's not interested. A damn shame, since intelligent Sci-Fi is exactly what Trek is in dire need of to once again differentiate it from the action oriented likes of Star Wars, and intelligent Sci-Fi is just Duncan Jones' forte. Justin Lin and Daniel Espinosa are mostly mindless action directors (no offense, guys!), so not the types Trek needs. I haven't seen The Imitation Game (yet), nor have I sampled any of Morten Tyldum's domestic fare, so I can't speak of his suitability for Trek 3. Considering his first overseas film stars Benedict Cumberbatch, who previously played a character I so do not want to see again in the next Trek film, I'm inclined not to give Tyldum the benefit of the doubt, though I agree that is rather narrow minded of me. That leaves Rupert Wyatt. His Rise of the Planet of the Apes indicated a compatibility with smarter science fiction, but once again, his oeuvre isn't particularly elaborate and I don't feel like judging a director's capacities for Trek on just the one film. Duncan Jones was just what the franchise needed, in my mind. Very disappointing to know he won't be involved. And if such bad news isn't enough of a downer, the news reached the Internet this week that Paramount is eager to incorporate witty sidekick characters á la Rocket & Groot into the next film because of the success of Guardians of the Galaxy. Which once again goes to show that studio execs, at least the ones working at this studio, only follow what's hot and trending, rather than appreciate 50 years of Trek history that did pretty well without such blatant attempts to make the franchise resemble other popular properties. I truly fear for the future of Trek, it increasingly doesn't seem to have one that's worthy of the lore that came before...

http://www.moviescene.nl/p/158377/viola_davis_gecast_in_suicide_squad

Wow, Suicide Squad really seems to have a thing for casting Oscar nominees. Guess DC's strategy to differentiate itself from Marvel is to cast mostly actors with past Oscar buzz. The majority of the main Marvel actors are well suited at what they do, but, with a few exceptions, Oscar material they are not. Director David Ayer seems to have his job cut out for him managing all this movie's talent and the unavoidable egos that come with it. I'm glad they casted Davis rather than Oprah Winfrey. That latter choice just seemed to much like the stuff of 'silly Internet rumour', even if Winfrey is serious about a solid action career. Davis is known to excel at heavily dramatic roles, but has co-starred in plenty of action movies that don't take themselves overly seriously. Suicide Squad definitely falls into that category and so does the role of Amanda Waller, the government liaison tasked with overseeing all the villainous egos in the Squad itself. Seems like she and Ayer have that much in common, hopefully they'll be able to teach each other a thing or two.

http://www.moviescene.nl/p/158395/nieuwe_poster_marvels_agent_carter

Hayley Atwell is also one of those actresses who's in all regards skilled at her job, but not someone likely to get nabbed for an Academy Award anytime soon. Especially in her return to the small screen for Agent Carter (maybe she'll win an Emmy though, you never know). So far, I like what I've seen of this new show, and I always like seeing Hayley anyway. Nevertheless, with this series the Marvel Universe once again emphasizes its spy stuff, something which I feel it's overdoing. We already have Agents of S.H.I.E.L.D. running and that titular organization, though it took a blow recently on the big screen, is still very active in the Marvel movies as well. Now we get a show which spends a lot of its time exploring the origins of S.H.I.E.L.D. Too much espionage for my taste. Granted, the Marvel Universe is not just about superhumans, but it is hard to deny that's its most appealing aspect, so I would call for more superheroes and less shady spy organizations. Of course, with five upcoming Netflix series dealing with that subject, the future looks bright enough in that regard. And at least Agent Carter has the charming historical Fourties period to distinguish itself from the later S.H.I.E.L.D. shenanigans. So it's not just all repetition of the same thing, just variation.

http://www.moviescene.nl/p/158406/nieuwe_beelden_daredevil

Speaking of those upcoming Marvel titles, here's a closer look at one. After Agent Carter, Daredevil is the next Marvel series planned for 2015. And this one is a bit more super, though much more grounded in reality than his contemporaries on the big screen. He's not fighting aliens or gods, just busting criminal asses on the streets of New York. Something a bit more relatable. His outfit also isn't nearly as fancy as we're used to from superheroes. However, word is ths suit above is just an initial garment, and not the familiar final red garb, which will make its appearance later. Hopefully they'll manage to find a careful balance between fancy and gritty, the way the 2003 movie just didn't. At least Charlie Cox, like Atwell, is one of those reliable actors you can fully trust to make things work, without his demanding an Oscar in return.

http://www.moviescene.nl/p/158403/nieuwe_trailer_american_sniper

Bradley Cooper, however, does have his eyes fixed on an Academy Award. And he's also a part of the Marvel Universe, though not as visible as most (he's responsible for that funny raccoon from that recent space movie, remember?). Third time may prove the charm, having been snubbed for an Oscar twice already, but clearly taking a precise aim for one again in Clint Eastwood's American Sniper. Eastwood being a sort of Oscar magnet also helps his cause no doubt. Seems both director and star made a strong dramatic movie, if the trailer is to be believed. Very American too, and not just in regards to the title. Eastwood is not one to sugarcoat his country, and it apears American Sniper will make no secrets of the negative effects of American actions abroad against those citizens taking said actions. Nor will it need to defend itself from showcasing such actions, as the need for them is not without cause. Or maybe the trailer is dead wrong and the film is actually a ideologically black & white patriottic puff piece, who knows. Hopefully the movie will do this fine trailer justice.

Today's News: daredevils and dinosaurs

Hot off MovieScene!:

http://www.moviescene.nl/p/155944/netflix_vindt_zijn_daredevil

Despite the sudden change of guard in showrunners (see yesterday's news), the Marvel/Netflix show seems to be picking up speed. Most importantly, a principal actor has been cast to assume the mantle of the Man Without Fear, and it's Charlie Cox. Pretty good choice, even though some people might be annoyed they went with the safest route and opted for an Englishman to play a (fairly iconic) American comic book vigilante. If he can throw a convincing Irish accent, like he did on Boardwalk Empire to great effect, US slang ought not be an issue. He fits the bill in most other respects - apart from not being blind, obviously - as he's the right age, charming but able to switch to a darker, more distressing persona effortlessly. Okay, so he looks in no way like Matt Murdock as in the comics, but that's something easily remedied I reckon. I think a good casting choice was made for this show. Cox's general '(dare)devil may care' attitude would suit the show, which is still only as good as its writers. There's talent in that regard as well. For the moment, I have little doubts as to the quality of this upcoming Marvel television series.

http://www.moviescene.nl/p/155955/regisseur_onthult_details_jurassic_world

Douts I have aplenty about the plot of Jurassic World though. But not about its director. Most of the plot has been leaked online, and instead of firmly denying everything (which in Hollywood irrevocably ends up being an act of blatant lying), Colin Trevorrow takes his time to acknowledge unavoidable fan doubts and reassure them he respects the armies of dinosaur devotees eager for another Jurassic bite. Whether they want to hear about the plot contents he just gave away is their own affair. I for one am trying to steer clear off spoilers insofar as at all possible for someone moving in the circles I do. My duty as a movie news poster sometimes leave me little choice in the matter. Do I like what I hear about JW? Not all that much, to be quite honest. The notion of a park open for visitors, where dino shit again hits the fan in that finest of 'jaws and claws' tradition, is hardly the stuff of originality. Even though it would be nice to see the original island of Isla Nublar again (though you cannot help but wonder how anyone could be so stupid as to repeat such dreadful past mistakes: all of Ian Malcolm's ramblings seem to have fallen on deaf ears, alas!). Velociraptors I have found to be overrated in this franchise and the idea of training them to establish a 'relationship with humans' is too vague to make any impression: surely both species already have a relationship, as hunter and prey? They're not gonna train them as watchdogs or bioweapons or something silly like that, are they?

The concept I'm most uncertain about, as is the majority of the fanbase, is the 'genetically modified dinosaur', by which Trevorrow hints at a made up species rather than an existing one. Of course, this was hinted at in the books where the idea of dinosaurs suited to human needs was touched upon - like Sauropods reduced to dog size to make cute pets - thus further underscoring the notion of humanity playing God. Also, none of the dinosaurs so far were actually supposed to be accurate live reflections of the fossil record, as they were already 'theme park monsters', equipped with frog DNA to fill the gaps in their genetic code as well as those in the plot. In this case, the shady corporation pulling the strings has seemingly ordered a theropod that does justice to the popular conception of giant carnivorous dinosaurs as scary monsters rather than actual animals, allowing for the creation of a 'Diabolus Rex'. Sounds ludicrous, but in terms of the Jurassic Park ideology, not wholly without merit. On the one hand it's a logical next step in man's messing with nature, on the other I would much prefer up to date paleontological accuracy to be felt as well. Maybe we'll have both. Until such time as any of the dinosaur animatronics or digital effects shots have been revealed, don't blame me for being on the (electric) fence about this one. But my faith in Trevorrow remains.

Stardust

Rating: ****/*****, or 8/10

Een sprookje zonder franchise-ambities

Dankzij het succes van de Lord of the Rings en Harry Potter reeksen is de interesse voor het fantasy-genre weer helemaal terug van weggeweest, na in de jaren negentig grotendeels afwezig te zijn gebleven. Aangezien het wapengekletter en getover van beide grootse franchises vele miljoenen oplevert dicteert de hebzuchtige marktstrategie van Hollywood dat er meer van hetzelfde stramien gemaakt moet worden om maar zoveel mogelijk winst uit het genre te persen. Tot dusverre heeft deze tactiek echter nog geen boeiende films opgeleverd, met het beschamend slechte Eragon als voorlopig dieptepunt. Die film had studio Fox een nieuwe blockbuster-reeks moeten opleveren, maar na deze flop valt dat (gelukkig!) te vergeten. Over een paar maanden is het de beurt aan The Golden Compass om het op fantasie beluste publiek opnieuw te bekoren en hopelijk een kassucces te worden, of Eragon te volgen in de bodemloze put der vergetelheid.

Te midden van alle beslissende slagen tussen Goed en Kwaad in verbluffend mooi vormgegeven fantastische landschappen vol merkwaardige digitale wezens die de recente golf aan fantasy-films ons voorschotelt vergeten we bijna dat het ook anders kan. Gelukkig is er nu Stardust om ons hieraan te herinneren. Dit keer geen overdreven episch verhaal of overdaad aan peperdure effecten, maar een bescheiden relaas over een verlegen jongeman die, om het hart van zijn geliefde te winnen, in een magische wereld terechtkomt en daar zijn ware aard ontdekt. Het geheel is voorzien van een aanstekelijk humoristische toon die in het merendeel van het fantasy-genre ontbreekt en impliceert dat dit sprookje, ondanks enkele wijze levenslessen die het behelst, niet al te serieus genomen hoeft te worden.

Tristan Thorn (de heerlijk naïeve Charlie Cox) groeit op in het dorpje Wall, dat, zoals de naam al aangeeft, gekenmerkt wordt door een muur; een gat hierin zou een portaal naar een magisch koninkrijk vormen. Om de liefde van het hooghartige verwende kreng Victoria (Sienna Miller) te verkrijgen betreedt Tristan de toverachtige wereld, op zoek naar een gevallen ster om aan haar te doneren in ruil voor haar hand. Echter, de ster blijkt een wonderschone dame genaamd Yvaine (Claire Danes schittert als dit hemels lichaam), die geenszins van sprake is een huwelijkspresentje te worden en veel liever terugkeert naar het firmament waar ze vandaan kwam. Op de vlucht voor de boosaardige heks Lamia (Michelle Pfeiffer, die zich zichtbaar kostelijk amuseert als de kwade feeks) die Yvaines hart nodig heeft om haar jeugd terug te krijgen, moet het duo samenwerken, wat uiteraard leidt tot Tristans herziene kijk op liefde en Yvaines inzicht dat een menselijk leven met de juiste persoon zo slecht nog niet is.

De zaak wordt gecompliceerd als de arrogante prins Septimus (een overtuigend sinistere Mark Strong) ook op de ster blijkt te jagen, die hem zal helpen de troon van zijn vader over te nemen, als hij de competitie met zijn broers overleeft. De oude koning (prima kleine rol voor fossiel Peter O'Toole) zag graag dat zijn zoons elkaar afmaakten in hun strijd om de heerschappij, waar Septimus in uitblonk, maar hij moet ook het kroonjuweel zien te bemachtigen dat Yvaine uit de lucht haalde en zij nu om haar nek draagt. Uiteraard belanden Tristan en Yvaine op hun vlucht in de ene na de andere fantastische belevenis, met als hoogtepunt een treffen met de alom gevreesde luchtpiraat kapitein Shakespeare (Robert de Niro, eindelijk weer in een rol die wel in het geheugen blijft hangen, zij het om andere redenen dan we van hem gewend zijn) die er een geheim nichterig leven op nahoudt.

In regie van de talentvolle Matthew Vaughn ontwikkelt Stardust zich tot een heerlijk sprookje dat zich niet bezighoudt met Grote Zaken en epische queestes waarvan het fantasy-genre zich recentelijk al te vaak bedient. Vaughn toont zich een kundig regisseur, wat opmerkelijk is aangezien dit slechts zijn tweede film is. Het is Stardust echter niet aan te zien, want de film kan zich ondanks zijn redelijk lage budget moeiteloos meten met de meeste grote blockbusters van de laatste jaren. Desondanks laat Stardust ook hier en daar een steekje vallen en zijn de visuele effecten niet altijd even vlekkeloos, maar door het amusante verhaal, het prima acteerwerk en de kostelijke humor is dat snel vergeven. Vooral dat laatste aspect is een openbaring, want het werd node gemist in het genre tot dusverre. De humor in Stardust neemt bij vlagen satirische vormen aan, spelend met de bekende weg in het genre door overdreven variaties op de heks, de prins en dergelijke archetypen neer te zetten, zonder de typische glans van een sprookje te verliezen.

Stardust is een bekoorlijke vertelling uit het rijk der fantasie voor jong en oud dat de heden ten dage heersende conventies van het genre op de hak neemt zoals het al even geslaagde The Princess Bride dat twintig jaar eerder deed. De film laat zien dat een grootscheepse, overdadige aanpak niet noodzakelijk is om een fantasy-film die een wijd publiek aan moet spreken te vervaardigen. En waar teveel andere genrefilms (zoals het eerder genoemde Eragon en het al even deplorabele The Chronicles of Narnia) de laatste tijd overduidelijke franchise-aspiraties hebben en slechts dienen als opstapje voor een hele reeks soortgelijke meuk om in te haken op recent succes binnen dit genre, laat Stardust blijken daar geen behoefte aan te hebben door in twee uur tijd een prima afgerond verhaal te vertellen dat duidelijk geen vervolg zal krijgen en dat bovendien niet nodig heeft. Hopelijk neemt Hollywood Vaughns boodschap aan en richt ze zich minder op product-marketing en meer op inhoud, dan volgt dat gewenste succes ongetwijfeld later wel.