Today's Review: Baby Driver

Hoewel zijn vorige Amerikaanse avontuur niet afliep zoals de Brit Edgar Wright zich had voorgesteld, weerhield dat hem er niet van het nogmaals te proberen in Hollywood. De regie over Ant-Man mocht hij verloren hebben, die over zijn eigen carrière allerminst. Waar Marvel hem teveel in haar eigen hokje probeerde op te sluiten, gaf studio Sony hem de vrije hand. Voor Baby Driver sloot hij geen compromissen qua stijlvoering, waardoor de film voor liefhebbers van zijn werk vertrouwd, maar naar Amerikaanse maatstaven juist onorthodox aanvoelt. Deze tegendraadse 'heist movie' is een heerlijke mix van spetterende muziek, kleurrijke personages en wervelende actie, waarin we snel de handtekening van Wright herkennen, maar die niet als een herhalingsoefening voelt.

De chauffeur uit de titel luistert inderdaad naar de schuilnaam Baby en vormt de spil in een gewiekste bende overvallers. Dankzij diens briljante stuurmanskunsten komen de criminelen telkens weg met hun buit. Toch houdt Baby zich op de achtergrond, want hij moet niets hebben van het geweld waarvan zijn collegae zich bedienen. Hij probeert slechts zijn schuld aan bendeleider Doc af te betalen. Bovendien geldt hij als excentriekeling tussen de rovers, allen toch al niet echt normaal. Baby is een apart joch, met zijn koptelefoon steevast op, elke move die hij maakt zorgvuldig georkestreerd door de song die hij op dat moment afspeelt. Noem het auditief autisme, voortvloeiend uit een pijnlijk verleden. De bende tolereert zijn karaktertrekjes, maar staat minder verdraagzaam tegenover zijn zelfverklaarde vertrek uit de criminaliteit als zijn schuld afbetaald is. Vervolgens moet Baby racen als nooit tevoren om aan de misdaad te ontsnappen en met zijn kersverse vriendin, serveerster Debora, een nieuw leven te beginnen.

Een film als Baby Driver staat of valt met het optreden van haar hoofdpersoon en gelukkig is Wrights nieuwste verzekerd van het benodigde jonge talent. Ansel Elgort kruipt met verve in de huid van de titelpersoon, aanvankelijk een ogenschijnlijk arrogante knul die met zijn eigenaardige gevoel voor ritme een beetje op de zenuwen werkt. Al snel verdwijnen zulke twijfels als regen op heet asfalt als we hem beter leren kennen. Het is simpelweg een sympathieke jongen in een slechte situatie, met het nodige trauma achter de rug om te verklaren hoe hij in dit misdadige milieu is beland. Het helpt ook dat Elgort uitstekende chemie kent met Debora's wonderschone Lily James. Of eigenlijk met iedereen, want Wright strikte opnieuw een wereldcast. Met Kevin Spacey als de vileine maar charmante Doc, Jamie Foxx als de sociopathische Bats en Jon Hamm als de arrogante Buddy is het makkelijk om ook voor de schurken te pleiten, zelfs als de kogels om de oren fluiten. Geen Simon Pegg of Nick Frost dit keer, maar zo'n fijn ensemble maakt dat gemis zelfs voor de verstokte Wright fans helemaal goed.

Diezelfde liefhebbers kunnen zich verheugen over het feit dat Wrights belangrijkste vaste personage wel ruimschoots aanwezig is in Baby Driver: de montage. Wright heeft zich altijd een waar virtuoos getoond waar het 't knippen en plakken van shots betreft, maar voor deze film neemt hij dat stempel heel letterlijk. Dit keer laat hij zich leiden door een bonte tracklist aan songs, bekend en minder bekend, waarop hij hele scènes heeft gebaseerd. Neem bijvoorbeeld het haast eindeloze shot waarmee de film opent, weergaloos gevormd door het op Baby's headset spelende Bellbottoms. Dat is nog maar het begin van een film die grotendeels haar soundtrack volgt, maar onder Wrights montage-meesterschap tot een grandioos geheel van muziek en enerverende auto-actie gesmeed wordt. De muzikaal begaafde Elgort danst vol overgave mee als door gehoorbeschadiging geplaagde crimi-coureur die zich evenzeer laat leiden door zijn muziek als de film die zijn naam draagt. Wright schiep met Baby Driver een enorme uitdaging voor zichzelf en zijn cast, maar het is te merken dat iedereen het ritme volledig aanvoelde.

Wright had voor zichzelf blijkbaar iets goed te maken na door Marvel bijna ingekapseld te zijn in andermans manier van werken. Wat dat betreft is Baby een puike metafoor voor Wright zelf. Wright swingt achter de camera zoals Baby achter het stuur. Toch voelt Baby Driver op sommige fronten als een breuk met 's mans eerdere werk. Het is geen volbloed-komedie, zoals praktisch al zijn vorige films. Hoewel er genoeg te lachen valt, zorgen de trubbels rond de getroebleerde hoofdpersoon toch voor zwaardere thematiek. Ook is de film bruter dan we van Wright gewend zijn: was de regisseur nooit vies van een beetje bloed, de kogelregens die deze film afsluiten zijn van een minder zorgeloos kaliber en geven de film toch een zeker 'Amerikaans karakter'. Toch gaat het te ver om te zeggen dat de koppige Brit zich heeft geconformeerd naar Amerika, want Baby Driver is onmiskenbaar een product van zijn eigen creatieve geest, een hoogst originele film zoals die in Hollywood te weinig gemaakt worden.

Today's Double News: Now the Panopticon Sees You

Here's two bits of news I posted on MovieScene yesterday:

http://www.moviescene.nl/p/149192/now_you_see_me_2_in_de_planning

http://www.moviescene.nl/p/149193/tarsem_singh_regisseert_sci-fi_film_the_panopticon


Panopticons! I like panopticons! I used the term in my master thesis on science fiction films between 1968 and 1977 (with Hal 9000 as the prime example of a panopticon, but certainly not the only one from that era). From the plot synopsis given of this film, I don't see the panopticon yet (it might be the protagonist himself, but if so, he has forgotten it), but I'm pretty sure it'll be made clear in the movie itself. I'm looking forward to this film, I have liked Tarsem Singh's films so far, or at least the two I've seen, The Fall and Immortals (but then, he hasn't made many movies at all). Granted, he's all style over substance, a visual artist though not so much a narrative genius, but his visuals are gripping and evocative enough to keep intriguing me. It'll be fascinating to see him do some more science fiction-ey fare no doubt. So far there's little more to say on the topic, since all we have is a director and a brief plot breakdown. I'll keep track of this one for sure though.

I still haven't seen Now You See Me. I wish I had that one night at Pathé de Munt, where they launched 3,000 euros in 5-euro bills into the theatre when the same thing happened in the actual movie, as a promotional stunt. Now that is what I call a convincing 3-D effect! Nevertheless, the mixed things I heard about this movie have kept me from seeing it so far in favor of other films and I'll probably miss it entirely as it's on its last legs here. It seems the movie doesn't need my money though (if it were to get any at all, since I don't have to pay for my dose of movies anymore, like the regular audience does), it's doing well enough without me. But that doesn't justify rushing a redundant sequel into theatres, though the term 'redundancy' is itself redundant when Hollywood smells money. They better be careful not to go overboard in terms of budget like the big blockbusters Now You See Me is currently beating at the box office. After all, the film may not have been that expensive - though 75 million dollars isn't exactly cheap either - but it has a surprising abundance of big names (Morgan Freeman, Michael Caine, Jesse Eisenberg, Melanie Laurent and Mark Ruffalo among them), and if those need to be back for the second installment, they'll want more money: it's an inescapable natural law. Of course they can go the alternative route and reintroduce the same concept with a new cast of characters, but I doubt the audience would take kindly to that if it's really titled Now You See Me 2, which also remains to be seen. In fact, just like is the case with The Panopticon, there's not enough confirmed information to go on just yet in order to either discard this sequel as a bad idea (though many, if not most, sequels are), or to hail it as a welcome addition to the first film. Right now, we simply see nothing yet.

Today's Mini-Review: Trance

Trance: ***/*****, or 6/10

Danny Boyle's attempt to mindfuck us, which proves only half successful, witnesses the weaving of a stylistically elaborate mosaic but a less well conceived narrative that turns increasingly less gripping. The first 40 minutes delivers a good set-up, as we follow an art heist at an auction, where a small band of robbers led by Vincent Cassel (always a good choice to feature as a bad boy in any movie) makes off with a painting by Goya that has just sold for over 27 million pounds. At least, they thought they got away with it. In a sweeping bit of exposition the protagonist, the mentally troubled auctioneer James McAvoy (who does a fine job mixing his usual physical attractiveness with a somewhat unhinged and erratic personality), has just directly educated us, the audience, in the veritable impossibility of stealing paintings at auctions, partially thanks to the well timed expertise of art protectors like himself. Thing is, he's in on the ploy. But not really, as he has a hidden agenda all his own. That severely backfires on him as he gets hit in the head after hiding the painting prior to the robbery, thus forgetting its location, much to the chagrin of his fellow conspirators who do not take this failure lightly and soon have no choice but to turn to a cold and professional hypnotherapist (Rosario Dawson, doing a better job than usual) when their own physically uncomfortable methods of persuasion fail to reveal the knowledge they seek. Dawson all too easily gets drawn into their shady world of plots and doublecrossings, by her own testament because she's bored of the dreary routine of her work, but obviously because she's fascinated and possibly charmed by McAvoy's pained art thief. And that's when things start to go from an intriguing premise to an ever more disappointing pay-off, as we soon find something else entirely is going on, and this whole movie was never really about stealing art so much as it was about an ex-couple with an alarming past reconnecting thanks to Dawson's mental machinations (think of it as the crime thriller version of Gondry's Eternal Sunshine of the Spotless Mind, just not nearly as compelling). The problem is, the art theft plot intrigued us much more than this renewed lover's quarrel does, but soon gets snowed under in favour of the latter plot line. At least strong performances throughout and the occasional solid action sequence and moment of mental shock (i.e., gore) provide some distraction from ever more jumbled and chaotically structured plot development that just can't seem to be able to let us reconnect with the movie itself when the damage is done. And just where was that darn painting? For all we care, it might as well have been shoved up Dawson's clean shaven beaver, which we get to see in close-up twice. Lucky us, but this movie would have had more resonance in terms of being memorable if it had also featured a more carefully balanced plot that doesn't end up in blatant melodrama that you can't, and don't truly care to, wrap your mind around.