Rating: *****/*****, or 10/10
Opnieuw
geen ontsnapping aan Pixars hoge kwaliteit
Tot
dusverre heerste in Hollywood de situatie dat een filmtrilogie begint
met het beste deel uit de reeks, waarna de ideeën en daardoor ook de
kwaliteit geleidelijk afneemt en het derde deel het niet haalt bij
het niveau van de voorgangers. Het aantal uitzonderingen op deze
regel was praktisch nihil, tot nu toe. Pixar, keer op keer geroemd en
gelauwerd vanwege het uitzonderlijke vakmanschap in haar
animatiefilms die zowel jong en oud hartelijk bekoren, breekt
definitief met deze ongeschreven regel en levert een derde Toy
Story af die zich niet alleen zonder moeite kan meten met beide
voorgangers, maar hen beide zelfs ruimschoots overtreft. Bovendien
blijft Pixar zodoende haar 'winning streak', die nu al sinds
2003 (het jaar van Finding Nemo) voortduurt, behouden. De
hoeveelheid gewonnen (en terecht verdiende) Oscars stapelt zich op,
en het lijkt zeer aannemelijk dat Toy Story 3 daar geen
verandering in zal brengen.
John
Lasseter, de regisseur van beide voorgaande delen, heeft de
regiestoel dit keer overgedragen aan Lee Unkrich, die optrad als
co-regisseur van Monsters Inc. en Finding Nemo, maar
dit keer alleen de touwtjes in handen heeft. Met Toy Story 3
als zijn solo-debuut toont Unkrich aan de kunst van de meester goed
afgekeken te hebben en een geslaagd leerling te zijn. Meer nog dan in
de voorgaande delen is de balans tussen humor en ontroering op elk
front geslaagd.
Woody,
Buzz en ons andere favoriete speelgoed hebben het er niet makkelijker
op gekregen sinds Toy Story 2. De jaren zijn voorbij gegaan,
hun baasje Andy is opgegroeid en staat op het punt naar de
universiteit te gaan. Een onzeker lot wacht het speelgoed: zal Andy
aan hen denken en mogen ze met hem mee, worden ze op zolder
opgeslagen, of wacht hen – o, gruwel! – de afvalbak? Door een
samenloop van omstandigheden, waaronder een zeer nabije ontmoeting
met een vuilniswagen, belandt het groepje op kinderdagverblijf
Sunnyside, waar ze met open armen ontvangen worden door het daar al
aanwezige speelgoed en hun leider, de roze knuffel
Lots-o'-huggin'-Bear en diens aalgladde handlanger Ken, Barbie's
mannelijke tegenhanger, die het in een zeer komische scène meteen
aanlegt met de Barbiepop van Andy's zusje. Lotso en Ken presenteren
het verblijf als een waar paradijs waar het oude speelgoed alles
krijgt wat het nodig heeft, inclusief permanente aandacht van
enthousiaste koters. Woody vertrouwt het niet en bedankt voor de eer,
waarop hij plichtsgetrouw probeert naar zijn baasje terug te gaan,
want Andy is en blijft de rechtmatige eigenaar. Uiteraard weigeren
zijn vrienden zijn voorbeeld te volgen, jaloers door het feit dat
Andy alleen Woody mee naar de universiteit genomen zou hebben en
Andy's moeder onopzettelijk de rest bij het afval gedeponeerd heeft.
Al snel
blijkt echter dat Woody's wantrouwen gegrond was. Lotso en het andere
ervaren speelgoed blijkt Woody's vrienden naar de peuterspeelzaal
verbannen te hebben, wat voor speelgoed de hel op aarde is. De
peuters onderwerpen hun nieuwe speelkameraden aan de meest
afschuwelijke folteringen denkbaar voor speelgoed. Woody belandt
tijdens zijn queeste bij het meisje Bonnie dat wel op de juiste
manier met speelgoed omgaat. Zijn nieuwe collegae vertellen hem van
de wreedheden die in Sunnyside begaan worden, waarop Woody een
reddingsoperatie voor zijn vrienden op touw zet. Uiteraard laten
Lotso en zijn onderdanen de nieuwe slachtoffers niet zonder slag of
stoot gaan, wat leidt tot een aaneenschakeling van inventieve
achtervolgingen en confrontaties met de nare teddybeer en zijn
schattig aandoende maar gluiperige handlangers.
Laat
het aan Pixar over om zelfs bij het derde deel van een trilogie nog
met voldoende fascinerende invalshoeken en geslaagde grappen op de
proppen te komen om een uitstekende bioscoopervaring op te leveren.
Uiteraard is het opgroeien van kinderen een voor de hand liggende
fase in het bestaan van elk stuk speelgoed. Pixar weet dit gegeven om
te zetten in een film die niet alleen onderhoudend maar ook
daadwerkelijk – niet eens leeftijdsgebonden – aangrijpend is. Het
gedwongen afscheid tussen Andy en zijn trouwe speelkameraadjes zal
zelfs bij de meest zure toeschouwer nog een brok in de keel vormen:
het wordt aangeraden genoeg zakdoeken bij de hand te houden. De
realisatie dat Woody en zijn vrienden hun beste tijd gehad hebben en
weinig plaats in de wereld meer lijken te hebben wordt serieus
behandeld maar nooit op een manier dat het voor kinderen of
volwassenen te prekerig wordt om naar te kijken. Zoals elke ervaren
regisseur op Pixars loonlijst weet Unkrich de juiste verhoudingen te
leggen tussen dit serieuze onderwerp en een luchtige maar daardoor
niet minder ontroerende uitwerking van de getoonde strijd om te
overleven die Woody, Buzz en de rest moeten voeren om eens temeer in
handen van een eigenaar te komen die van hen houdt en met hen speelt,
zoals de droom van al het speelgoed is.
En
naast de perfect uitgewerkte ernst spat ook de humor zoals vanouds
van het scherm op de gebruikelijke geslaagde wijze die we van Pixar
onderhand gewend zijn en ten volle weten te appreciëren. De absolute
hoogschieters zijn de scènes tussen Barbie en haar nieuwe vriend Ken
die zich tot een sinistere gastheer met een imposante collectie
vintage-kleding ontpopt. Ook de taferelen rond een geresette Buzz
Lightyear en zijn nieuwe Spaanse identiteit zijn van een hoog niveau
en zullen zowel het jonge als het oude publiek ten volle doen
genieten.
Pixar
haalt met Toy Story 3 een ongeëvenaarde stunt uit: een derde
deel in een sowieso al hoogstaande cyclus die iets wezenlijks
toevoegt aan het al geleverde materiaal en daar bovendien nog een
schepje bovenop doet, resulterend in het beste speelgoedverhaal
denkbaar, en het beste deel van de trilogie. En daarnaast de
zoveelste vijfsterrenfilm op Pixars conto. De vraag hoe lang Pixar
zichzelf nog weet te overtreffen dient zich elk jaar weer aan, maar
kan zonder twijfel nog lange tijd gesteld worden, want na het
fantastische Up legt ook Toy Story 3 de lat weer net
een stukje hoger.
